List do Efezjan 4:10 – znaczenie i zastosowanie

Ta sama osoba przeszła drogę w dół i drogę w górę, a w ludzkim doświadczeniu te ruchy rzadko idą w parze. Zejście kojarzy się zwykle z utratą, bezsilnością albo samotnym dnem, a wejście w górę z odzyskaniem sił i nadziei. Tymczasem List do Efezjan 4:10 mówi o jednej osobie, która obejmuje oba ruchy. W Liście do Efezjan 4:9 czytamy, że zstąpienie prowadziło do niższych części ziemi, więc miejsca najgłębsze nie leżą poza zasięgiem Tego, kto tam zstąpił. Dla kogoś, kto czuje się zepchnięty na dno, to zdanie ma szczególną wagę. Fragment nie mówi, że Bóg omija trudne miejsca, lecz że w nie wszedł. Celem tego ruchu jest jednak coś szerszego: aby wszystko napełnić. Pustka, która wydaje się oddzielać od Boga, nie zostaje poza Jego obecnością, ponieważ właśnie ona mieści się w zasięgu Tego, który zstąpił i wstąpił. Ten obraz nie unieważnia bólu, ale pokazuje, że smutek ani głębia upadku nie są ostatnim słowem o tym, gdzie Bóg może być obecny. Wypełnianie wszystkiego obejmuje także to, co w człowieku wydaje się puste.

W Liście do Efezjan 4:10 Paweł przedstawia wstąpienie Chrystusa jako dopełnienie drogi: Ten, który zstąpił, wstąpił ponad wszystkie niebiosa. Sens zdania nie polega jedynie na opisaniu ruchu między ziemią a niebem. Chrystus, który uniżył się i zstąpił, teraz panuje ponad całym stworzeniem. Wyrażenie „aby wszystko napełnić” wskazuje na zasięg Jego działania i władzy. W poprzednim wersecie Paweł mówi o darach rozdawanych ludziom, a zaraz potem wymienia posługi służące budowaniu wspólnoty. W tym kontekście panowanie Chrystusa nie oznacza oddalenia od Kościoła: Jego dary działają wśród ludzi i służą jedności oraz dojrzewaniu całego Ciała. Różne zadania nie wynikają więc z rywalizacji o znaczenie, lecz z łaski Chrystusa. Samo określenie „niższe części ziemi” z poprzedniego wersetu bywa rozumiane na różne sposoby: jako odniesienie do ziemi albo do świata umarłych. Werset 10 nie rozstrzyga tego sporu. Jego główny akcent jest wyraźny: Chrystus, który zstąpił, został wywyższony i obejmuje swoją obecnością wszystko. To Jego wywyższenie stanowi podstawę darów służących wspólnocie.

Ten sam Chrystus, który zstąpił, wstąpił ponad wszystkie niebiosa. W Liście do Efezjan 4:10 Apostoł nie opisuje dwóch osobnych wydarzeń, lecz jedną drogę. Zstąpienie i wstąpienie tworzą całość, dzięki której Chrystus może napełnić wszystko. Wcześniej, w Liście do Efezjan 4:9, pada pytanie o sens słowa „wstąpił”. Odpowiedź wskazuje, że Chrystus zszedł także do niższych części ziemi. Zstąpienie pokazuje więc, że Jego działanie nie zatrzymuje się na tym, co wzniosłe i łatwe do uchwycenia. W praktyce ten obraz dotyczy zwykłych dni. Pracownik, który po trudnej rozmowie wraca do domu zmęczony, nie znajduje się poza zasięgiem tej rzeczywistości. Jego codzienność nie jest oddzielona od Tego, który napełnia wszystko. Słowo „napełnić” mówi o pełni, która nie zostawia pustych miejsc. Nie chodzi o obecność w kilku wybranych obszarach życia, lecz o obejmowanie całości. Źródłem tej pełni nie jest ludzka zdolność do uporządkowania świata, lecz Ten, który zstąpił i wstąpił.

Zdanie o zstąpieniu i wstąpieniu Chrystusa obejmuje drogę, która prowadzi od uniżenia do wywyższenia. Paweł nie zatrzymuje się tu na opisie odległości między ziemią a niebem. Mówi o Chrystusie, który zstąpił, a potem wstąpił ponad wszystkie niebiosa, „aby wszystko napełnić”. W centrum jest Jego rozległa obecność i panowanie. To napełnienie nie pozostaje odległą prawdą. W sąsiednich wersetach Paweł łączy je z łaską daną każdemu oraz z różnymi darami służącymi budowaniu Ciała Chrystusowego. Wspólnota nie otrzymuje jednak darów po to, by ktoś górował nad innymi. Jej powołaniem jest wzrastać w jedności, pokorze i miłości. W tym świetle zstąpienie Chrystusa niesie cichą pociechę: Jego droga nie omija tego, co niskie i kruche. A Jego wstąpienie przypomina, że żadna służba podejmowana w wierności nie jest poza zasięgiem Jego panowania. „Wszystko napełnić” wskazuje na Chrystusa, którego obecność obejmuje zarówno niebiosa, jak i życie wspólnoty uczącej się służyć sobie nawzajem.