List do Efezjan 4:11 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wymienia pięć rodzajów posługi, które Chrystus ustanowił w swoim Kościele: apostołów, proroków, ewangelistów, pasterzy i nauczycieli. Na pierwszy rzut oka brzmi to jak spis urzędów, ale czytany spokojnie przypomina raczej różne sposoby bycia przy ludziach. Pasterz i nauczyciel kojarzą się z kimś, kto prowadzi i tłumaczy drogę, a przecież zanim ktoś poprowadzi, często najpierw siada obok tego, kto zmęczony i zraniony nie wie, dokąd iść. Tekst nie zamyka darów w jednym kształcie. Każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego, a dary są rozdane ludziom, jak mówi wcześniej przytoczone Pismo. Według Listu do Efezjan 4:12 mają one przygotowywać świętych do posługi i budowania Ciała Chrystusowego. Można więc zobaczyć, że towarzyszenie drugiemu w lęku czy żałobie również bywa służbą, nawet wtedy, gdy nie wiąże się z żadnym urzędem. Ta różnorodność chroni przed mierzeniem wszystkich jedną miarą. Ktoś może nie być nauczycielem ani pasterzem, a mimo to trwać przy drugim człowieku z cierpliwością i miłością. Właśnie w tym widać, że dary mają sens dopiero w relacji z innymi, a wspólnota jest miejscem, w którym każdy z nich może wzrastać ku Chrystusowi.

List do Efezjan 4:11 przedstawia różne posługi jako dary Chrystusa dla wspólnoty. Zaimek „On” odnosi się do Chrystusa opisanego w poprzednich wersetach: to On rozdziela dary. Apostołowie, prorocy, ewangeliści, pasterze i nauczyciele nie pojawiają się więc jako osoby, które same nadają sobie znaczenie, lecz jako ludzie powołani do służby. Werset nie opisuje szczegółowo zadań każdej z tych grup ani nie ustala ich rangi. Wymienia różne funkcje, wskazując, że wspólnota potrzebuje rozmaitych darów. Najbliższy kontekst podaje cel: przygotowanie wierzących do posługi i budowanie Ciała Chrystusowego. Ci, którzy nauczają lub prowadzą, nie mają zastąpić reszty wspólnoty w służbie; ich posługa ma pomagać całemu Kościołowi wzrastać. Istotne jest także miejsce tego wersetu w rozdziale: wezwanie do pokory, cierpliwości i zachowania jedności poprzedza opis darów. Różnorodność funkcji nie przeczy jedności, lecz ma jej służyć. Kryterium dojrzałości wspólnoty nie stanowi prestiż poszczególnych posług, ale wspólny wzrost ku Chrystusowi, Głowie Kościoła.

Ten werset mówi, że Chrystus sam ustanowił różne posługi w kościele. Wymienia apostołów, proroków, ewangelistów, pasterzy i nauczycieli. Role są różne, ale mają jedno źródło, którym jest Ten, kto je ustanowił. Kolejne wersety wyjaśniają cel tych posług. Według Listu do Efezjan 4:12 mają one przygotowywać świętych do wykonywania służby i budować Ciało Chrystusowe. Można to przełożyć na codzienność. Na przykład osoba prowadząca spotkanie grupy domowej może zapytać, co pomoże innym dojrzeć w wierze, a nie jak samej zostać zauważoną. Fragment ma też szerszy horyzont. List do Efezjan 4:13 wskazuje, że celem jest jedność wiary i pełne poznanie Syna Bożego. Dar ma więc wartość wtedy, gdy prowadzi wspólnotę bliżej Chrystusa. Miarą wierności jest tu owoc w ludziach, a nie widoczność na pierwszym planie. Ten werset pokazuje, że urzędy i dary zostały dane dla dobra całego Ciała, a nie dla tego, kto je otrzymał.

W Liście do Efezjan 4:11 czytamy: „I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami”. Różnorodność tych powołań nie rozprasza wspólnoty. Wyrasta z daru Chrystusa i służy temu, by Jego Ciało mogło wzrastać. Apostoł, prorok, ewangelista, pasterz i nauczyciel nie są nazwami stopni duchowej wartości. W sąsiednich wersetach Paweł mówi o łasce danej każdemu oraz o przygotowywaniu świętych do posługi. Ci, którzy nauczają lub troszczą się o wspólnotę, nie mają więc zatrzymać jej życia w swoich rękach. Ich służba pomaga innym dojrzewać i włączać się w budowanie Ciała Chrystusowego. Można widzieć w tym obraz żywego organizmu: różne części nie pełnią tej samej funkcji, a jednak wzrost całego ciała zależy od ich współdziałania. Jedność nie oznacza jednakowości ani braku napięć. List łączy ją z pokorą, cierpliwością i miłością, a jej miarą pozostaje Chrystus. Dar otrzymany od Boga nie jest prywatnym wyróżnieniem. Staje się służbą, przez którą wspólnota zbliża się do dojrzałości i pełni Chrystusa.