List do Efezjan 4:14 – znaczenie i zastosowanie

Obraz z tego wersu jest bliski każdemu, kto czuł się kiedyś zbyt chwiejnie. Dziecko na wzburzonej wodzie nie ma oparcia, a każdy podmuch może wytrącić je z równowagi. Paweł nie potępia tej wrażliwości. Mówi raczej o sercu, które nie ma gruntu pod stopami i łatwo przejmuje cudze słowa, lęki i obietnice, także te fałszywe, a potem długo dźwiga ich ciężar. W tym fragmencie źródłem niepokoju jest zwodzenie. Oszustwo i przebiegłość najłatwiej działają wtedy, gdy ktoś został sam ze swoim pytaniem albo bólem. Kontekst listu łączy dojrzewanie wiary z życiem we wspólnocie, bo wzrost dokonuje się w relacjach, a nie w samotnym czuwaniu. Kilka wersów dalej Paweł opisuje ciało, w którym każdy członek utrzymuje pozostałych. Ten obraz pokazuje, że oparcie zwykle przychodzi przez innych. Bóg nie przygląda się chwiejącemu sercu z dystansu. Zna je od środka i nie oczekuje, że ustoi samo. Dlatego ten fragment niesie w sobie tyle łagodności.

Obraz dzieci miotanych falami nie potępia prostoty ani ufności, lecz opisuje niedojrzałość, która nie potrafi rozeznać, czemu warto zaufać. W Liście do Efezjan 4:14 Paweł mówi o wspólnocie, która ma wzrastać ku jedności wiary i poznaniu Syna Bożego. Jej członkowie nie mają więc podążać za każdą nową nauką tylko dlatego, że brzmi przekonująco albo obiecuje łatwe odpowiedzi. Zagrożenie nie wynika z samej różnorodności poglądów. Werset wskazuje na oszustwo i przebiegłość ludzi, którzy sprowadzają innych na manowce. Rozpoznanie wymaga zatem czegoś więcej niż znajomości haseł: dojrzała wiara zakorzenia się w Chrystusie i uczy się odróżniać prawdę od manipulacji. Wcześniejsze wersety łączą ten wzrost z posługą różnych osób, budowaniem Ciała Chrystusowego i wspólną drogą ku pełni Chrystusa. Nie jest to więc tylko prywatna sprawność intelektualna, ale owoc życia wspólnoty. Stabilność nie oznacza zamknięcia na pytania ani przekonania, że wszystko już zostało zrozumiane. Oznacza wzrastanie ku Chrystusowi, tak aby nowa nauka nie stawała się sterem dla całej wspólnoty.

Obraz z Listu do Efezjan 4:14 jest bardzo konkretny. Łódź rzucana przez fale nie ma steru ani kursu, a każdy podmuch wiatru zmienia jej położenie. Apostoł używa tego obrazu, by opisać życie, w którym wiara nie ma oparcia i przechyla się za każdą nową nauką. Warto zauważyć, że tekst wskazuje konkretne źródło zagrożenia. Mówi o oszustwie ze strony ludzi i o przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Zwodzenie dokonuje się więc przez osoby, które potrafią wykorzystać brak ugruntowania. Obraz dziecka wskazuje na brak dojrzałości, a nie na złą wolę. Niedojrzałość staje się wtedy otwartą furtką dla manipulacji, a nie tylko słabością charakteru. Ten fragment łączy się z wezwaniem do prawdy w miłości z wersetu 15. Stałość nie oznacza jednak sztywności ani odrzucania każdego pytania. Chodzi raczej o oparcie w Chrystusie, Głowie Ciała. Z Niego, jak czytamy w wersecie 16, całe Ciało otrzymuje wzrost i spójność. Nie chodzi o to, by nie słuchać nikogo. Chodzi o to, by każda nauka była mierzona przez Chrystusa. Dojrzała wiara potrafi rozpoznać fałsz, bo ma punkt odniesienia.

Obrazem tego wersetu jest łódź miotana falami. Nie każda fala oznacza zagrożenie, a nie każdy nowy głos niesie błąd. Niebezpieczeństwo pojawia się wtedy, gdy człowiek traci oparcie i daje się prowadzić nauce podsuwanej przez oszustwo oraz przebiegłość. Paweł nie wzywa do lęku przed myśleniem ani do zamknięcia na innych. Wskazuje na potrzebę dojrzałości, która nie pozwala, by każda przekonująco brzmiąca nauka odrywała wspólnotę od Chrystusa. Kontekst rozdziału ukazuje tę dojrzałość jako wspólną drogę: wzrost ku jedności wiary i poznaniu Syna Bożego, budowanie Ciała Chrystusowego oraz życie prawdziwie w miłości. Stabilność nie oznacza więc samotnej pewności siebie. Rodzi się w więzi z Chrystusem i z innymi, gdy różne dary służą wspólnemu wzrostowi. Słowa o zwodzeniu przypominają, że nie każda nauka prowadzi ku prawdzie, nawet jeśli brzmi zręcznie. Jej miarą nie jest sama nowość ani siła przekonywania, lecz to, czy pomaga wzrastać ku Chrystusowi i budować wspólnotę w miłości. Dojrzała wiara nie jest bezruchem pośród fal. Jest zakorzenionym wzrostem, który nie traci kierunku ku Głowie, Chrystusowi.