1 List do Koryntian 6:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się zwyczajnie, od jedzenia i trawienia, i właśnie ta zwyczajność wydaje mi się w nim najbardziej poruszająca. Apostoł nie udaje, że potrzeby ciała są czymś wstydliwym albo obcym. Mówi o nich wprost, a potem zapowiada, że Bóg unicestwi zarówno żołądek, jak i pokarm. Ta część przypomina, że potrzeby ciała nie są w człowieku sprawą ostateczną. Druga część zdania zmienia ton. Ciało ma być dla Pana, a Pan dla ciała. Słychać w tych słowach bliskość, której nie da się sprowadzić do samego zakazu. Ciało nie jest tylko narzędziem do zaspokajania chwilowych pragnień, lecz miejscem, w którym człowiek odpowiada Bogu całym sobą, także tym, co czuje i czego pragnie. Ta relacja działa w obie strony, bo Pan przyjmuje ciało jako swoje. Warto zauważyć, że w Pierwszym Liście do Koryntian 6:14 Paweł łączy ten wątek z nadzieją zmartwychwstania. Ciało należące do Pana zostaje objęte obietnicą, że Bóg wskrzesi nas swoją mocą. Codzienne dni, także te zmęczone i obolałe, mają więc znaczenie, które wykracza poza chwilę.

Paweł zestawia dwa porządki, których nie należy utożsamiać. Pokarm i żołądek służą doczesnej potrzebie; ich znaczenie przeminie. Ciało natomiast nie jest jedynie narzędziem zaspokajania pragnień. „Nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana” — jego sens określa więź z Chrystusem, a nie sama możliwość wyboru. Ważny jest kontekst: wcześniej Paweł przywołuje hasło „Wszystko mi wolno”, po czym odróżnia wolność od poddania się czemuś w niewolę. Werset 13 nie potępia więc cielesności ani potrzeb ciała. Sprzeciwia się traktowaniu seksualności jak kolejnej, obojętnej konsumpcji, która nie ma znaczenia dla wiary. W dalszej części rozdziału apostoł nazywa ciała członkami Chrystusa, a w wersecie 14 wskazuje na zmartwychwstanie jako podstawę nadziei. To rozróżnienie chroni przed dwoma błędami: uznaniem, że ciało jest nieistotne, oraz przekonaniem, że każda zachcianka wyraża prawdziwą wolność. Paweł nie rozwija tu pełnej nauki o seksualności; podkreśla jednak, że ciało należy do relacji z Panem. Jego godność wynika z tej przynależności, a nie z tego, jaką przyjemność może zapewnić.

Ten werset zestawia dwie sprawy: to, czym karmi się ciało, i to, do czego ciało zostało przeznaczone. Pokarm służy żołądkowi, a żołądek pokarmowi, i Bóg unicestwi jedno i drugie. Te słowa mówią o rzeczach przemijających. Nie mówią, że całe ciało jest bez znaczenia. Dalej pada zdanie o najważniejszym kierunku: „Ale ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała” (1 List do Koryntian 6:13). Słowo „rozpusta” opisuje tu życie, w którym ciało służy zachciankom zamiast Bogu. Wiara nie zostawia ciała poza sobą. Jedzenie, praca, odpoczynek i sen mogą należeć do Pana, bo ciało należy do Niego. Najbardziej uderza odwzajemnienie: ciało jest dla Pana, a Pan jest dla ciała. Bóg nie traktuje ciała jak czegoś obcego ani jak przeszkody w drodze do Niego. Dalej list mówi, że ciała wiernych są członkami Chrystusa (1 List do Koryntian 6:15). Ciało ma więc swoje miejsce w tym, co Bóg czyni z ludźmi, a nie stoi obok wiary.

„Pokarm dla żołądka, a żołądek dla pokarmu” przywołuje zwyczajny porządek potrzeb, które przemijają. Paweł nie potępia jedzenia ani ciała. Pokazuje raczej, że ludzkiego ciała nie można sprowadzić do funkcji i pragnień, które na jakiś czas zaspokaja. Pokarm i żołądek nie wyznaczają ostatecznego sensu człowieka. Inaczej mówi o ciele i Panu. Ciało nie jest przeznaczone dla rozpusty, lecz dla Pana; Pan zaś jest dla ciała. W tym krótkim zdaniu mieści się godność, która nie bierze się z siły, wyglądu ani bezbłędnego życia. Człowiek należy do Boga także w swojej cielesności. Dlatego to, co dzieje się z ciałem, ma znaczenie dla relacji z Nim i z innymi. Dalszy kontekst przypomina, że Bóg wskrzesił Pana i swoją mocą wskrzesi także wierzących. Ciało nie jest więc jedynie tymczasowym naczyniem, które można lekceważyć, ani własnością służącą każdemu pragnieniu. Jest częścią życia powierzonego Bogu, objętego nadzieją zmartwychwstania. W tym świetle wolność oznacza nie tylko możliwość wyboru, lecz także przynależność: ciało ma cel większy niż chwilowe zaspokojenie.