1 List do Koryntian 6:3 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zadaje w 1 Liście do Koryntian 6:3 pytanie, które zakłada, że wspólnota zna już tę prawdę: wierni będą sądzić aniołów. Z tego wynika wniosek idący od rzeczy wyższej ku niższej. Skoro tak, to tym bardziej mogą rozstrzygać sprawy doczesne, czyli codzienne spory o pieniądze, mienie czy prawo do czegoś. Cały fragment dotyczy sporów między braćmi, które przenoszono przed sąd niewierzących (1 List do Koryntian 6:6). Spór z bliskim człowiekiem bywa bolesny, bo dotyka zaufania i relacji, a nie tylko rzeczy. Paweł nie bagatelizuje tego bólu. Patrzy jednak na niego z perspektywy tego, czym wierni zostaną, i ta perspektywa nie usuwa cierpienia, ale pozwala mu nie zajmować całego serca. Warto zauważyć, że apostoł nie opisuje, jak miałby wyglądać ten sąd, więc nie należy wyciągać z jego słów szczegółowych wniosków, których tekst nie zawiera. Najmocniejsza myśl w tym wersecie jest prosta: wielka perspektywa stawia mniejsze sprawy w szerszym świetle. Ich waga nie znika, lecz przestają one być ostatnim słowem o człowieku.

Werset 3 rozwija argument Pawła rozpoczęty w poprzednim zdaniu: skoro „święci będą sędziami tego świata”, to także aniołowie znajdą się pod ich sądem. Apostoł używa tego przyszłego, eschatologicznego obrazu, by unaocznić rozbieżność: wspólnota powołana do tak wielkiej odpowiedzialności nie potrafi rozstrzygać zwyczajnych sporów między wierzącymi. „Sprawy doczesne” oznaczają tu właśnie takie spory, a nie każdy problem codziennego życia. Kluczowe rozróżnienie dotyczy zatem rangi powołania i sposobu, w jaki wspólnota traktuje bieżące konflikty. Paweł nie podaje szczegółowej nauki o tym, jak wygląda sąd nad aniołami; w tym fragmencie wykorzystuje go jako przesłankę w napomnieniu. Nie zachęca też do dominacji nad innymi. Werset 5 wyjaśnia, że chodzi o mądrość potrzebną do rozstrzygania sporów między braćmi, a wersety 6–7 odsłaniają cenę publicznego oskarżania się nawzajem. Obraz przyszłego sądu nadaje teraźniejszemu życiu wspólnoty powagę. Drobny spór nie jest błahy, jeśli ujawnia, czy wspólnota umie postępować sprawiedliwie i odpowiedzialnie wobec siebie.

W 1 Liście do Koryntian 6:3 apostoł Paweł przypomina, że wierni będą sądzić aniołów. Z tego wyciąga wniosek od większego do mniejszego: „O ileż więc bardziej sprawy doczesne!”. Ten wniosek nie odbiera codziennym sprawom wagi. Ich ciężar wynika właśnie z tego, do czego wierzący zostali powołani. Kontekst jest konkretny. Paweł pisze o sporach między braćmi, o drobnych sprawach kierowanych do sądu i o tym, że spory należy rozstrzygać wśród własnych. Dla Koryntian była to sprawa codziennego życia we wspólnocie. Wniosek dla nas jest podobny: skoro przyszłość wierzących jest tak wysoka, to umowy, pieniądze i relacje w rodzinie oraz w pracy zasługują na mądrość i uczciwość. Zasługują również na cierpliwość wobec drugiego człowieka. Werset nie mówi nic o tym, jak potoczą się te sprawy. Mówi o tym, jak patrzeć na doczesność w świetle powołania. Codzienność jest miejscem wierności, a nie tłem dla spraw ważniejszych.

Słowa o sądzeniu aniołów brzmią zaskakująco, ale Paweł nie rozwija tu opisu przyszłego świata. Przywołuje wielką nadzieję, by postawić przed wspólnotą bardzo ziemskie pytanie: dlaczego wierzący nie potrafią rozstrzygać sporów między sobą, lecz wynoszą je przed niewierzących? Kontrast jest mocny. Skoro święci mają uczestniczyć w sądzie nad światem, koryncka wspólnota powinna umieć zająć się sprawami doczesnymi. Nie chodzi o chlubę ani poczucie wyższości. W kolejnych wersetach Paweł nazywa sam fakt sporów sądowych między braćmi porażką i pyta, czy nie lepiej ponieść krzywdę niż ją wyrządzać. Nadzieja wieczności nie odrywa więc od codziennych decyzji; odsłania ich wagę. Spór o majątek czy wzajemne zobowiązania może wydawać się mały wobec sądu nad aniołami. A jednak właśnie tam ujawnia się, czy wspólnota umie szukać sprawiedliwości bez rozbijania więzi i czy potrafi zrezygnować z własnej korzyści. Przyszłe powołanie nie usprawiedliwia pychy. Ono wzywa do odpowiedzialności już teraz: w sprawach, które wydają się doczesne, lecz dotykają godności drugiego człowieka.