1 List do Koryntian 6:7 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł nie pyta tu o to, czy krzywda była prawdziwa. Zakłada, że między braćmi może dojść do niesprawiedliwości i szkody, i właśnie wtedy zwraca uwagę na serce tego, kto został skrzywdzony. Sprawa sądowa zwykle rodzi się z bólu i z poczucia, że ktoś przekroczył granicę, a sprawiedliwość wydaje się jedyną drogą do ulgi. Paweł widzi jednak także koszt tej drogi, gdy pisze: „Dlaczego nie znosicie raczej niesprawiedliwości? Dlaczego nie ponosicie raczej szkody?” (1 List do Koryntian 6:7). Te słowa nie są wyrokiem nad cierpieniem. Pokazują raczej, że spór może zamienić jedną ranę w kolejne, bo oskarżenie kieruje uwagę na to, co się stało, a przestaje dostrzegać to, co łączy ludzi. Wspólnota, w której brat występuje przeciw bratu, zaczyna odczuwać zmęczenie i nieufność. Paweł nie obiecuje, że znoszenie krzywdy będzie łatwe ani że zawsze przyniesie widoczny skutek. Być może sens tego fragmentu leży w tym, że wspólnota wierzących może zachować swoją jedność nawet wtedy, gdy ktoś z jej członków został zraniony.

Paweł nazywa godnym potępienia nie samo istnienie sądów, lecz to, że wierzący w Koryncie wnoszą wzajemne spory przed zewnętrznych sędziów, zamiast rozstrzygać je we wspólnocie. W 1 Liście do Koryntian 6:7 stawia pytania, które odsłaniają głębszy problem: spór o krzywdę przeradza się w krzywdzenie brata, a troska o własne prawa przesłania więź między członkami Kościoła. „Dlaczego nie znosicie raczej niesprawiedliwości?” nie jest pochwałą zła ani stwierdzeniem, że każda osoba skrzywdzona ma milczeć. To wymagające wezwanie do rezygnacji z odwetu i gotowości poniesienia straty, gdy alternatywą jest pogłębianie konfliktu we wspólnocie. Sąsiedni werset pokazuje, że Paweł zarzuca Koryntianom również to, iż sami wyrządzają krzywdę. Nie chodzi więc wyłącznie o wybór forum, lecz o sprzeczność między wyznawaną wiarą a postępowaniem wobec braci. Wniosek trzeba zachować w granicach tekstu: fragment dotyczy sporów między wierzącymi, nie ustanawia ogólnej zasady zakazującej szukania ochrony prawnej w każdej sytuacji. Jego ostrze wymierzone jest w wspólnotę, która broni własnych interesów kosztem sprawiedliwości i jedności.

Pierwszy List do Koryntian 6:7 nie pyta, kto ma rację, lecz dlaczego w ogóle dochodzi do sporów kończących się przed sądem. Apostoł widzi w tym już porażkę, bo wspólnota wierzących ma być miejscem pokoju, a nie walki o swoje. Pytania „Dlaczego nie znosicie raczej niesprawiedliwości?” i „Dlaczego nie ponosicie raczej szkody?” dotyczą ceny, jaką człowiek może zapłacić z własnej woli. Zdarza się, że ktoś rezygnuje z dochodzenia swego, bo zależy mu na zgodzie z bratem. Taka decyzja nie jest biernością. Wtedy stawką staje się wierność wobec drugiego człowieka, a nie wygrana. W kolejnych wersetach Paweł mówi też, że to właśnie bracia wyrządzają sobie krzywdę, więc spór łatwo staje się winą po obu stronach. Werset 7 nie opisuje jednak konkretnej procedury zamiast sądu. Jego siła polega na przypomnieniu, że nie każde prawo warto egzekwować kosztem brata. Wspólnota, która potrafi znieść stratę, daje czytelne świadectwo także tym, którzy patrzą na nią z zewnątrz.

Paweł zatrzymuje wspólnotę nie tylko przy tym, kto ma rację w sporze, lecz przy tym, co dzieje się z jej wspólnym życiem, gdy bracia stają przeciw sobie przed sądem. „Już samo to jest godne potępienia” — pisze, po czym pyta, dlaczego nie znoszą raczej krzywdy i szkody. Nie ogłasza przez to, że niesprawiedliwość jest nieważna ani że każda ofiara ma obowiązek milczeć. W następnym wersecie wskazuje, że adresaci sami krzywdzą innych. Jego słowa są więc wezwaniem do uczciwego spojrzenia na własny udział w sporze, nie prostą pochwałą bezbronności. W tle jest pamięć o królestwie Bożym i o tym, że życie wierzących ma świadczyć o innej przynależności. Spór o doczesną sprawę może odsłonić, jak łatwo wspólnota traci z oczu braterstwo, które powinno ważyć więcej niż zwycięstwo przed ludzkim trybunałem. Jak rysa na naczyniu, publiczna kłótnia nie dotyka wyłącznie jednej strony: osłabia także wspólne świadectwo. Ten trudny fragment nie rozstrzyga wszystkich sytuacji, w których trzeba szukać ochrony lub sprawiedliwości. Przypomina jednak, że w chrześcijańskiej wspólnocie wygrana osiągnięta kosztem brata może być stratą głębszą niż przegrana w sporze.