1 List do Koryntian 6:2 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do Koryntian z wyraźnym smutkiem. Wspólnota, która miała być miejscem braterstwa, zaczęła rozstrzygać spory przed sądami ludzi spoza wiary, a jeden brat oskarżał drugiego przed niewierzącymi. Dlatego zdanie o tym, że „święci będą sędziami tego świata” (1 List do Koryntian 6:2), pada w samym środku napomnienia, a nie jako osobna obietnica dla każdego, kto cierpi z powodu niesprawiedliwości. Tekst mówi do konkretnej wspólnoty o jej konkretnych sprawach. Nie opisuje wszystkich ludzkich krzywd ani sposobu, w jaki sprawiedliwość dotknie każdego cierpiącego. Apostoł patrzy na to, co dzieje się między braćmi teraz, i pyta, dlaczego ludzie związani wspólną drogą nie potrafią sami rozstrzygnąć drobnych sporów. W tym świetle pytanie o to, czy są godni wydawać wyroki w tak błahych sprawach, brzmi prawie jak czuła prośba o dojrzałość. Najbardziej poruszające w tym fragmencie jest to, że godność, o której mówi Paweł, nie odsuwa wiernych od ich zwykłych kłopotów. Każe raczej traktować je poważnie, bo nawet sprawy, które wydają się błahe, dotyczą konkretnych ludzi. Przyszłe sądzenie świata nie zwalnia więc z troski o najbliższego. Zaczyna się ona w relacjach, których nie da się odłożyć na później.

W 1 Liście do Koryntian 6:2 Paweł odwołuje się do przyszłej roli świętych, by zakwestionować sposób, w jaki wspólnota rozstrzyga codzienne spory. „Święci” oznaczają tu wierzących, a nie tylko osoby później uznane za święte. Kontrast jest zamierzony: skoro powierzony im będzie sąd nad światem, powinni umieć rozstrzygać „błahe sprawy”. Nie chodzi o pochwałę każdej decyzji wspólnoty ani o twierdzenie, że chrześcijanie są nieomylni. Werset należy czytać razem z pytaniem Pawła z wersetu 1 i jego zawstydzającym pytaniem z wersetu 5: dlaczego spór między braćmi trafia przed niewierzących, skoro we wspólnocie powinien znaleźć się ktoś zdolny rozsądzić sprawę? „Błahe” nie znaczy nieważne dla osób, których konflikt dotyczy; wskazuje raczej na małą skalę w świetle przyszłej odpowiedzialności. Myśl Pawła łączy nadzieję z wymaganiem: przyszłe uczestnictwo w Bożym sądzie nie daje powodu do pychy, lecz podkreśla odpowiedzialność za sprawiedliwe i mądre postępowanie już teraz. Wspólnota ma odzwierciedlać tę odpowiedzialność w sposobie traktowania swoich sporów.

Ten werset brzmi jak pytanie, które zawstydza. W 1 Liście do Koryntian 6:2 apostoł Paweł przypomina wspólnocie o godności, jaką jej przyznano: święci będą sądzić świat. Skoro tak, spory między braćmi są sprawami, które mogą rozstrzygnąć sami. Paweł nie zajmuje się tu spekulacjami o przyszłym sądzie. Mówi o godności, która zobowiązuje do rozsądku w małych sprawach. W tym wersecie słychać poważną troskę. Z tego fragmentu wynika prosta lekcja porządku. Kiedy zwykła sprawa, na przykład spór o granice działki albo o rozliczenie wspólnego wyjazdu, trafia od razu do obcego sądu, łatwo przeoczyć, że sprawę można najpierw wyjaśnić w gronie wierzących. Paweł uważa takie postępowanie za wstydliwe dla wspólnoty, bo brat oskarża brata przed niewierzącymi. Taki widok bywa bolesny dla całej wspólnoty. Apostoł nie odbiera jednak prawa do rozstrzygania. Zmienia miejsce, w którym sprawiedliwość ma być szukana: według tego fragmentu ma to być wśród świętych, a nie u niesprawiedliwych. Słowo o sprawach doczesnych pokazuje, że nawet zwykłe spory wymagają uczciwości i cierpliwości. Godność sędziego wiąże się więc z odpowiedzialnością za pokój między braćmi.

Paweł przypomina wspólnocie w Koryncie, że jej życie nie kończy się na porządku obecnego świata. „Święci będą sędziami tego świata” — mówi, wskazując na przyszłą odpowiedzialność wierzących w Bożym królestwie. Zarazem sprowadza tę wielką perspektywę do codzienności: skoro powierzona im zostanie tak poważna odpowiedzialność, powinni umieć rozstrzygać także drobne spory między sobą. Nie chodzi tu o zachętę do wynoszenia się nad innych ani o ogólną zasadę, że chrześcijanie nie powinni korzystać z sądów. Paweł odnosi się do konkretnego zgorszenia: wierzący pozywają się nawzajem przed niewierzącymi, zamiast szukać mądrego rozstrzygnięcia we wspólnocie. Obraz przyszłego sądu ma więc obudzić pokorę i odpowiedzialność, nie pychę. Wieczność nie odrywa od spraw doczesnych. Nadaje im właściwą wagę. Spór o majątek czy wyrządzoną krzywdę może wydawać się mały wobec przyszłości, a jednak ujawnia, czy wspólnota potrafi szukać sprawiedliwości bez porzucania braterskiej więzi. W tym napięciu mieści się wezwanie wersetu: żyć już teraz w świetle odpowiedzialności, która przekracza teraźniejszość.