1 List do Koryntian 6:4 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Pierwszego Listu do Koryntian 6:4 brzmią ostro, ale słychać w nich ból apostoła wobec wspólnoty, którą kocha. „Wy zaś, gdy macie sprawy doczesne do rozstrzygnięcia, czynicie swoimi sędziami ludzi uważanych w Kościele za nic!” Paweł nie opisuje tu obcych, lecz braci, którzy w codziennych sporach sięgają po osąd osób, jakich wspólnota sama nie traktuje poważnie. Jest w tym gorzka ironia. Ci, których zbór lekceważy, zostają nagle powołani do rozstrzygania spraw o pieniądze, majątek czy zwykłe niesnaski, czyli o rzeczy, które wobec życia wiecznego wydają się niewielkie. Paweł pokazuje tym samym, że wewnętrzna miara wartości ludzi zaczyna decydować o tym, komu ufamy w najbardziej przyziemnych sprawach. Ten fragment odsłania rozdźwięk między tym, jak wspólnota mówi o człowieku, a tym, jak mu w praktyce powierza zaufanie. Można kogoś w słowach pomniejszać, a jednocześnie oddać mu najtrudniejsze decyzje, albo odwrotnie, odsunąć od głosu osobę, której rozsądek brat zna z doświadczenia. Najmocniej wybrzmiewa tu obraz wspólnoty, która jednocześnie lekceważy swoich członków i szuka u nich sprawiedliwości.

W 1 Liście do Koryntian 6:4 Paweł nie zajmuje się abstrakcyjną oceną urzędów sądowych. Upomina wspólnotę, w której chrześcijanie oddają spory między sobą pod rozstrzygnięcie osób „uważanych w Kościele za nic”. Wypowiedź ma ostrą, niemal ironiczną formę: skoro sprawy doczesne są małe wobec odpowiedzialności, o której Paweł mówi w poprzednich wersetach, tym bardziej powinno znaleźć się wśród wierzących rozeznanie potrzebne do ich rozstrzygnięcia. Kluczowe rozróżnienie dotyczy przedmiotu sporu i sposobu jego prowadzenia. Paweł nie twierdzi, że każda sprawa cywilna jest nieważna ani że każda droga prawna jest zła. W kontekście piętnuje sytuację, w której bracia oskarżają się nawzajem przed niewierzącymi, choć wspólnota powinna umieć rozpoznawać codzienne konflikty. Jego argument opiera się na tożsamości Kościoła i odpowiedzialności jego członków, nie na pogardzie dla ludzi spoza wspólnoty. Werset odsłania więc rozdźwięk: wspólnota powołana do większej odpowiedzialności nie potrafi rozwiązać „błahych spraw”. Paweł kieruje uwagę nie ku prestiżowi sędziego, lecz ku temu, czy spór służy sprawiedliwości i czy chrześcijanie nie krzywdzą siebie nawzajem.

Ten werset brzmi jak ostra nagana i właśnie nią jest: „Wy zaś, gdy macie sprawy doczesne do rozstrzygnięcia, czynicie swoimi sędziami ludzi uważanych w Kościele za nic!” Paweł upomina wspólnotę, która oddawała spory między wierzącymi tym, których sama lekceważyła. Najmocniejsze są słowa „uważanych w Kościele za nic”. Wynika z nich, że wśród braci byli ludzie zdolni rozsądzić sprawę, a jednak nikt się do nich nie zwracał. Kontekst pokazuje, że Paweł nie lekceważy spraw doczesnych. Przypomina, że święci będą sądzić świat i aniołów, więc tym bardziej powinni umieć rozstrzygać drobne spory. Werset 4 nie zakazuje sądów. Wskazuje raczej, gdzie szukać mądrości do rozsądzania. W praktyce wspólnota potrzebuje zwyczaju wzajemnego pojednania. Spokojny i uczciwy człowiek może usiąść z dwiema stronami, zanim sprawa trafi dalej. Ktoś taki zyskuje wiarygodność, bo obie strony wiedzą, że wysłuchano ich obu. W 1 Liście do Koryntian 6:5 Paweł pyta wprost, czy wśród braci znajdzie się ktoś mądry. Pyta o mądrość, która rodzi się w zwykłym, wiernym życiu, a nie o urząd.

W tym zdaniu Pawłowa ironia jest ostra. Koryntianie powierzają rozstrzyganie codziennych sporów ludziom, których sami uznają za nieznaczących we wspólnocie. Nie chodzi o pochwałę lekceważenia innych, lecz o zawstydzające pytanie: czy wśród wierzących nie ma nikogo, kto potrafiłby osądzić spór między braćmi? Sprawy określone jako doczesne są małe w świetle wieczności, ale nie dlatego, że krzywda czy niesprawiedliwość przestają mieć znaczenie. Paweł mówi o wspólnocie, która ma kiedyś uczestniczyć w sądzie nad światem, a mimo to nie umie rozstrzygać własnych sporów. Jej życie już teraz powinno nosić ślad tej przyszłej odpowiedzialności. Werset nie daje podstaw, by każdy konflikt ukrywać przed sądem ani by zawsze ustępować kosztem skrzywdzonej osoby. Kolejne słowa Pawła boleśnie odsłaniają, że krzywdę wyrządzają także sami członkowie wspólnoty. Potrzeba więc nie tylko rozsądnego rozstrzygnięcia, lecz uczciwości wobec siebie nawzajem. W perspektywie wieczności codzienny spór nie jest bez znaczenia: staje się miejscem, w którym widać, czy wspólnota potrafi żyć zgodnie z nadzieją, którą wyznaje.