1 List do Koryntian 6:5 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze te słowa z wyraźnym bólem. Mówi wprost, że chce zawstydzić Koryntian, więc nie ukrywa, jak trudna jest dla niego sytuacja w tej wspólnocie. Spory między braćmi, które trafiają przed sąd, ranią nie tylko same strony, ale i całą wspólnotę. W każdym takim sporze słychać zmęczenie ludzi, którzy wciąż są sobie bliscy, a jednak przestali sobie ufać, choć wciąż łączy ich wspólna wiara. W 1 Liście do Koryntian 6:5 słowa „Mówię to, aby was zawstydzić” otwierają pytanie, które ma w sobie tęsknotę za kimś, kto usiądzie między skłóconymi i pomoże im zobaczyć coś więcej niż własną krzywdę. Apostoł nie mówi o wielkim upadku, lecz o sporach, które sam nazywa błahymi. Pyta o mądrość wewnątrz wspólnoty, a nie o siłę czy prawo. Taka mądrość wydaje się tu bliska uważności na brata, a nie chęci wygranej. Ten fragment pokazuje, że spór między wierzącymi boli szczególnie, bo dotyczy ludzi, którzy powinni być dla siebie domem. Wstyd, o którym pisze Paweł, wyraża przede wszystkim troskę o wspólnotę, w której bracia mogą znowu sobie ufać.

„Mówię to, aby was zawstydzić” brzmi ostro, ale zawstydzenie pełni tu funkcję argumentu: Paweł odsłania sprzeczność między powołaniem wspólnoty a jej postępowaniem. Skoro wierzący mają udział w Bożym sądzie nad światem, tym bardziej powinni umieć rozstrzygać codzienne spory. Pytanie o „kogoś na tyle mądrego” nie dotyczy prestiżu ani wykształcenia, lecz zdolności do sprawiedliwego osądu we wspólnocie. Kontekst pokazuje, że chodzi o spory między członkami wspólnoty, które trafiają przed niewierzących. Paweł nie przedstawia konfliktu jako drobiazgu: w następnym wersecie mówi o wzajemnym oskarżaniu, a później gani krzywdzenie braci. Jego krytyka nie usprawiedliwia więc wyrządzania szkody ani nie sprowadza sprawiedliwości do zachowania pozorów zgody. Wskazuje raczej, że sposób rozwiązywania konfliktu także świadczy o tym, jak wspólnota rozumie mądrość i przynależność do Chrystusa. W 1 Liście do Koryntian 6:5 pytanie jest retoryczne: wśród wierzących powinien znaleźć się ktoś zdolny do rozstrzygnięcia sporu. Jego brak nie jest jedynie organizacyjną niedogodnością, lecz znakiem, że deklarowana mądrość nie przekłada się na życie razem.

Paweł pisze te słowa z wyraźnym zawstydzeniem. Wierzący w Koryncie zamiast rozstrzygać nieporozumienia we własnym gronie, wynosili je przed ludzi niewierzących. Apostoł nie zakazuje tu rozwiązywania sporów. Wskazuje, że wspólnota miała pod ręką mądrość, a z niej nie korzystała. Pytanie z 1 Listu do Koryntian 6:5 jest retoryczne, ale niesie konkretną myśl: „Czy nie znajdzie się wśród was ktoś na tyle mądry, by mógł rozstrzygać spory między swoimi braćmi?”. W tym ujęciu mądrość nie jest zarezerwowana dla wykształconych ani dla osób z urzędem. Jest zdolnością słuchania, oddzielania faktów od urazy i prowadzenia stron ku pojednaniu. W praktyce wygląda to zwyczajnie. Ktoś, kto staje między dwiema osobami w rodzinie albo we wspólnocie, nie musi mieć ostatniego słowa. Wystarczy, że zachowa spokój i uczciwość. Paweł oczekuje, że wśród wierzących znajdą się tacy ludzie. Ten fragment łączy sprawiedliwość z troską o relacje. Rozstrzygnięcie wewnątrz wspólnoty ma nie tylko zakończyć kłótnię, ale także naprawić więź. Gdy brakuje takich rozjemców, spory łatwo wychodzą na zewnątrz i zostawiają rany, które trudno się zagoją.

Pytanie Pawła jest gorzkie, bo dotyka nie tylko braku rozsądku, lecz także pęknięcia we wspólnocie. Spór między wierzącymi trafia przed obcych, a brat staje przeciw bratu. Apostoł pyta, czy pośród nich naprawdę nie ma nikogo na tyle mądrego, by pomóc rozstrzygnąć konflikt. Jego słowa o zawstydzeniu nie są pochwałą upokarzania. To mocne odsłonięcie sprzeczności między wiarą wyznawaną przez wspólnotę a sposobem, w jaki jej członkowie obchodzą się ze sobą. Mądrość, o którą pyta Paweł, nie sprowadza się do umiejętności wydania werdyktu. Potrzeba rozeznania, które widzi prawdę, ale nie zapomina, że po obu stronach są ludzie należący do tej samej wspólnoty. Rozstrzygnięcie nie powinno stawać się kolejnym narzędziem odwetu. Najbliższe wersety pokazują, jak poważnie Paweł traktuje krzywdę: pyta o gotowość znoszenia niesprawiedliwości, a zarazem piętnuje wyrządzanie szkody braciom. Nie daje to podstaw, by wymagać od skrzywdzonego milczenia w każdej sytuacji. Werset wskazuje raczej na odpowiedzialność wspólnoty za mądre i sprawiedliwe rozwiązywanie sporów. Jej wiarygodność widać także w tym, jak chroni więź, nie zasłaniając krzywdy.