1 List do Koryntian 6:11 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wraca do ludzi, których dawne życie wyglądało zupełnie inaczej. Apostoł Paweł wcześniej wymienia grzechy, które wykluczają z królestwa Bożego, a potem mówi krótko: „A takimi byli niektórzy z was”. Słowo „byli” przywołuje wspomnienie, które mogło nadal ciążyć na sercu wspólnoty w Koryncie, ale nie zamyka jej w tej przeszłości. Zaraz potem pada zdanie: „Lecz zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha naszego Boga”. Czasownik „zostaliście” wskazuje na działanie, które dokonało się w ludziach, a nie na wynik ich własnej poprawy. Paweł nie każe wspólnocie samej wybielić swojej historii. Wskazuje imię Jezusa Chrystusa i Ducha jako źródło tej zmiany. Wspomnienie tego, kim się było, potrafi ciążyć nawet wtedy, gdy ma się je już za sobą. Werset nie udaje, że przeszłość nie istniała. Mówi jednak, że nie ma ona ostatniego słowa. Trzy czasowniki w tym zdaniu tworzą spokojną całość. Dotyczą tego, co zostało dokonane w Bogu, a nie tego, co ludzie muszą jeszcze dowieść przed Nim.

„A takimi byli niektórzy z was” łączy ostrzeżenie z nadzieją. Paweł nie pomniejsza wagi czynów wymienionych w poprzednich wersetach: niesprawiedliwość i krzywdzenie innych są sprzeczne z życiem w królestwie Bożym. Zarazem nie pozwala, by dawne postępowanie stało się ostateczną definicją człowieka. Wspólnota w Koryncie nie składa się z ludzi, którzy nigdy nie zgrzeszyli, lecz z tych, których życie zostało przemienione. Trzy określenia — „obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni” — opisują tę nową rzeczywistość z różnych stron. Obmycie wskazuje na oczyszczenie, uświęcenie na przynależność Bogu, a usprawiedliwienie na przywrócenie właściwej relacji z Nim. Werset nie wyznacza kolejnych etapów ani nie podaje pełnej kolejności tych wydarzeń. Podkreśla natomiast ich wspólne źródło: dokonują się „w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha naszego Boga”. Kontekst nadaje temu znaczenie dla życia wspólnoty. Zaraz po tych słowach Paweł mówi o korzystaniu z wolności i o ciele należącym do Pana. Łaska nie służy więc usprawiedliwianiu krzywdy ani powrotowi do dawnych wzorców. Tożsamość otrzymana od Boga staje się miarą nowego postępowania.

W 1 Liście do Koryntian 6:11 apostoł Paweł przypomina wspólnocie w Koryncie, skąd wielu jej członków przyszło. Wcześniej wymienił grzechy, które wykluczają z królestwa Bożego, a teraz mówi: „A takimi byli niektórzy z was”. Przeszłość zostaje nazwana wprost, ale nie staje się już czyjąś tożsamością. Zaraz potem pojawia się słowo „Lecz”, które otwiera zupełnie inną rzeczywistość. Paweł używa trzech czasowników w stronie biernej: „zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni”. Tekst nie mówi wprost, kto wykonuje te działania, ale wskazuje ich źródło: „w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha naszego Boga”. Wers nie ustala też kolejności tych trzech słów, więc nie należy czytać go jako etapów rozwoju. Praktyczny wymiar jest wyraźny. Człowiek, który kiedyś oszukiwał w pracy albo wpadał w gniew, może nadal pamiętać o swoich upadkach. Słowa Pawła przenoszą jednak punkt ciężkości z tego, kim ktoś był, na to, do kogo należy. Pamięć o winie może pozostać, ale nie decyduje już o tym, kim ktoś jest w Bożych oczach. Wers nie opisuje ludzi bez skazy, lecz ludzi, których Bóg zmienił. Właśnie dlatego daje nadzieję wspólnocie, która ma za sobą trudną historię.

W zdaniu „A takimi byli niektórzy z was” Paweł nie pozwala wspólnocie zapomnieć o dawnym życiu, ale też nie pozwala uznać go za ostateczną prawdę o człowieku. Wcześniej mówi o krzywdzie wyrządzanej braciom i o postępowaniu, które oddala od królestwa Bożego. Dlatego słowa o przemianie nie są lekkim pocieszeniem ani zgodą na dalszą niesprawiedliwość. „Obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni” wskazują na to, co Bóg uczynił dla tych ludzi. Nie jest to nagroda za bezbłędną przeszłość. Paweł przypisuje tę nową rzeczywistość imieniu Jezusa Chrystusa i działaniu Ducha Boga. Przeszłość zostaje nazwana, lecz nie ma już ostatniego głosu. Można widzieć w tym obraz zabrudzonej szaty, która została obmyta: ślad dawnego zabrudzenia nie staje się powodem, by dalej ranić innych. Oczyszczenie otwiera życie pośród wspólnoty na nowo, ale nie unieważnia odpowiedzialności za krzywdę. Świętość nie oznacza oddalenia od codziennych sporów. Przeciwnie, w świetle dalszych słów Pawła ciało i postępowanie należą do Pana. Łaska zmienia więc nie tylko pamięć o tym, kim ktoś był, lecz także kierunek jego życia.