1 List do Koryntian 6:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki katalog w Pierwszym Liście do Koryntian 6:10 brzmi surowo. Wymienione są konkretne postawy: kradzież, chciwość, pijaństwo, obmowa i wyzysk. Są to rzeczy, które zostawiają ślady w relacjach, w portfelu i w sercu innych ludzi. Apostoł nie używa ogólników. Nazywa po imieniu to, co rani wspólnotę, i mówi wprost, że takie życie nie odziedziczy „królestwa Bożego”. Warto jednak zobaczyć, co dzieje się w sąsiednim wersecie. Paweł przypomina, że „takimi byli niektórzy z was”, a następnie mówi o obmyciu, uświęceniu i usprawiedliwieniu w imię Pana Jezusa Chrystusa. Kontekst nie opisuje więc ludzi zatrzymanych w winie, lecz wspólnotę, w której ktoś przestał być tym, kim był. Katalog staje się wtedy nie tylko wyrokiem, ale też obrazem tego, jak mocno grzech potrafi zawładnąć codziennym życiem, i jak bardzo Bóg nie chce zostawiać człowieka w jego dawnym kształcie. Dla kogoś, kto dźwiga wstyd za dawne wybory, ten fragment może zabrzmieć zbyt ostro. Jego siła polega jednak na tym, że nie pozwala na złudzenia, a jednocześnie wskazuje kierunek, w którym zmiana staje się możliwa. Dalsze słowa o wskrzeszeniu z martwych pokazują, że nad tą listą nie kończy się historia człowieka, lecz zapowiada się nadzieja.

Wymienione zachowania nie są przypadkowym katalogiem prywatnych wad. W kontekście sporu między chrześcijanami Paweł mówi o krzywdzie wyrządzanej innym: o przywłaszczaniu cudzej własności, wykorzystywaniu ludzi, pijaństwie i oszczerstwie. Werset 10 nazywa poważny skutek takiego życia: „nie odziedziczą królestwa Bożego”. Nie chodzi więc o drobne uchybienia, lecz o postępowanie sprzeczne z porządkiem królestwa. Kluczowe rozróżnienie pojawia się w następnym wersecie. Paweł przypomina Koryntianom, że niektórzy z nich niegdyś tak postępowali, lecz zostali obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga (1 List do Koryntian 6:11). Ostrzeżenie nie ustanawia zatem niezmiennej etykiety dla człowieka ani nie mówi, że przeszłość zamyka drogę do Boga. Pokazuje natomiast, że łaska nie oznacza obojętności wobec krzywdy. W tym fragmencie wiara zostaje sprawdzona w relacjach i wyborach, nie tylko w deklaracjach. Kto powołuje się na przynależność do wspólnoty, a zarazem krzywdzi jej członków, zaprzecza temu, co ta przynależność oznacza. Paweł łączy więc ostrzeżenie z nadzieją przemiany: dawne postępowanie nie musi określać nowego życia, ale nie może być uznane za zgodne z nim.

W wersie „ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego” (1 List do Koryntian 6:10) lista nie opisuje przypadkowych potknięć. Opisuje sposoby życia, w których człowiek bierze od innych, wykorzystuje ich albo nie zna miary. Złodziej zabiera to, co nie jest jego. Chciwy nigdy nie ma dość. Pijak oddaje się temu, co odbiera mu jasność i odpowiedzialność. Oszczerca niszczy cudze imię, a zdzierca wyciska z ludzi ostatnie grosze. Może to wyglądać tak: pracownik zaniża w zeszycie liczbę przepracowanych godzin, bo przecież nikt tego nie sprawdzi. Pierwszy raz wydaje się to drobiazgiem. Po latach taka praktyka staje się stylem pracy, a człowiek przestaje ją zauważać. Warto jednak zwrócić uwagę na kontekst. W 1 Liście do Koryntian 6:11 Paweł przypomina wspólnocie, że „takimi byli niektórzy z was”. Lista nie zamyka więc ludzi w ich przeszłości. Mówi o tym, co kształtuje życie, i pokazuje, że takie postawy można zostawić za sobą. Wers wiąże też królestwo Boże z konkretnym charakterem życia. Obok siebie stoją grzechy bardzo różne, ale łączy je jedno: żyje się kosztem innych albo bez żadnej miary dla siebie.

W 1 Liście do Koryntian 6:10 Paweł wymienia złodziei, chciwych, pijaków, oszczerców i zdzierców jako tych, którzy „nie odziedziczą królestwa Bożego”. To słowa poważnego ostrzeżenia. Nie są jednak oderwanym katalogiem ludzi, których można łatwo wskazać poza wspólnotą. W sąsiednich wersetach apostoł upomina Koryntian, bo sami wyrządzają sobie krzywdę i krzywdzą braci. Wspomniane postawy odsłaniają życie, które bierze dla siebie kosztem drugiego: cudzą własność, uczciwość, godność albo wolność. Dziedziczenie mówi o darze i przynależności, nie o nagrodzie za bezbłędność. Zaraz potem pada przypomnienie, że niektórzy adresaci dawniej żyli w taki sposób, lecz zostali obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga. Ostrzeżenie nie znika, ale obok niego stoi świadectwo przemiany. Królestwo nie jest osłoną dla krzywdy ani zamkniętą bramą dla człowieka, którego przeszłość była splątana z grzechem. W tej perspektywie lista Pawła jest jak światło padające na konkretne czyny i ich ciężar. Nie pozwala nazwać chciwości drobiazgiem ani upokorzenia słowem rzuconym bez znaczenia. A jednak ostatnie słowo należy do Bożego działania, które może zmienić dawne życie.