1 List do Koryntian 6:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment brzmi ostro, bo apostoł nie ogranicza się do opisu grzechów, lecz mówi o tym, co dzieje się z całym życiem zbudowanym na takich wyborach. Słowa „Nie łudźcie się!” niosą troskę, a nie tylko przestrogę. Paweł nie chce, by wspólnota oszukiwała samą siebie, uspokajając się, że dziedzictwo Boże jest obojętne wobec codziennych przyzwyczajeń serca. Lista obejmuje różne sposoby życia, które oddalają od Boga, od chciwości i pijaństwa po oszczerstwo i zdzierstwo. Dla kogoś, kto czyta te słowa, mogą one brzmieć bardzo osobiście, zwłaszcza gdy w jego historii pojawia się wstyd, poczucie porażki albo samotność. Sam werset nie rozstrzyga jednak o wartości człowieka. Mówi o drodze, z której trzeba wciąż na nowo wychodzić. Najgłębiej otwiera to, co następuje w 1 Liście do Koryntian 6:11: „A takimi byli niektórzy z was. Lecz zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha naszego Boga.” Apostoł mówi tu o ludziach, którzy kiedyś żyli inaczej, a teraz należą do Boga. Ostrzeżenie zachowuje całą powagę, a jednocześnie pokazuje, że Bóg potrafi wyprowadzić ludzi z dawnych dróg.

W 1 Liście do Koryntian 6:9 Paweł ostrzega wspólnotę: „Nie łudźcie się!”. Nie jest to oderwana od sytuacji lista cudzych przewinień. Wcześniej apostoł mówi o sporach, w których wierzący krzywdzą siebie nawzajem i szukają rozstrzygnięcia poza wspólnotą. Słowo „niesprawiedliwi” obejmuje więc także problem obecny pośród samych adresatów. Wymienione czyny są różne, lecz łączy je niezgodność z życiem pod panowaniem Boga. Ostrzeżenie o nieodziedziczeniu królestwa nie pozwala traktować tych zachowań jako błahych ani zakładać, że przynależność do wspólnoty czyni je obojętnymi. Nie daje jednak podstaw, by na podstawie pojedynczego upadku ogłaszać wyrok o czyimś ostatecznym losie. Werset nazywa poważne zagrożenie, a nie opisuje pełnej historii każdej osoby. Kluczowy kontekst przynosi następny werset: niektórzy Koryntianie dawniej tak postępowali, lecz zostali obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni. Paweł nie rozmywa odpowiedzialności; pokazuje, że przeszłość nie musi określać teraźniejszej tożsamości. Ostrzeżenie i nadzieja należą tu do jednej myśli: Boże królestwo kształtuje życie, a przemiana jest możliwa dzięki działaniu Boga.

Ten fragment otwiera pytanie, które w Koryntie brzmiało jak przypomnienie czegoś oczywistego: „Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego? Nie łudźcie się!” Paweł pisze do całej wspólnoty, a nie do pojedynczych osób, i robi to w kontekście konkretnego problemu. Bracia ciągali się po sądach, a przed niewierzącymi (1 List do Koryntian 6:1 i 6:6). Lista w wersecie 9 obejmuje postawy bardzo różne. Obok rozpusty i cudzołóstwa stoi bałwochwalstwo, a w wersecie 10 chciwość i oszczerstwo. Lista nie przypomina przypadkowego zestawienia. Paweł pokazuje w niej różne drogi, którymi serce może oddalić się od Boga, a wiele z nich dotyczy tego, jak człowiek traktuje innych: ich dobro, ich własność, ich dobre imię. Stąd wynika praktyczny wniosek. Wspólnota pokazuje, czym żyje, nie tylko przez to, czego unika w prywatności, lecz także przez sposób, w jaki rozstrzyga konflikty i obchodzi się z pieniędzmi. Ostrzeżenie z 1 Listu do Koryntian 6:9 dotyczy więc całego życia, nie tylko jego najbardziej wstydliwych zakątków. Ten wniosek nie sprowadza się jednak do samej moralności. Werset 13 mówi, że ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, i właśnie ta perspektywa zmienia sposób patrzenia na wszystko, co w liście zostało nazwane.

Słowa Pawła brzmią jak ostrzeżenie, którego nie wolno osłodzić: życie niesprawiedliwe i krzywdzące innych nie prowadzi do dziedzictwa królestwa Bożego. Wymienia grzechy, które ranią wierność, relacje i godność ciała. Nie jest to jednak wyrok nad ludźmi, których przeszłość zawiera takie czyny, ani wezwanie, by osądzać innych. Już w następnym wersecie Paweł przypomina, że niektórzy w korynckiej wspólnocie tak żyli, lecz zostali obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga. Ważny jest więc ruch całego fragmentu: od ostrzeżenia ku przemianie, nie od potępienia ku rozpaczy. Łaska nie nazywa krzywdy dobrem; otwiera drogę, na której dawne wybory nie muszą być ostatnim słowem. Obraz dziedzictwa przywraca też właściwą miarę: królestwo nie jest nagrodą za nienaganny życiorys, lecz wspólnym dobrem, którego nie da się pogodzić z uporczywym wykorzystywaniem bliźniego. W kontekście sporu między wierzącymi Paweł piętnuje także niesprawiedliwość popełnianą we własnej wspólnocie. Ostrzeżenie obejmuje więc nie tylko prywatną moralność, lecz całe życie razem.