1 List do Koryntian 6:14 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pada tuż po słowach o ciele, które należy do Pana, a Pan do ciała (1 List do Koryntian 6:13). Apostoł nie mówi o ciele jak o powłoce, którą można odłożyć bez żalu. W zdaniu o wskrzeszeniu wyraźnie działa Bóg: wskrzesił Pana i swoją mocą wskrzesi także tych, którzy należą do Chrystusa. Człowiek występuje tu jako odbiorca obietnicy, a nie jako ktoś, kto sam musi zapewnić sobie przyszłość. Paweł nie opisuje, jak będzie wyglądało to przyszłe zmartwychwstanie. Skupia się na tym, kto je sprawi, czyli na mocy Boga. Dzięki temu można pozostać przy tym, co zostało powiedziane, bez dorabiania szczegółów. Sam werset mówi o wskrzeszeniu z martwych, a więc o przyszłości, która obejmuje także ciało. Dla wielu osób zmagających się z chorobą, zmęczeniem albo żałobą może to być szczególnie ważne, bo nadzieja nie kończy się na tym, co widzialne i kruche. Ten fragment zostawia prostą myśl. Nadzieja chrześcijańska nie zaczyna się od siły człowieka, lecz od wierności Boga, który już raz okazał się mocniejszy od śmierci.

W 1 Liście do Koryntian 6:14 Paweł łączy zmartwychwstanie Jezusa z przyszłością wierzących: „Bóg zaś i Pana wskrzesił, i nas również swoją mocą wskrzesi z martwych”. Nie przedstawia tu nadziei jako nagrody za moralną doskonałość, lecz jako działanie Boga. Ten sam Bóg, który wskrzesił Pana, wskrzesi również ludzi należących do Niego. Ważny jest kontekst bezpośredni. Paweł mówi, że ciało nie jest przeznaczone dla rozpusty, lecz dla Pana, a zarazem należy do Chrystusa. Zapowiedź zmartwychwstania wyjaśnia, dlaczego ciało ma znaczenie już teraz: nie jest czymś obojętnym ani jedynie tymczasowym, co można dowolnie wykorzystać. Bóg obejmuje swoją obietnicą całego człowieka. Werset nie opisuje szczegółowo, jak będzie wyglądało zmartwychwstałe życie, ani nie rozstrzyga wszystkich pytań o stan człowieka po śmierci. Jego główne stwierdzenie jest jednak jasne: śmierć nie ma ostatniego słowa, ponieważ Bóg ma moc wzbudzić zmarłych. Dlatego chrześcijańska nadzieja nie odrywa życia duchowego od ciała; nadaje ciału godność wynikającą z przynależności do Pana i z obietnicy przyszłego wskrzeszenia.

Ten werset mówi o tym, co Bóg już uczynił i co dopiero uczyni. Wskrzesił Pana, a swoją mocą wskrzesi także nas. Ta obietnica patrzy w przyszłość, ale dotyczy też dzisiejszego dnia, bo wiara w zmartwychwstanie zmienia sposób, w jaki traktujemy własne ciało. Właśnie w tym kontekście Paweł pisze w 1 Liście do Koryntian 6:13 i 6:15, że ciało należy do Pana i że nasze ciała są członkami Chrystusa. Nie jest ono więc czymś obojętnym ani przypadkowym. Zmartwychwstanie pokazuje, że Bóg nie porzuca tego, co stworzył. Na przykład ktoś, kto szanuje swoje siły, nie wyniszcza się bez końca pracą. Ktoś, kto dba o sen, jedzenie i uczciwe wydawanie pieniędzy, widzi, że te decyzje dotyczą ciała, które Bóg kiedyś przywróci do życia. Codzienność nabiera wtedy większej wagi, bo staje się częścią drogi, a nie tylko przeszkodą na niej. Werset nie mówi o łatwym życiu. Mówi o tym, że śmierć nie ma ostatniego słowa, a Bóg, który wskrzesił Chrystusa, działa także w tym, co zwyczajne, kruche i zmęczone.

W 1 Liście do Koryntian 6:14 Paweł wiąże zmartwychwstanie Jezusa z przyszłością wierzących: Bóg, który wskrzesił Pana, swoją mocą wskrzesi także ich. Nie jest to obietnica, że doczesne życie ominie cierpienie ani że ciało pozostanie wolne od kruchości. To nadzieja, że śmierć nie będzie miała ostatniego słowa nad tymi, którzy należą do Chrystusa. W sąsiednich zdaniach Paweł przypomina, że ciało jest dla Pana, a Pan dla ciała. Dlatego wiara nie traktuje ciała jak nieważnej powłoki, którą można porzucić bez żalu. To, co człowiek robi ciałem, ma znaczenie: jego codzienna wierność, sposób odnoszenia się do innych i wybory, które mogą prowadzić ku wolności albo niewoli. Obietnica zmartwychwstania kieruje wzrok dalej niż grób, ale nie odrywa go od teraźniejszości. Przeciwnie, nadaje jej powagę i godność. Życie przeżywane przed Bogiem nie jest czymś jednorazowym, co znika bez śladu. Jego kres pozostaje w rękach Boga, którego moc objawiła się już w zmartwychwstaniu Jezusa.