1 List do Koryntian 6:15 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 6:15 Paweł pyta z wyraźnym zdziwieniem: „Czy nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa?”. Zanim padnie jakikolwiek sprzeciw, apostoł przypomina o przynależności. Ciało nie jest tu rzeczą obojętną ani czymś, co można oddać każdemu, kto akurat pojawi się w życiu, bo należy już do Chrystusa. Dopiero potem następuje krótkie, stanowcze „Nigdy!”. Ta odpowiedź nie wypływa z chłodu, lecz z bliskości. Ktoś, kto jest z kimś związany, nie oddaje tego, co w nim najbardziej jego, komuś, kto może to zranić. Kontekst mówi o tym wprost: według 1 Listu do Koryntian 6:13 ciało nie jest przeznaczone dla rozpusty, lecz dla Pana, a w 1 Liście do Koryntian 6:19 zostaje nazwane świątynią Ducha Świętego. Warto zauważyć, że apostoł nie każe wstydzić się cielesności ani jej odrzucać. Mówi o całym człowieku i o tym, że jego codzienność, z pragnieniami, zmęczeniem i drobnymi wyborami, pozostaje częścią relacji z Chrystusem. Werset nie wyjaśnia, jak ta prawda wygląda w każdym życiu, ale nazywa jedno: to, co nosimy w sobie, nie jest zamknięte przed Bogiem. Właśnie w tym leży zarazem jego powaga i spokój.

Paweł nie przedstawia ciała jako czegoś gorszego od „ducha” ani jako narzędzia, którym można dowolnie rozporządzać. W tym fragmencie ciało ma znaczenie właśnie dlatego, że należy do relacji z Chrystusem: wierzący są Jego członkami. Pytanie o połączenie z nierządnicą brzmi więc nie tylko jak zakaz określonego czynu, lecz także jak wskazanie sprzeczności między dwiema więziami. Kontekst dopowiada, dlaczego ta sprzeczność jest poważna. Paweł odrzuca pogląd, że cielesne pragnienia są obojętne, skoro ciało ma służyć Panu i ma zostać wskrzeszone przez Boga (1 List do Koryntian 6:13–14). Werset 15 nie odrywa seksualności od wiary: pokazuje, że decyzje dotyczące ciała wyrażają, komu i czemu człowiek się oddaje. Mocne „Nigdy!” podkreśla, że przynależność do Chrystusa nie jest abstrakcyjną etykietą. Nie oznacza to, że ciało samo w sobie jest nieczyste ani że osoba uwikłana w grzech znajduje się poza zasięgiem łaski. Kilka wersetów wcześniej Paweł przypomina, że niektórzy w Koryncie zostali obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni. Wierność Chrystusowi obejmuje całego człowieka.

Paweł zadaje pytanie, które ma wyraźny ciężar: „Czy nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa? Czy wziąwszy członki Chrystusa, będę je czynił członkami nierządnicy? Nigdy!” Ta stanowczość wyrasta z prostego obrazu. Ciało wierzącego nie jest prywatną sprawą, którą można odłożyć na bok, kiedy mowa o wierze. Należy do Chrystusa, więc każdy wybór dotyczący ciała ma wymiar tej relacji. Można sobie wyobrazić człowieka, który w niedzielę śpiewa w zborze, a w samotności ulega grzechowi seksualnemu i uważa, że to sprawa wyłącznie jego i Boga. Paweł nie zgodziłby się z tym rozdzieleniem. Mówi o całym człowieku, nie tylko o jego części duchowej. Warto zauważyć, że apostoł nie buduje tu łańcucha przyczyn i skutków. Stwierdza, kim wierzący już jest w Chrystusie, a sprzeciw wobec grzechu wynika z tej tożsamości. W Pierwszym Liście do Koryntian 6:19 ten sam obraz wraca, gdy ciało nazwane jest świątynią Ducha Świętego. Stanowcze „nigdy” wypływa więc z tego, komu ciało już należy.

Paweł stawia pytanie, które odsłania głęboką więź: „wasze ciała są członkami Chrystusa”. Ciało nie jest tu dodatkiem do życia duchowego ani czymś obojętnym wobec wiary. Należy do relacji z Chrystusem, a więc sposób traktowania ciała dotyka także tej więzi. Stąd stanowcze „Nigdy!” — sprzeciw wobec takiego użycia członków Chrystusa, które łączy je z nierządem. Werset nie przedstawia ciała jako brudnego czy nieważnego. W najbliższym kontekście Paweł mówi, że ciało jest dla Pana, a Pan dla ciała, oraz przywołuje nadzieję zmartwychwstania. To nadaje cielesnemu życiu powagę: nie jest ono odrzuconą częścią człowieka, lecz częścią osoby, którą Bóg obejmuje swoim działaniem. Obraz członków przypomina, że przynależność nie jest abstrakcyjną deklaracją. Ma wymiar konkretny, obecny w decyzjach i więziach. Nie chodzi o pogardę dla osób uwikłanych w nierząd, lecz o ochronę prawdy o tym, do kogo należy ciało. Chrześcijańska nadzieja obejmuje całego człowieka; dlatego ta więź domaga się wierności także w tym, co cielesne.