Księga Kapłańska 13:1
Następnie Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:
Księga Kapłańska 13: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 59 | Biblia BibleGuided — Polski
Następnie Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:
Jeżeli u kogoś na skórze ciała pojawi się nabrzmienie albo wysypka, albo biała plama, która na skórze jego ciała jest oznaką trądu, to przyprowadzą go do kapłana Aarona albo do jednego z jego synów kapłanów.
Kapłan obejrzy chore miejsce na skórze ciała: jeżeli włosy na chorym miejscu stały się białe i jeżeli znak wydaje się wklęśnięty w stosunku do skóry ciała, jest to plaga trądu. Kapłan stwierdzi to i uzna człowieka za nieczystego.
Jeżeli jednak plama na skórze jego ciała jest biała, ale nie wydaje się wklęśnięta w stosunku do skóry i włosy nie pobielały, to kapłan odosobni chorego na siedem dni.
Siódmego dnia kapłan go obejrzy. Jeżeli kapłan stwierdzi, że plama nie powiększa się, nie rozszerza się na skórze, to odosobni go znowu na siedem dni.
Potem, siódmego dnia, kapłan znowu go obejrzy. Jeżeli plama stała się matowa i nie rozszerzyła się na skórze, to kapłan uzna go za czystego. To była zwykła wysypka. Wypierze ubranie i będzie czysty.
Jeżeli jednak wysypka rozszerzyła się na skórze po stawieniu się chorego przed kapłanem w celu oczyszczenia, w takim razie stawi się on przed kapłanem po raz drugi.
Kapłan obejrzy go. Jeżeli stwierdzi, że wysypka rozszerzyła się na skórze, uzna go za nieczystego: jest to trąd.
Jeżeli pojawi się na kimś trąd, przyprowadzą go do kapłana.
Kiedy kapłan obejrzy go i stwierdzi, że na jego skórze jest białe nabrzmienie, porośnięte białym włosem, i żywe mięso na tym nabrzmieniu,
to znaczy, że na skórze jego ciała jest zastarzały trąd. Kapłan uzna go za nieczystego. Nie odosobni go, bo on jest nieczysty.
Jeżeli zaś trąd mocno kwitnie na skórze i okrywa całą skórę od stóp do głowy, gdziekolwiek spojrzą oczy kapłana,
i kapłan stwierdzi, że trąd okrywa całe ciało tamtego, w takim razie uzna go za czystego – cały stał się biały, a więc jest czysty.
Jednak w dniu, w którym pojawi się na nim żywe mięso, będzie nieczysty.
Kapłan zobaczy żywe mięso i uzna go za nieczystego – żywe mięso jest nieczyste, to jest trąd.
Jeżeli jednak żywe mięso stanie się znowu białe, to chory przyjdzie do kapłana.
Kapłan go obejrzy i stwierdzi, że znaki stały się białe, i uzna go za czystego. Jest on czysty.
Jeżeli na skórze czyjegoś ciała pojawi się wrzód i zostanie uleczony,
ale na miejscu wrzodu będzie białe nabrzmienie albo białoczerwonawa plama, to pokaże się kapłanowi.
Kapłan obejrzy go. Jeżeli stwierdzi, że ta plama jest jak gdyby wklęśnięta w stosunku do otaczającej skóry i że włosy na niej stały się białe – uzna go za nieczystego. To jest plaga trądu, która zakwitła na wrzodzie.
Jeżeli jednak kapłan stwierdzi, że tam nie ma białych włosów i że ta plama nie jest wklęśnięta w stosunku do otaczającej skóry, i że ona jest matowa, to kapłan odosobni go na siedem dni.
Jeżeli ona rzeczywiście rozszerzy się na skórze, to kapłan uzna go za nieczystego. Jest to plaga trądu.
Jeżeli jednak ta plama pozostanie bez zmiany i nie rozszerzy się, jest to blizna po wrzodzie – kapłan uzna go za czystego.
Jeżeli ktoś ma na swojej skórze oparzenie i jeżeli na tym oparzeniu uformuje się czerwonawa lub biała plama,
to kapłan go obejrzy. Jeżeli stwierdzi, że włosy na plamie pobielały i że wydaje się ona wklęśnięta w stosunku do otaczającej skóry, jest to trąd, który zakwitł na oparzeniu. Kapłan uzna go za nieczystego. Jest to plaga trądu.
Jeżeli jednak kapłan stwierdzi, że nie ma na plamie białych włosów i że nie jest ona wklęśnięta w stosunku do otaczającej skóry, i że jest matowa, to kapłan odosobni go na siedem dni.
Siódmego dnia kapłan go obejrzy. Jeżeli plama rzeczywiście rozszerzyła się na skórze, to kapłan uzna go za nieczystego. To jest plaga trądu.
Jeżeli jednak plama pozostanie bez zmiany, nie rozszerzy się na skórze, ale stanie się matowa, jest to tylko blizna po oparzeniu. Kapłan uzna go za czystego, bo to jest blizna po oparzeniu.
Jeżeli na głowie lub brodzie mężczyzny albo kobiety będzie chore miejsce,
kapłan obejrzy to miejsce. Jeżeli stwierdzi, że ono jest wklęśnięte w stosunku do otaczającej skóry i że włosy na nim stały się żółte i cienkie, to kapłan uzna go za nieczystego. Jest to grzybica, to jest trąd głowy lub brody.
Jeżeli zaś kapłan, oglądając miejsce wykazujące objawy grzybicy, stwierdzi, że nie jest ono wklęśnięte w stosunku do otaczającej skóry, lecz nie ma na nim czarnych włosów, to kapłan odosobni podejrzanego o grzybicę na siedem dni.
Potem, siódmego dnia, kapłan obejrzy chorego. Jeżeli stwierdzi, że grzybica nie rozszerzyła się, że nie ma na niej żółtych włosów i że chore miejsce nie jest wklęśnięte w stosunku do otaczającej skóry,
to chory ogoli się, ale nie ogoli miejsca wykazującego objawy grzybicy. Potem kapłan znowu odosobni człowieka podejrzanego o grzybicę na siedem dni.
Siódmego dnia kapłan obejrzy chore miejsce. Jeżeli stwierdzi, że grzybica nie rozszerzyła się na skórze i że chore miejsce nie jest wklęśnięte w stosunku do otaczającej skóry, kapłan uzna go za czystego. Wypierze on ubranie i będzie czysty.
Jeżeli jednak grzybica rzeczywiście będzie się rozszerzać na jego skórze po jego oczyszczeniu,
to kapłan go obejrzy. Jeżeli stwierdzi, że grzybica rozszerzyła się na skórze, to nie potrzebuje szukać żółtych włosów – jest on nieczysty.
Ale jeżeli w jego oczach grzybica pozostanie bez zmiany i czarne włosy będą rosnąć na tym miejscu, to znaczy, że grzybica została uleczona – jest on czysty, i kapłan uzna go za czystego.
Jeżeli u mężczyzny lub kobiety pojawi się na skórze wiele białych plam,
i jeżeli kapłan stwierdzi, że na ich skórze są białe, matowe plamy, jest to tylko pokrzywka, która zakwitła na skórze. Taki jest czysty.
Jeżeli u kogoś głowa wyłysieje, to jest on łysy i jest on czysty.
Jeżeli u kogoś czoło wyłysieje, jest on na pół łysy i także jest czysty.
Ale jeżeli na łysinie albo na łysiejącym czole pojawi się białoczerwonawa plama, jest to trąd, który zakwitł na łysinie lub na łysiejącym czole.
Jeżeli więc kapłan stwierdzi u niego chorobliwe, białoczerwonawe nabrzmienie na łysinie lub łysiejącym czole, podobne do trądu na skórze ciała –
jest to człowiek trędowaty. Jest on nieczysty. Kapłan uzna go za nieczystego – jego choroba jest na głowie.
Trędowaty, który podlega tej chorobie, będzie miał rozerwane szaty, włosy w nieładzie, brodę zasłoniętą i będzie wołać: Nieczysty, nieczysty!
Przez cały czas trwania tej choroby będzie nieczysty. Będzie mieszkał w odosobnieniu. Jego mieszkanie będzie poza obozem.
Jeżeli na jakimś ubraniu pojawi się plaga trądu, czy to na ubraniu wełnianym, czy na ubraniu lnianym,
czy to na wątku, czy na osnowie lnu albo wełny, czy też na skórze lub na jakimś przedmiocie skórzanym,
otóż jeżeli pojawi się zielonkawa albo czerwonawa plama na ubraniu albo na skórze, na wątku albo na osnowie, albo na jakimś przedmiocie skórzanym, jest to plaga trądu. Należy ją pokazać kapłanowi.
Kiedy kapłan obejrzy plagę, odosobni ją na siedem dni.
Kapłan bada wygląd i rozwój zmian, a w niejednoznacznych przypadkach wyznacza czas obserwacji i ponowne badanie. Rozstrzygnięcie opiera się na określonych kryteriach, a nie na samym pojawieniu się plamy.
Ocena czystości określa, czy osoba może pozostawać w obozie i uczestniczyć w życiu wspólnoty. Tekst przedstawia te rozstrzygnięcia jako część porządku religijnego Izraela.
Rozdział odróżnia zmiany związane między innymi z wrzodem, oparzeniem, skórą głowy i łysiną od zmian uznawanych za plagę trądu. Nie każda widoczna plama oznacza nieczystość.
Rozdział należy do zbioru przepisów o czystości rytualnej, skierowanych do Izraela i związanych z życiem wspólnoty oraz kultem. Kapłani pełnili tu rolę osób badających oznaki i ogłaszających status czystości; tekst nie przedstawia ich jako lekarzy w nowoczesnym rozumieniu. Biblijne określenie „trąd” obejmuje w tym rozdziale różne widoczne zmiany skórne, a także określone plamy na tkaninach i skórze. Nie należy utożsamiać go bezpośrednio z jedną współczesną diagnozą medyczną.
Rozdział ma formę uporządkowanego zbioru przypadków i procedur. Najpierw opisuje zmiany skórne oraz okresy odosobnienia i ponownego badania (wersety 1–17), następnie przypadki związane z wrzodami, oparzeniami, skórą głowy, brodą i łysiną (wersety 18–44). Po zasadach dotyczących zachowania osoby uznanej za nieczystą (wersety 45–46) pojawiają się przepisy o plamach na ubraniach i przedmiotach skórzanych (wersety 47–59). Powtarzające się formuły „kapłan obejrzy” i „uzna go za czystego” lub „nieczystego” nadają całości charakter procedury.
Rozdział pokazuje, że w prawie Izraela czystość rytualna miała znaczenie dla relacji między codziennym życiem, wspólnotą i kultem. Powtarzane badania podkreślają potrzebę rozeznania, zanim zostanie wydane rozstrzygnięcie, a rozróżnienie między nieczystością rytualną a zwykłą zmianą przypomina, że nie każdy widoczny problem oznacza taki sam status. Tekst opisuje zasady konkretnego porządku przymierza i nie powinien być używany do uznawania współczesnych osób chorych za winne, duchowo nieczyste ani odrzucone przez Boga.
Ten rozdział opisuje procedury rytualne i społeczne, a nie współczesne leczenie ani diagnozowanie. Wzmianka o odosobnieniu może przywoływać lęk przed chorobą, odrzuceniem lub utratą kontaktu ze wspólnotą. Warto zauważyć, że tekst nakazuje obserwację i ponowne badanie w wielu przypadkach, a nie automatyczne uznawanie każdej zmiany za nieczystość. Współcześnie objawy skórne powinny być oceniane przez wykwalifikowanego pracownika ochrony zdrowia. Rozdział nie uzasadnia obwiniania chorych ani traktowania ich jako duchowo nieczystych.
Rozdział może skłaniać do ostrożności w ocenianiu tego, czego nie rozumiemy, oraz do odróżniania obserwacji od pochopnego wniosku. Jego dawne przepisy rytualne nie są współczesnym protokołem medycznym ani podstawą do wykluczania ludzi ze wspólnoty. W praktyce warto reagować na chorobę z troską, szukać rzetelnej pomocy medycznej i nie utożsamiać stanu zdrowia z wartością człowieka przed Bogiem.
Nie. W tym rozdziale określenie obejmuje różne zmiany skórne oraz niektóre plamy na tkaninach i przedmiotach skórzanych. Nie należy utożsamiać go bezpośrednio z jedną współczesną diagnozą.
Odosobnienie dawało czas na obserwację, czy zmiana się rozszerza lub zmienia wygląd. Po wyznaczonym czasie kapłan ponownie badał daną osobę i ogłaszał jej status rytualny.
Nie. Rozdział opisuje różne kryteria i przypadki, w których plama pozostawała bez zmian, matowiała albo okazywała się zwykłą wysypką, blizną lub pokrzywką. O jej statusie nie decydował sam kolor.
Nie. Są to przepisy rytualne dla starożytnego Izraela. Współczesne objawy skórne powinien oceniać wykwalifikowany pracownik ochrony zdrowia.
Opisy odosobnienia i wołania „Nieczysty, nieczysty!” mogą mocno przypominać o lęku przed odrzuceniem. Rozdział mówi o dawnym porządku rytualnym, nie o mniejszej wartości chorego człowieka ani o braku Bożej troski.
Rozdział jest zbiorem procedur kapłańskich, w których znaczenie mają konkretne cechy zmiany, jej rozwój i wynik ponownego badania. Termin „trąd” ma tu szersze zastosowanie niż nazwa jednej dzisiejszej choroby, a przepisy o tkaninach potwierdzają, że chodzi o kategorię rytualną, nie o nowoczesną diagnozę kliniczną.
Tekst pokazuje znaczenie uważnej obserwacji, jasnych kryteriów i ponownej oceny zamiast pochopnego osądu. Współczesne problemy zdrowotne wymagają jednak aktualnej wiedzy medycznej, a nie przenoszenia starożytnych procedur rytualnych.
Czystość rytualna w tym rozdziale należy do porządku przymierza Izraela i przypomina o powadze świętości w życiu wspólnoty. Jej sens nie polega na tym, że choroba odbiera człowiekowi godność przed Bogiem; biblijne przepisy należy czytać w ich własnym kontekście.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.