Księga Kapłańska 13:47 – znaczenie i zastosowanie

To prawo dotyczyło trądu na odzieży, zarówno lnianej, jak i wełnianej. Taka plaga miała wyraźne oznaki: zmieniała się barwa tkaniny, materiał się przecierał albo znikało jego włosie. Zmiany pojawiały się w jednym miejscu i szerzyły się, gdy odzież była odizolowana. Nie potrafimy dziś w pełni wyjaśnić, dlaczego nie dało się ich usunąć przez pranie. Uczeni autorzy przyznają, że był to znak i cud w Izraelu, niezwykła kara zesłana przez Boga jako wyraz wielkiego niezadowolenia z człowieka lub rodziny.

Postępowanie było bardzo podobne do tego, które stosowano w przypadku osoby dotkniętej trądem. Odzieży podejrzanej o zakażenie nie należało od razu palić, nawet jeśli jej utrata nie byłaby wielką stratą. Nie wolno było wydawać wyroku na podstawie samych przypuszczeń: odzież trzeba było pokazać kapłanowi. Jeśli po zbadaniu znaleziono plamę trądu, która według Żydów nie była większa niż ziarno fasoli, należało spalić całą odzież albo przynajmniej jej część z plamą (Księga Kapłańska 13:52, Księga Kapłańska 13:57). Jeśli przyczyna podejrzeń ustąpiła, odzież należało wyprać i można było znów jej używać (Księga Kapłańska 13:58).

Znaczenie tego prawa było podobne. Uczy nas ono, jak głęboko grzech kala. Grzech nie tylko zanieczyszcza sumienie grzesznika, lecz także plami całą jego pracę i przyjemności, wszystko, co posiada i co robi. Dla skalanych i niewierzących nic nie jest czyste (List do Tytusa 1:15). Uczymy się też brzydzić nawet odzieżą splamioną przez ciało, czyli przez grzeszne zepsucie (List Judy 1:23). Ci, którzy używają ubrań, by podsycać pychę i pożądliwość, mogą zobaczyć, że zostają one naznaczone jako nieczyste i przeznaczone na spalenie (Księga Izajasza 3:18–24). Wewnętrzne piękno człowieka, ukryte w sercu, nigdy nie przemija ani się nie zużywa (Pierwszy List Piotra 3:4). Szaty sprawiedliwości nigdy się nie przecierają ani nie niszczą ich mole.