Księga Kapłańska 13:38 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie widzimy dwa zabezpieczenia, które miały zapobiec pomyleniu piegowatej skóry lub łysej głowy z trądem (Księga Kapłańska 13:38–41). Nie każda zmiana na ciele miała od razu oznaczać rytualną nieczystość. Proroka Elizeusza wyśmiewano z powodu jego łysej głowy (2 Księga Królewska 2:23), ale szydzili z niego chłopcy z Betel, którzy nie znali Bożych wyroków i uczynili z jego łysiny przedmiot drwin.

Jeśli jednak trąd pojawił się na łysej głowie, jego oznaka była jasna: „Choroba jest na jego głowie, jest całkowicie nieczysty” (Księga Kapłańska 13:44). Jeśli trąd grzechu opanowuje umysł, wypacza osąd, a człowiek przyjmuje złe idee, które usprawiedliwiają złe postępowanie, świadczy to o głębokiej nieczystości. Niewielu zostaje z niej całkowicie uzdrowionych. Zdrowa wiara chroni umysł przed tym trądem i strzeże sumienia przed rozbiciem.

Prawo wskazywało też, co należało zrobić z trędowatym, gdy kapłan po dokładnym zbadaniu i zgodnie z przepisami uznał go za nieczystego. Najpierw sam miał to o sobie powiedzieć (Księga Kapłańska 13:45). Miał przyjąć postawę żałobnika i wołać: „Nieczysty, nieczysty”. Sam trąd nie był grzechem, ale stanowił bolesny znak niezadowolenia Boga i ciężkie utrapienie. Przynosił wstyd, uniemożliwiał pracę, odcinał chorego od przyjaciół i rodziny, skazywał go na wygnanie aż do wyzdrowienia i nie pozwalał mu wejść do świątyni. W praktyce odbierał mu wszelkie pociechy, z których mógł korzystać w tym świecie. Heman najwyraźniej albo sam był trędowaty, albo opisywał żal związany z takim stanem (Księga Psalmów 88:8 i następne).

Trędowaty miał więc uniżyć się pod potężną ręką Boga. Nie wolno mu było wciąż twierdzić, że jest czysty, skoro kapłan uznał go za nieczystego. Miał uznać sprawiedliwość Boga i przyjąć karę za swój grzech. Okazywał to, rozdzierając szaty, odkrywając głowę i zasłaniając usta — były to znaki wstydu i głębokiego smutku. Te gesty obrazują nienawiść do siebie i pokorę, które powinny wypełniać serce człowieka skruszonego, zgadzającego się z Bożym wyrokiem. My także powinniśmy przyjąć wstyd, który słusznie nam się należy, i ze skruszonym sercem nazwać siebie po imieniu: nieczyści. Nieczyste serce, nieczyste życie, nieczyści z powodu grzesznej natury, z którą się rodzimy, i nieczyści z powodu naszych konkretnych grzechów. Dlatego zasługujemy na wieczne wykluczenie ze wspólnoty z Bogiem i na utratę wszelkiej nadziei na szczęście w Nim. Wszyscy jesteśmy jak rzecz nieczysta (Księga Izajasza 64:6) i jesteśmy zgubieni, jeśli nie wkroczy niezmierzone miłosierdzie.

Trędowaty miał także ostrzegać innych, by trzymali się od niego z daleka. Gdziekolwiek szedł, musiał wołać do ludzi z oddali: „Jestem nieczysty, nieczysty, uważajcie, by mnie nie dotknąć”. Sam trąd nie był zaraźliwy, ale dotknięcie trędowatego czyniło człowieka rytualnie nieczystym. Każdy miał więc powód, by unikać kontaktu, a trędowaty musiał o tym niebezpieczeństwie uprzedzać. Tyle mogło uczynić Prawo, bezsilne z powodu ludzkiego grzechu. Uczyło trędowatego wołać: „Nieczysty, nieczysty”, Ewangelia zaś daje trędowatym inne słowa (Ewangelia Łukasza 17:12–13). Czytamy tam o dziesięciu trędowatych, którzy głośno wołali: „Jezu, Mistrzu, zmiłuj się nad nami”. Prawo ukazuje jedynie chorobę, Ewangelia zaś wskazuje pomoc, którą mamy w Chrystusie.

Następnie trędowaty miał zostać wyprowadzony poza obóz, a później, gdy Izrael zamieszkał w Kanaanie, poza miasto, miasteczko lub wieś, w której mieszkał. Miał mieszkać osobno, w towarzystwie jedynie innych trędowatych (Księga Kapłańska 13:46). Kiedy król Ozjasz zachorował na trąd, usunięto go z pałacu i zamieszkał w osobnym domu (2 Księga Kronik 26:21). Zobacz też (2 Księga Królewska 7:3). Wskazywało to na czystość, której należy strzec we wspólnocie Ewangelii przez uroczyste i właściwe wyłączenie ze wspólnoty wierzących osób jawnie grzeszących, które nie chcą się poprawić. „Usuńcie spośród siebie złego człowieka” (1 List do Koryntian 5:13).