Ewangelia Jana 9:31 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w sporze z przywódcami religijnymi, którzy nie chcą uznać, że Jezus pochodzi od Boga. Mówi je człowiek, który od urodzenia nie widział, a teraz widzi, i nie potrzebuje tytułu teologa, by wiedzieć, co mu się przydarzyło. W tym zdaniu słychać przede wszystkim pewność, że coś dobrego zostało mu dane, mimo że otoczenie próbuje to podważyć. Ewangelia Jana 9:31 nie jest opisem tego, kto może liczyć na Boże wysłuchanie, lecz argumentem w sprawie pochodzenia Jezusa. Człowiek odwołuje się do tego, co uważa za wspólnie znane: Bóg słucha tych, którzy Go czczą i pełnią Jego wolę. Jego obrona nie opiera się na wielkich słowach, lecz na tym, co wydarzyło się na oczach wszystkich. Warto zauważyć, jak ostrożnie czytać tę prawdę. Wypowiada ją konkretny człowiek w konkretnym sporze, dlatego nie rozstrzyga ona wszystkiego o każdej modlitwie ani o każdym życiu. Fragment ma jednak coś bliskiego: samotność kogoś, kto zostaje odsunięty od wspólnoty, do której dotąd należał. Zanim Jezus go odnajdzie, to on sam odważnie przemawia, a jego głos niesie prawdę, którą można wypowiedzieć nawet wtedy, gdy wokół nikt jej nie przyjmuje.

W Ewangelii Jana 9:31 mówi człowiek, któremu Jezus przywrócił wzrok. Odpowiada on rozmówcom podważającym pochodzenie Jezusa i wskazuje na uzdrowienie jako znak, że Jezus działa z Bożego upoważnienia. Zdanie o tym, kogo Bóg wysłuchuje, jest częścią jego argumentu w sporze, a nie oderwaną od sceny definicją każdej modlitwy. Kluczowe rozróżnienie dotyczy słowa „grzeszników”. W tym dialogu chodzi o przeciwstawienie życia zwróconego ku Bogu postawie, która odrzuca Jego działanie. Nie należy więc wyciągać z wersetu wniosku, że Bóg nie słyszy żadnego człowieka obciążonego grzechem ani że wysłuchanie modlitwy zależy od bezbłędnego postępowania. Taka reguła nie wynika z tej wypowiedzi. Kontekst dodatkowo powstrzymuje przed prostym łączeniem cierpienia z osobistą winą: wcześniej Jezus odrzuca przypuszczenie, że ślepota tego człowieka była skutkiem jego grzechu lub grzechu rodziców. Uzdrowiony nie twierdzi zatem, że choroba dowodzi winy, lecz rozpoznaje w czynie Jezusa działanie pochodzące od Boga. Werset odsłania pewność jego świadectwa, nie zaś pełną teorię modlitwy.

„Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, natomiast Bóg wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę” (Ewangelia Jana 9:31). Te słowa wypowiada człowiek, którego chwilę później wyrzucono precz po ostrej wymianie zdań. Nie wykłada teologii. Mówi z tego, co sam przeżył: ktoś otworzył mu oczy. Jego rozumowanie opiera się na prostej zasadzie. Bóg słucha tego, kto Go czci i pełni Jego wolę, a więc działanie, które widać w człowieku, ma swoje źródło w Bogu. Wcześniej Jezus odrzucił przypuszczenie uczniów, że ślepota była karą za grzech, więc to, co stało się z niewidomym, nie służy oskarżaniu go. Werset wiąże słuchanie z czcią i z wiernością woli Bożej. Nie opisuje idealnego życia ani liczby dobrych uczynków. Pokazuje raczej kierunek serca, który przejawia się w zwykłych wyborach, także wtedy, gdy nikt ich nie zauważa. Ten człowiek mówi odważnie, choć ma przeciw sobie ludzi uznanych za autorytety. Jego świadectwo nie zależy od ich aprobaty, lecz od tego, co zostało mu dane i co rozpoznał w Jezusie.

Wypowiedziane przez człowieka, któremu Jezus otworzył oczy, słowa te padają w sporze z tymi, którzy nie chcą uznać znaku. Uzdrowiony nie przedstawia bezosobowej zasady, według której Bóg odwraca się od każdego grzesznika i nie słyszy jego wołania. Broni rozpoznania: czyn Jezusa nie jest dziełem oddzielonym od Boga, lecz wskazuje na Tego, kto pełni Jego wolę. Wcześniej uczniowie pytali, czy ślepota człowieka wynikała z grzechu jego lub rodziców. Jezus odrzucił takie oskarżenie. Dlatego słowa z wersetu 31 nie powinny służyć do osądzania cierpiących ani do zamykania komukolwiek drogi do Boga. Ważniejsza jest przemiana świadka: człowiek, który nie widział, teraz mówi jasno, choć rozmówcy próbują go zawstydzić i uciszyć. Prawda przychodzi tu przez świadectwo, nie przez rangę tych, którzy je kwestionują. Jego pewność przypomina światło wpadające przez otwarte okno: nie rozwiązuje wszystkich sporów, ale pozwala rozpoznać, co stoi przed oczami. Czczenie Boga i pełnienie Jego woli oznacza tu serce zwrócone ku prawdzie, nawet gdy uznanie jej przynosi odrzucenie.