Ewangelia Jana 9:33 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa wypowiada człowiek, który od urodzenia nie widział, a teraz jest odrzucany przez ludzi uważających się za mądrzejszych od niego. „Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic czynić.” W tym zdaniu nie ma pychy ani chęci wygrania sporu. Mówi z tego, co sam przeżył. Skoro ktoś otworzył mu oczy, to nie mógł tego dokonać bez Boga. Jego rozumowanie jest proste i dlatego tak poruszające. Nie czeka, aż wszystkie pytania o pochodzenie Jezusa zostaną rozstrzygnięte, bo to, co się w jego życiu wydarzyło, jest dla niego pewniejsze niż spór. Mężczyzna nie wyjaśnia wszystkiego. Nie mówi, kim dokładnie jest Jezus ani jak do tego doszło. Wie tylko tyle, ile dotyczy jego doświadczenia, i trzyma się tego mocno. W jego słowach słychać spokojną odwagę, która nie potrzebuje głośnego triumfu. Tym bardziej uderza, że właśnie za tę prostą prawdę zostaje wyrzucony. Ten fragment pokazuje, że świadectwo bywa najpierw osobiste, zanim człowiek znajdzie na nie wielkie słowa. Ewangelia Jana 9:33 nie jest więc tylko wnioskiem zamkniętym w logice, lecz wyznaniem kogoś, kto nie może milczeć o tym, czego doznał.

Wypowiedź „Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic czynić” pada w sporze po uzdrowieniu niewidomego od urodzenia. „Ten człowiek” oznacza tu Jezusa, którego pochodzenia rozmówcy nie uznają, choć stoją wobec skutku Jego działania. Kluczowe rozróżnienie dotyczy znaku i jego interpretacji. Uzdrowiony nie twierdzi, że sam cud wyjaśnia wszystkie tajemnice Jezusa ani że każdy niezwykły czyn automatycznie pochodzi od Boga. Zestawia jednak konkretne wydarzenie z zarzutem, że Jezus jest grzesznikiem: od wieków nie słyszano o przywróceniu wzroku komuś niewidomemu od urodzenia. W jego rozumowaniu czyn Jezusa nie pasuje do łatwego potępienia Go. To ważne także wobec wcześniejszego pytania uczniów, czy ślepota była skutkiem grzechu tego człowieka lub jego rodziców. Jezus odrzuca takie przypisanie winy (Ewangelia Jana 9:2–3). Teraz człowiek, którego wcześniej traktowano jako przedmiot sporu, sam rozumuje i świadczy o tym, co się wydarzyło. Werset nie rozstrzyga każdej kwestii o cudach; pokazuje, że rozpoznanie działania Boga wymaga uczciwego zmierzenia się z faktami, a nie tylko obrony gotowych założeń. Właśnie dlatego jego świadectwo staje się coraz wyraźniejsze mimo sprzeciwu.

Mówi tu człowiek, który sam doświadczył tego, o czym inni tylko dyskutują. Od urodzenia nie widział, a teraz widzi. Przed ludźmi, którzy uważają się za znawców Pisma, nie buduje skomplikowanej teorii. Wyciąga prosty wniosek: skoro dokonało się coś tak wielkiego, ten, kto to uczynił, musi pochodzić od Boga. Jego rozumowanie jest trzeźwe i oparte na owocach. Zdanie „Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic czynić” pada jako wniosek z tego, co się wydarzyło, a nie jako wyuczona formuła. Świadek mówi tylko to, co widział. Ten werset nie formułuje ogólnej zasady o każdym cudzie ani obietnicy, że każdy trudny los zakończy się uzdrowieniem. Opisuje jedno wydarzenie i jednego człowieka, który rozpoznaje działanie Boga po jego skutkach. Lekcja jest bliska codzienności. Wiara może być szczera nawet wtedy, gdy nie zna odpowiedzi na wszystkie pytania. Ten człowiek nie rozumiał jeszcze wszystkiego o Jezusie. Wiedział jednak, że Ten, który otworzył mu oczy, nie działa z dala od Boga.

Wypowiedź uzdrowionego człowieka pada po tym, jak rozmówcy Jezusa spierają się o Jego pochodzenie. On nie przedstawia rozbudowanego wywodu. Wskazuje na to, co sam wie: od urodzenia nie widział, a teraz widzi. Skoro tak niezwykły znak się dokonał, uznaje, że Jezus jest od Boga. W tych słowach pobrzmiewa prostota świadectwa. Człowiek nie twierdzi, że rozumie wszystko o Jezusie ani że potrafi rozstrzygnąć każdą teologiczną wątpliwość. Rozpoznaje jednak, że wydarzenie, którego doświadczył, nie mieści się w ciasnym osądzie rozmówców. Jego otwarte oczy stają się świadectwem, którego nie unieważnia ich pewność siebie. Ten fragment nie mówi, że każde niezwykłe zdarzenie samo w sobie rozstrzyga, skąd pochodzi jego sprawca. Pokazuje konkretny znak i wniosek człowieka, który go doświadczył. W dalszej scenie jego odważne słowa spotykają się z odrzuceniem, a Jezus sam go odnajduje. Uzdrowienie wzroku nie kończy więc jego drogi: odsłania także, jak różnie można stanąć wobec prawdy. Dla jednych znak staje się powodem sporu; dla niego — początkiem coraz głębszego rozpoznania Jezusa.