Ewangelia Jana 9:30 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach uzdrowiony człowiek odpowiada tym, którzy właśnie zaczęli go pouczać: „Na to ten człowiek odpowiedział im: W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie otworzył oczy” („Ewangelia Jana 9:30”). Chwilę wcześniej został od tych rozmówców odepchnięty, a jego słowa nie brzmią jak gniew ani chęć odwetu. Słychać w nich raczej spokojne zdziwienie kogoś, kto widzi więcej niż ludzie, którzy uważają się za znawców sprawy. Warto zauważyć, że mężczyzna nie broni się tytułami ani wiedzą. Mówi o tym, czego doświadczył, prosto i konkretnie. Od urodzenia nie widział, a teraz może wskazać Tego, który otworzył mu oczy. Jego wiara nie wyrasta z dyskusji o autorytetach, lecz z tego, co stało się w jego własnym życiu. Najbardziej poruszające w tym zdaniu jest to, że nie wypływa ono z wygranej w sporze. Człowiek ten został odrzucony przez tych, którzy powinni lepiej rozumieć sprawy Boże, a mimo to nie zamienił swojego doświadczenia w gorycz. Jego zdziwienie pokazuje, że prawda o Bogu bywa zaskakująco blisko kogoś, kto w oczach innych wygląda na najmniej ważnego.

Wypowiedź uzdrowionego człowieka odsłania napięcie między tym, co przywódcy religijni twierdzą, że wiedzą, a tym, czego nie chcą uznać. W poprzednim wersecie mówią o Jezusie: „nie wiemy, skąd pochodzi”. Uzdrowiony odpowiada, że właśnie to jest dziwne: nie potrafią wyjaśnić Jego pochodzenia, choć widzą skutek Jego działania — odzyskał wzrok. Nie przedstawia pełnego wykładu o Jezusie. Rozumuje na podstawie konkretnego doświadczenia: człowiek niewidomy od urodzenia teraz widzi. W dalszej części rozmowy wyciąga z tego wniosek, że Jezus jest „od Boga”. To argument świadka, który nie zna jeszcze wszystkiego, ale nie pozwala, by cud został z góry zlekceważony. Warto zauważyć, że spór nie dotyczy wyłącznie faktów. Uzdrowiony opowiada, co się stało, a jego rozmówcy powracają do pytania o Jezusa, nie przyjmując znaczenia tego wydarzenia. Ewangelia Jana 9:30 ukazuje więc różnicę między brakiem odpowiedzi na każde pytanie a odmową uznania tego, co już stało się widoczne. Wiara nie musi zaczynać od pełnego zrozumienia; może zacząć się od uczciwego uznania świadectwa.

W Ewangelii Jana 9:30 człowiek, który został uzdrowiony, nie ma w tej rozmowie żadnej władzy. Mimo to mówi spokojnie i jasno. Odpowiada na pytania uczonych w Piśmie, a nie na ich ton. Jego słowa „W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie otworzył oczy” opierają się na tym, co sam przeżył. Nie buduje wielkiej teorii o Jezusie. Trzyma się faktu, że był niewidomy od urodzenia, a teraz widzi, i z tego wyciąga wniosek. Jego argument nie jest efektowny, ale jest trudny do obalenia. W tej wypowiedzi jest coś ważnego dla każdego, kto mówi o swojej wierze. Świadectwo nie musi być kompletne ani doskonale uzasadnione. Wystarczy wierność temu, co Bóg uczynił w konkretnym życiu. Ten człowiek mówi prosto, bo mówi o tym, czego doświadczył. Fragment pokazuje też różnicę między znajomością a rozpoznaniem. Faryzeusze znali Mojżesza i Pismo, a mimo to nie zauważyli działania Bożego tuż przed sobą. Czasem to, co najbliższe, jest najtrudniejsze do dostrzeżenia.

W sporze z przywódcami religijnymi uzdrowiony człowiek nie udaje, że zna odpowiedź na każde pytanie o Jezusa. Wskazuje na to, co może poświadczyć: wcześniej nie widział, a teraz widzi. Ich „nie wiemy, skąd pochodzi” zderza się z rzeczywistością, której nie potrafią unieważnić samym powołaniem się na własną wiedzę. W tym zdaniu jest pokorna odwaga. Człowiek nie przedstawia teorii o Bogu; pozostaje przy otrzymanym darze. Otwarte oczy są dla niego czymś więcej niż zmianą w ciele: stają się świadectwem, że działanie Boże może być rozpoznane także przez kogoś, kogo inni nie uznają za nauczyciela. Wkrótce zostanie odrzucony, lecz jego świadectwo nie zależy od ich aprobaty. Werset nie mówi, że każde cierpienie zostanie usunięte ani że każda odpowiedź stanie się jasna. Pokazuje jednego człowieka, który wobec nacisku nie zaprzecza temu, co się wydarzyło. Jego wzrok skierowany ku Jezusowi zaczyna widzieć prawdę, której nie obejmuje sam spór o autorytet. Czasem wiara zaczyna się od wiernego nazwania daru, zanim człowiek potrafi pojąć całą jego głębię.