Ewangelia Jana 9:29 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają z ust ludzi, którzy czują się pewnie. Mówią „my wiemy”, i właśnie ta pewność jest w tych słowach najbardziej wyrazista. Faryzeusze mogą się na niej opierać, bo Bóg przemówił do Mojżesza, a to fundament ich wiary i tożsamości. Jest w tym coś bardzo ludzkiego: kiedy coś jest nasze od dawna, łatwo uznać, że już wszystko o tym wiemy. Jednak zdanie drugie wprowadza cichą rysę. „Co do Niego zaś nie wiemy, skąd pochodzi” mówi o Jezusie, którego oni nie potrafią rozpoznać, mimo że uzdrowiony człowiek stoi przed nimi. Czytelnik od razu widzi kontrast: znajomość dawnego objawienia nie chroni przed niewidzeniem tego, co dzieje się teraz. Człowiek od urodzenia niewidomy zaraz potem wskazuje na dziwność tej sytuacji. Warto zauważyć, jak blisko siebie leżą te dwa zdania. Tradycja, którą się chronimy, może być prawdziwa i święta, a mimo to przesłonić to, co Bóg otwiera dziś. Ten fragment nie ogłasza sądu nad każdym, kto trzyma się dawnych słów. Pokazuje raczej, jak trudno zobaczyć coś nowego, gdy serce mocno trzyma się tego, co znane.

W Ewangelii Jana 9:29 mówiący nie jest uzdrowiony człowiek, lecz jego rozmówcy, którzy wcześniej nazwali siebie uczniami Mojżesza. Ich słowa zestawiają pewność dotyczącą Mojżesza z niewiedzą o Jezusie: „My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś nie wiemy, skąd pochodzi”. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu znajomości tradycji i rozpoznania tego, co Bóg czyni. Rozmówcy powołują się na Mojżesza, ale ich deklaracja nie wyjaśnia uzdrowienia człowieka niewidomego od urodzenia. Co więcej, uzdrowiony wskazuje na tę właśnie sprzeczność: nie potrafią określić pochodzenia Jezusa, choć widzą skutek Jego działania. Pytanie „skąd pochodzi” nie musi oznaczać wyłącznie pytania o miejsce, z którego Jezus przybył. W sporze chodzi także o Jego wiarygodność i związek z Bogiem. Ironia sceny polega na tym, że człowiek wcześniej niewidomy mówi o tym, co zaszło, jaśniej niż religijni rozmówcy. Nie oznacza to, że każde pytanie o Jezusa jest udawane; tekst pokazuje jednak, że pewność oparta na samym powołaniu się na autorytet może zamknąć na świadectwo. W tym fragmencie znajomość Pisma nie zastępuje uczciwego zmierzenia się z tym, co się wydarzyło.

Rozmówcy uzdrowionego człowieka opierają się na tym, co wiedzą na pewno. Mówią: „My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza”. Dla nich to twarda podstawa. Trudność polega na tym, że ta pewność stanęła między nimi a Jezusem. Znali objawienie z czasów Mojżesza, a nie rozpoznali działania, które dzieje się na ich oczach. W Ewangelii Jana 9:29 słychać ważną prawidłowość. Wierność dawnemu objawieniu nie wystarcza, gdy Bóg działa w teraźniejszości. Mojżesz był świadkiem tego, co Bóg powiedział, a uzdrowiony człowiek widzi teraz to, czego jego rozmówcy nie potrafią przyjąć. Jego zdziwienie wobec ich niewiedzy bardzo wyraźnie obnaża ich sytuację. Dawne słowo pozostaje prawdziwe i ma swoje miejsce w historii zbawienia. Odpowiedź na nie wymaga jednak oczu otwartych na to, co Bóg czyni dziś. Wiedza o Bogu, która nie prowadzi do rozpoznania Jego dzieła, staje się zamkniętą księgą, choć jej okładka jest dobrze znana.

Ewangelia Jana 9:29 odsłania pewność rozmówców uzdrowionego: „My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza”. O Jezusie mówią zaś: „nie wiemy, skąd pochodzi”. Odwołują się do znanej im historii wiary, lecz ta pewność nie pomaga im przyjąć świadectwa człowieka, który odzyskał wzrok. W tym rozdziale uzdrowiony nie przedstawia pełnej wiedzy o Jezusie. Mówi uczciwie o tym, czego nie wie, i trzyma się tego, co sam przeżył: wcześniej nie widział, teraz widzi. Jego świadectwo nie rozwiązuje wszystkich pytań, ale staje się dla niego miejscem rozpoznania Bożego działania. Jest tu cicha przestroga przed wiarą zamkniętą w granicach tego, co już oswojone. Mojżesz pozostaje ważny; problemem jest użycie jego imienia jako zasłony przed tym, co dzieje się na oczach rozmówców. Jak okno, które pamięta się jako źródło światła, a mimo to zasłania, można zachować prawdę o dawnym Bożym działaniu i nie dostrzec Jego działania w teraźniejszości. Ten werset nie nakazuje porzucać pytań ani udawać pewności. Pokazuje jednak, że niewiedza o Jezusie może współistnieć z głębokim zaufaniem do tego, co Bóg odsłonił.