List do Efezjan 1:21 – znaczenie i zastosowanie

Werset 21 opisuje panowanie Chrystusa, którego Bóg wskrzesił i posadził po swojej prawicy. Słowa „ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym” brzmią majestatycznie, ale spotykają się też z czymś bardzo ludzkim. Wielu ludzi czuje, że ich życie toczy się pod ciężarem sił, których nie potrafią ani nazwać, ani zatrzymać. Lęk przed czymś większym od siebie potrafi ścisnąć serce mocno, tak że nawet słowo o najwyższej władzy może na chwilę zabrzmieć jak zapowiedź kolejnej groźby. Kontekst pokazuje, że ta władza została okazana przy wskrzeszeniu Chrystusa, a wers 22 dodaje, że wszystko zostało poddane pod Jego stopy. Nie znaczy to, że świat przestał boleć, lecz że żadna moc nie ma ostatniego słowa wobec Chrystusa. Najwyższa władza nie została więc okazana tylko po to, by podziwiać ją z daleka. Wers 22 mówi, że Chrystus został ustanowiony Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem. Dla serca dźwigającego lęk ten fragment zyskuje najgłębszy sens wtedy, gdy wielkość Chrystusa łączy się z Jego bliskością we wspólnocie.

List do Efezjan 1:21 rozszerza obraz z poprzedniego wersetu: zmartwychwstały Chrystus zasiada po prawicy Boga, ponad każdą zwierzchnością, władzą, mocą i panowaniem. Paweł nie przedstawia tu kolejnych etapów ani hierarchii, którą można dokładnie odtworzyć. Nagromadzenie nazw podkreśla raczej pełnię: żadna moc ani urząd nie przewyższa Chrystusa. Słowa o „wszelkim innym imieniu” poszerzają tę myśl. Imię oznacza tu także pozycję, autorytet lub wpływ, któremu ludzie przypisują znaczenie. Nie chodzi tylko o uznane władze obecnego świata. Chrystus przewyższa je „nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym”, więc Jego panowanie nie jest zależne od przemijających układów ani ograniczone do jednej epoki. Ten werset nie obiecuje, że wierzący unikną nacisku czy niesprawiedliwości. Mówi o miejscu Chrystusa wobec każdej siły, która rości sobie najwyższe prawo. W kolejnych słowach Paweł łączy tę wywyższoną pozycję z Kościołem, którego Chrystus jest Głową. Jego zwierzchnictwo nie jest więc abstrakcyjną przewagą: stanowi podstawę nadziei wspólnoty, która należy do Niego.

Ten werset mówi o miejscu, które Chrystus zajmuje ponad wszystkim. Apostoł wymienia kolejno Zwierzchność, Władzę, Moc i Panowanie, czyli porządki, które w świecie wyglądają na ostateczne. Dodaje jeszcze: „ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym”. Słowo „wszelkim” obejmuje tu wszystko, co mogłoby konkurować z Chrystusem. Ten obraz ma bardzo konkretny wymiar. Można pomyśleć o człowieku, który w pracy słyszy, że jego pozycja zależy od jednej decyzji przełożonego, a w domu boi się, że cały wysiłek pójdzie na marne. Taki człowiek łatwo zaczyna żyć tak, jakby to, co go przerasta, miało ostatnie słowo. Werset przypomina, że nad każdą taką siłą stoi Chrystus. Kontekst jest tu istotny. Wcześniej Paweł pisze o wskrzeszeniu Chrystusa i Jego zasiadaniu po prawicy Boga (List do Efezjan 1:20), a potem o tym, że wszystko zostało poddane pod Jego stopy (List do Efezjan 1:22). Werset 21 opisuje tę władzę jako już ustanowioną, a nie jako cel, o który trzeba dopiero walczyć. Najmocniejsza myśl jest prosta. Pod tym panowaniem wierni mogą stać spokojnie, bo ich oparcie nie zależy od tego, jak zmieniają się wpływy tego świata.

W Liście do Efezjan 1:21 Paweł ukazuje Chrystusa zmartwychwstałego, wyniesionego ponad każdą Zwierzchność, Władzę, Moc i Panowanie. Jego panowanie obejmuje także „wszelkie inne imię” wzywane teraz i w przyszłym wieku. Nie oznacza to, że każda ziemska władza działa sprawiedliwie ani że cierpienie znika. Oznacza, że żadna siła ani żadne imię nie wyznacza ostatecznej granicy życia. Wcześniej Paweł mówi o nadziei powołania i o mocy Boga, która wskrzesiła Jezusa z martwych. Dlatego wywyższenie Chrystusa nie jest odległą ideą, lecz źródłem chrześcijańskiej nadziei: przyszłość należy do Tego, który przeszedł przez śmierć. W następnym wersecie ta zwierzchność zostaje powiązana z Kościołem, którego Chrystus jest Głową. „W tym wieku” i „w przyszłym” rozciąga Jego panowanie poza granice ludzkiego czasu. Tytuły, wpływy i potęgi mogą budzić lęk lub domagać się bezwzględnego posłuszeństwa. Nie są jednak wieczne. W tej perspektywie wiara nie obiecuje łatwego życia; przypomina, że historia nie kończy się na tym, co dziś wydaje się najwyższą władzą.