List do Efezjan 1:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o Kościele językiem bliskim codziennemu doświadczeniu: jako o Ciele, w którym wszyscy są połączeni z jedną Głową. Kościół zostaje też nazwany Pełnią Tego, który napełnia wszystko, czyli przestrzenią, przez którą Jego obecność staje się widoczna w świecie. Apostoł opisuje wspólnotę jako żywą bliskość. Dla serca, które bywa puste albo zmęczone, szczególnie poruszają słowa o Bogu, który napełnia wszystko „wszelkimi sposobami”. Nie zawężają one Jego obecności do jednego miejsca ani jednej chwili. Mogą wybrzmieć w cichym mieszkaniu po pogrzebie, na szpitalnym korytarzu albo w krótkiej modlitwie w samochodzie przed pracą. Werset nie opisuje konkretnych okoliczności i nie obiecuje, że trudności znikną. Mówi o pełni, która pochodzi od Boga, i o Kościele, który w Chrystusie ma swoje miejsce. Głęboki sens tego fragmentu w Liście do Efezjan 1:23 polega na tym, że pustka nie jest ostatnim słowem o człowieku. Pełnia pochodzi od Chrystusa, a wspólnota staje się miejscem, w którym ta bliskość może dotrzeć do drugiego człowieka.

List do Efezjan 1:23 łączy dwa obrazy: Kościół jest Ciałem Chrystusa, a zarazem „Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami”. Nie chodzi o to, że Chrystusowi czegoś brakuje i Kościół miałby uzupełnić Jego niedoskonałość. Bezpośredni kontekst ukazuje Go jako Zmartwychwstałego, wywyższonego ponad wszelką władzę i ustanowionego Głową dla Kościoła. To On jest źródłem życia i napełnia wszystko. Obraz Ciała mówi jednak, że więź z Chrystusem nie jest wyłącznie prywatna. Wierzący należą do wspólnoty, która jest z Nim związana. „Pełnia” wskazuje na szczególną relację: obecność i działanie Chrystusa stają się widoczne w Kościele, Jego Ciele. Nie znaczy to, że każda decyzja wspólnoty automatycznie wyraża wolę Chrystusa. Werset opisuje jej zależność od Niego i powołanie do życia z Jego pełni, nie bezbłędność jej działań. Kluczowe rozróżnienie brzmi więc: Kościół nie zastępuje Chrystusa ani nie dorównuje Mu władzą. Jego znaczenie bierze się z więzi z Głową, która napełnia wszystko. W tej perspektywie wspólnota jest zarazem zależna od Chrystusa i miejscem, w którym Jego obecność ma się ujawniać.

Ten werset patrzy na Kościół od strony, którą łatwo przeoczyć. Apostoł nazywa go Ciałem, a nie tylko zgromadzeniem ludzi, którzy spotykają się w określonym miejscu. Ciało ma ręce, nogi i codzienny ruch. Wspólnota wierzących jest więc widoczna tam, gdzie ludzie naprawdę żyją. Drugie określenie wymaga uwagi. Kościół jest opisany jako „Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami”. Te słowa mówią, że Chrystus działa w świecie przez swoje Ciało, a nie tylko obok niego. Tekst podkreśla słowa „wszystko” i „wszelkimi sposobami”. Nie zawęża napełniania do nabożeństwa ani do murów świątyni. Obraz obejmuje także pracę, rodzinę i pieniądze, bo w nich toczy się zwykłe życie. Można to zobaczyć w prostym geście. Ktoś, kto w zespole nie przerzuca winy na innych i pomaga kolegom w trudnym tygodniu, może w ten sposób pokazywać, że należy do większego Ciała. Takie chwile nie wymagają wielkich słów. Najmocniejszy wniosek jest prosty. Obecność Chrystusa nie kończy się na progu świątyni, ponieważ Jego Ciało żyje wśród zwykłych spraw i tam okazuje, kim jest Jego Głowa.

Paweł kreśli obraz Kościoła jako Ciała Chrystusa, którego Głową jest Ten, zmartwychwstały i wyniesiony ponad wszelką władzą. W tym obrazie wielkość Chrystusa nie oddala Go od wspólnoty. Jego panowanie i obecność wiążą się z nią tak ściśle, jak głowa z ciałem. Słowa o Pełni są tajemnicze, lecz wskazują na rozległość działania Chrystusa: napełnia wszystko wszelkimi sposobami. Kościół nie jest źródłem tej pełni ani jej właścicielem. Żyje z Chrystusa i ma w Nim swoje miejsce. Można dostrzec w tym nie tyle opis ludzkiej doskonałości wspólnoty, ile godność, którą otrzymuje ona przez przynależność do Niego. To ważne spojrzenie dla wspólnot, które bywają kruche, rozproszone lub zranione. Ich nadzieja nie opiera się na tym, że zawsze potrafią sprostać swojej nazwie. Chrystus, który napełnia wszystko, pozostaje Głową Kościoła. Obraz Ciała przypomina zarazem, że wiara nie jest wyłącznie prywatną więzią z Bogiem: człowiek należy do wspólnoty, której życie ma źródło poza nią samą. W perspektywie wieczności Kościół wskazuje więc na Chrystusa, a nie na własną wielkość.