List do Efezjan 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Na początku Listu do Efezjan słyszymy słowa, które brzmią jak zwykłe pozdrowienie, a jednak dotykają czegoś bardzo bliskiego: „Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa!” Apostoł pisze do wiernych w Efezie i zaczyna od daru, a nie od wymagań. Łaska i pokój brzmią tu jak słowa kogoś, kto troszczy się o drugiego z czułością. Pokój, o którym mowa, łączy się z poczuciem bezpieczeństwa wypływającym z relacji. Jest spokojem, który można przyjąć od kogoś bliskiego, nawet gdy wokół wciąż coś trwa. Imię Boga jako Ojca i imię Pana Jezusa Chrystusa wypowiedziane razem pokazują, że ta troska ma swoje źródło w relacji, a nie w zasługach tych, do których dociera. Człowiek, który szuka ukojenia, może odpocząć w pewności, że dar został wypowiedziany wprost. Werset nie obiecuje, że trudne chwile znikną. Mówi jednak, że Bóg chce być obecny także w nich, łagodnie i wytrwale, a Jego łaska i pokój mogą towarzyszyć sercu nawet wtedy, gdy wszystko jeszcze się nie uspokoiło.

„Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa!” — tym pozdrowieniem Paweł otwiera właściwy wywód listu. Nie jest to ozdobna formuła ani ogólne życzenie pomyślności: wskazuje, skąd pochodzą dobra, o których będzie mowa. Łaska i pokój są związane z Bogiem Ojcem oraz z Jezusem Chrystusem, którego Paweł nazywa Panem. Ważne jest także, do kogo skierowane są te słowa. Poprzedni werset określa adresatów jako świętych i wiernych w Chrystusie Jezusie. Pozdrowienie nie obiecuje, że życie wierzących będzie wolne od konfliktu czy cierpienia. Wyraża raczej rzeczywistość ich przynależności: stoją wobec Boga nie na podstawie własnych zasług, lecz dzięki łasce, a pokój ma źródło w relacji ustanowionej przez Boga. To pozdrowienie łączy więc źródło daru z adresatami tworzącymi wspólnotę w Chrystusie. Dalszy ciąg rozdziału mówi o błogosławieństwie udzielonym w Chrystusie i o łasce, którą Bóg obdarzył wspólnotę. Werset 2 wyznacza zatem ton listu: chrześcijańska nadzieja zaczyna się od tego, co Bóg daje, nie od tego, co człowiek potrafi osiągnąć.

Ten krótki wers z Listu do Efezjan 1:2 otwiera list jak zwykłe pozdrowienie, ale zawiera konkretną obietnicę. Paweł nie zaczyna od wymagań. Zaczyna od daru: „Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa!” Ojciec i Pan Jezus występują tu razem jako źródło łaski i pokoju. Ten dar nie czeka na to, aż ktoś sam zapracuje na spokój. W codziennym życiu zmienia to punkt wyjścia. Dzień nie musi zaczynać się od pytania, na ile zasłużyło się na spokój. Decyzje, rozmowy i obowiązki można podjąć na położonym już fundamencie, a nie budować go od zera przed każdym wyjściem z domu. Pokój w Biblii to coś więcej niż brak kłótni. Obejmuje ład i całość życia. Dla kogoś, kto dźwiga pracę, rodzinę i rachunki, pokój może zacząć się w sercu, zanim sytuacja wokół się uspokoi. Wers nie obiecuje, że trudności znikną od razu. Pokazuje jednak, skąd pochodzi to, co w nich trwa: od Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.

„Łaska wam i pokój” brzmi jak pozdrowienie, lecz niesie w sobie więcej niż życzliwość. Paweł kieruje te słowa do wierzących w Efezie i wskazuje źródło obu darów: Boga, naszego Ojca, oraz Pana Jezusa Chrystusa. Pokój nie jest tu obietnicą życia wolnego od trudności; w tym wersecie jest darem pochodzącym od Boga, który łączy wspólnotę z Chrystusem. Łaska przypomina, że życie wiary zaczyna się od tego, co człowiek otrzymuje, nie od tego, czym może się wykazać. Pokój wyrasta z relacji z Bogiem, choć Paweł nie opisuje tutaj, jak będzie wyglądał każdy dzień adresatów. Te słowa obejmują całą wspólnotę, nazwaną wcześniej świętymi i wiernymi w Chrystusie Jezusie. Dalszy początek listu rozwija tę perspektywę: mówi o błogosławieństwie w Chrystusie i o wyborze dokonanym przed założeniem świata. Pozdrowienie otwiera więc przestrzeń większą niż chwila, w której zostaje wypowiedziane. Doczesne życie wspólnoty spoczywa w darze, którego źródłem jest Bóg, a jego miarą nie jest ludzka zasługa. Oto cicha pewność tych słów: łaska i pokój mają swoje źródło poza ludzką zmiennością, w Bogu Ojcu i Jezusie Chrystusie.