List do Efezjan 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od słów „Z miłości przeznaczył nas dla siebie”, które nadają całemu zdaniu ciepły ton. Słowo „przeznaczył” może brzmieć chłodno, jak decyzja zapisana w urzędowym dokumencie, ale List do Efezjan 1:5 łączy je bezpośrednio z miłością. Źródłem tego wyboru jest więc miłość, a jego celem jest przybrane synostwo przez Jezusa Chrystusa. Paweł nie opisuje tu tego, co czuje człowiek, lecz to, co Bóg zamierzył wobec ludzi. Dla kogoś, kto bywa przekonany, że jest przypadkowy albo zbyt daleko od innych, ta myśl ma realną wagę. Wspólnota z Bogiem ma swój początek w Jego woli, która od początku jest ukierunkowana na bliskość. Przybranie oznacza przyjęcie do rodziny, a nie tylko gościnne zaproszenie. Tekst mówi o tym wprost wobec wiernych w Efezie, do których Paweł pisze, i nie obiecuje, że każde trudne doświadczenie zniknie. Pokazuje jednak, z jakiego serca wychodzi Boża troska. Miłość, która przeznacza, nie wycofuje się wtedy, gdy droga bywa ciemna, i to ona nadaje tej historii kierunek.

List do Efezjan 1:5 rozwija myśl o wyborze z poprzedniego wersetu: Bóg przeznaczył wierzących do przybrania za dzieci „przez Jezusa Chrystusa”. Nie chodzi więc o niezależny od Chrystusa plan ani o nagrodę za osiągniętą świętość. To w Chrystusie człowiek otrzymuje miejsce w Bożej rodzinie, a dalszy ciąg hymnu łączy tę łaskę z odkupieniem i przebaczeniem. Obraz przybrania podkreśla zmianę przynależności: więź z Bogiem nie jest przedstawiona jako coś, na co można zasłużyć, lecz jako dar wynikający z Jego miłości i woli. Słowa „według postanowienia swojej woli” mówią o Bożej inicjatywie; nie wyjaśniają jednak same w sobie wszystkich pytań o wolność człowieka czy sposób, w jaki Bóg wybiera. Tradycje chrześcijańskie różnie ujmują te kwestie, dlatego nie należy sprowadzać wersetu do jednej kompletnej teorii przeznaczenia. „Przybrani synowie” oddaje język starożytnego statusu rodzinnego i dziedziczenia. Nie oznacza, że tekst ogranicza Bożą rodzinę do mężczyzn: mówi o wspólnej godności otrzymanej w Chrystusie. Podstawowy akcent pozostaje jasny: Boży zamysł jest miłością wyrażoną przez włączenie ludzi do Jego rodziny.

Werset piąty zaczyna się od miłości, zanim wspomni o czymkolwiek, co robi człowiek. Paweł pisze: „Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swojej woli”. Przybrany syn nie zdobywa miejsca w rodzinie dzięki zasługom, lecz dlatego, że ktoś go do niej przyjął. Już w Liście do Efezjan 1:4 widać, że ten wybór sięga czasów sprzed stworzenia świata. Apostoł wiąże go z postanowieniem Bożej woli, a nie z pokazem dobrych wyników. W codzienności ta prawda ma realny ciężar. Ktoś, kto wieczorem liczy swoje osiągnięcia w pracy albo w domu, łatwo zaczyna mierzyć nimi własną wartość. Ten fragment przesuwa punkt ciężkości. Przynależność ma swoje źródło w Bożym zamyśle, zanim pojawi się jakikolwiek wynik. Wtedy porażka nie wypisuje z tej rodziny, a sukces nie kupuje w niej miejsca. Słowo „przeznaczył” mówi też o pokorze. Człowiek nie musi być autorem całej swojej historii. Może uznać, że jego miejsce zostało określone przez Kogoś większego od niego, a droga do tego miejsca prowadzi przez Jezusa Chrystusa. Ten spokój rodzi się z zaufania do Ojca, który prowadzi swoje dzieci. W tym wersecie wybór i bliskość należą do tej samej historii.

W Liście do Efezjan 1:5 Boży zamysł zostaje opisany językiem bliskości: Bóg przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa. Słowo „przybranych” mówi o więzi, która jest darem, a nie osiągnięciem. Nie trzeba najpierw zasłużyć na miejsce w rodzinie Boga. To On je otwiera, a droga do tej więzi prowadzi przez Chrystusa. Werset należy do hymnu, który mówi o błogosławieństwie, wybraniu i łasce. Wcześniej pojawia się obraz życia przed Bogiem, a dalej mowa o odkupieniu i przebaczeniu w Chrystusie. Przybranie nie jest więc samotną obietnicą pomyślności ani gwarancją, że doczesne życie będzie wolne od cierpienia. Ukazuje, do kogo należą wierzący i na jakim fundamencie opiera się ich nadzieja. „Według postanowienia swojej woli” podkreśla, że źródłem tego daru jest Bóg, nie ludzka zdolność przewidzenia własnej drogi. Przyjęcie do Bożej rodziny nadaje teraźniejszości głębszy wymiar: życie nie zamyka się w tym, co już udało się osiągnąć. W Chrystusie jego ostatecznym horyzontem jest przynależność do Boga.