List do Efezjan 1:1 – znaczenie i zastosowanie

Na początku Listu do Efezjan 1:1 Paweł przedstawia siebie jako apostoła z woli Bożej, a następnie nazywa adresatów: „do świętych, którzy są w Efezie, i do wiernych w Chrystusie Jezusie”. Zanim pojawi się jakakolwiek prośba czy słowo pociechy, pada określenie tożsamości. Adresaci zostają nazwani przez to, czym są w Chrystusie, a nie przez swoje trudności. Słowo „wierni” brzmi tu raczej jak określenie trwania niż chwilowego nastroju. List nie zaczyna się od oceny uczuć, lecz od wskazania relacji. Wiara może być obecna również w dniach, gdy serce jest przytłoczone, a ten początek nie uzależnia tego od siły czy spokoju. Boża troska zaczyna się tu od nazwania człowieka po imieniu wspólnoty, zanim cokolwiek zostanie wyjaśnione. Sam list otwiera się więc słowem o przynależności, a nie listą oczekiwań wobec czytających. Dla kogoś, kto czuje się samotny w swoim ciężarze, może to być pierwsze i najważniejsze zdanie. Ta przynależność bywa dla zmęczonego serca cenniejsza niż wiele wyjaśnień.

List zaczyna się od dwóch określeń, które porządkują jego przesłanie: Paweł jest apostołem „z woli Bożej”, a adresaci są „w Chrystusie Jezusie”. Jego misja nie zostaje tu przedstawiona jako osobisty awans, lecz jako powierzone przez Boga zadanie. To ważne, bo list nie opiera się przede wszystkim na prywatnej opinii Pawła. „Święci” nie oznacza tu ludzi bezbłędnych. To nazwa wspólnoty należącej do Boga; równoległe określenie „wierni w Chrystusie Jezusie” wskazuje, gdzie znajduje się jej zasadnicza tożsamość. Nie wynika ona z miejsca zamieszkania ani z doskonałości poszczególnych osób, lecz z ich związku z Chrystusem. Efez jest konkretnym miejscem, ale pozdrowienie od razu osadza wspólnotę także w rzeczywistości wiary. Dalsze wersety rozwijają tę perspektywę: Paweł pozdrawia adresatów łaską i pokojem, a następnie mówi o błogosławieństwie w Chrystusie. Już pierwsze zdanie łączy więc Boże powołanie apostoła z tożsamością wspólnoty. List nie zaczyna się od nakazów, lecz od wskazania, kim są jego odbiorcy i w jakiej relacji należy rozumieć jego przesłanie.

Paweł przedstawia się jako apostoł z woli Bożej. Jego posłannictwo nie wzięło się z własnego wyboru, lecz z decyzji Boga. Adresatami listu są święci, którzy są w Efezie, oraz wierni w Chrystusie Jezusie. Można przypuszczać, że byli to zwykli ludzie w konkretnym mieście, z pracą, domem i codziennymi sprawami, a list trafia właśnie do nich, tam gdzie żyją. Najpierw pada informacja o tym, do kogo adresaci należą, a dopiero potem pojawiają się słowa o tym, co Bóg dla nich uczynił. Tożsamość w tym liście wyrasta z relacji z Chrystusem, a nie z osiągnięć. Ten porządek ma znaczenie dla codzienności. Wiele trudnych decyzji zaczyna się od pytania o to, czego wymaga sytuacja. Ten wers pokazuje, że wcześniej istnieje pytanie o przynależność. Uwagę zwraca także słowo „święci”. Kolejne wersety, zwłaszcza Efezjan 1:4 i 1:5, mówią o wybraniu i przeznaczeniu, co wskazuje, że świętość wiąże się z Bożym działaniem. Nie jest ona jedynie owocem doskonałego zachowania. Dla tych, którzy widzą w swoim życiu więcej słabości niż sukcesów, to ważne przypomnienie, że wiara opiera się przede wszystkim na przynależności do Chrystusa.

List zaczyna się od imienia Pawła i od źródła jego powołania: jest apostołem „z woli Bożej”. Jego misja nie wynika tu z własnej ambicji, lecz z Bożego zamysłu. To krótkie przedstawienie nadaje ton całemu listowi: życie wspólnoty i służba Pawła są osadzone w rzeczywistości większej niż ludzkie plany. Adresatami są „święci, którzy są w Efezie”, oraz wierni „w Chrystusie Jezusie”. Świętość nie brzmi tu jak odznaczenie za doskonałość, ale jak nazwa ludzi należących do Boga. Zarazem ich miejsce jest konkretne: Efez, z jego codziennością i troskami. Ich najgłębsza przynależność wykracza jednak poza miasto — są w Chrystusie. W następnym zdaniu Paweł życzy im łaski i pokoju, a dalej mówi o błogosławieństwie udzielonym w Chrystusie oraz o wyborze przed założeniem świata. Te słowa rozwijają perspektywę zapowiedzianą już w nagłówku: wspólnota nie opiera swojej nadziei wyłącznie na tym, co potrafi osiągnąć. Jej życie otrzymuje sens i kierunek od Boga. Także zwyczajny dzień wierzących w Efezie mieści się w większej historii łaski, której początek nie leży w ludzkiej zasłudze.