List do Efezjan 1:7 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „W Nim mamy odkupienie przez Jego krew” brzmią spokojnie, a jednak mówią o czymś bardzo konkretnym. Apostoł nie zostawia tego w ogólnikach, lecz nazywa rzecz po imieniu: odpuszczenie występków. Czasownik stoi przy tym w teraźniejszości. Odkupienie nie jest tu obietnicą odległą, którą trzeba dopiero zdobyć, lecz czymś, co już zostało dane w Chrystusie. Dla serca, które wraca pamięcią do dawnych upadków, ten fragment ma szczególne znaczenie. Wspomnienie winy potrafi przychodzić raz za razem, jakby sprawa nigdy nie została zamknięta. Tymczasem List do Efezjan 1:7 wiąże odpuszczenie „według bogactwa Jego łaski”, a nie z miarą naszych starań czy wielkością upadku. Mowa tu o obfitości, która nie wyczerpuje się w jednym dniu ani w jednej rozmowie z Bogiem. Warto zauważyć, że apostoł pisze o odkupieniu we wspólnocie: „mamy”, „nas”. Pewność nie jest więc samotnym wysiłkiem, lecz życiem w obecności Tego, który przez swoją krew otworzył drogę powrotu. Ten werset nie przekreśla bólu, ale stawia go w większym świetle, w którym grzech nie ma ostatniego słowa.

W Liście do Efezjan 1:7 słowa „W Nim” wskazują na źródło i przestrzeń zbawienia: odkupienie jest związane z Chrystusem, a nie z osiągnięciem, którym człowiek mógłby się wykazać. Paweł wyjaśnia je jako odpuszczenie występków. Nie chodzi więc o ogólne poczucie ulgi, lecz o przebaczenie winy i uwolnienie od jej ciężaru przed Bogiem. Obraz odkupienia przypomina o wyzwoleniu, które ma swoją cenę: dokonuje się „przez Jego krew”, czyli przez śmierć Jezusa. Werset nie przedstawia tej śmierci jako ludzkiego sposobu wymuszenia Bożej przychylności. Przeciwnie, jej sens osadza w „bogactwie Jego łaski”. Przebaczenie jest darem Boga, nie zapłatą za zasługi człowieka. Ten akcent należy do większej myśli początku listu. Paweł opisuje Boże błogosławieństwo jako udzielone „w Chrystusie”, a łaskę jako hojnie daną w Umiłowanym. Werset 7 rozwija tę wizję: Boży zamysł obejmuje nie tylko wybór i przybranie za dzieci, lecz także odpuszczenie realnych występków. Nie pomniejsza zła ani nie czyni z niego ostatniego słowa. Ostatnie słowo należy do łaski, która uwalnia w Chrystusie.

W tym wersecie Paweł mówi o tym, co już jest dane wierzącym w Chrystusie: „W Nim mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków”. Czasownik „mamy” ma tu wagę. Odkupienie nie jest zapowiedzią ani planem do wypełnienia, lecz faktem opartym na ofierze Chrystusa, o której mówi wzmianka o Jego krwi. Werset wskazuje też źródło tego daru: „według bogactwa Jego łaski”. Miara nie zależy więc od zasług człowieka, lecz od hojności Boga, który obdarza obficie. W codzienności może to wyglądać tak, że ktoś po kłótni z bliskim wciąż w myślach rozlicza własne winy i czeka, aż uda mu się „zasłużyć” na spokój. Ten fragment kieruje uwagę w inną stronę. Pewność odpuszczenia wyrasta z tego, co Bóg uczynił w Synu, a nie z doskonałości człowieka w danym dniu. Nie oznacza to, że grzech przestaje mieć znaczenie. Werset opisuje fundament, na którym może rosnąć uczciwość wobec własnych błędów oraz gotowość do naprawy. Dzięki temu skrucha przestaje być lękiem przed utratą wszystkiego i staje się drogą powrotu do Boga.

„W Nim mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski”. W Liście do Efezjan 1:7 Paweł mówi o darze, który nie wyrasta z ludzkiej zasługi, lecz z obfitości łaski Boga. Odkupienie oznacza, że człowiek nie pozostaje na zawsze zamknięty w tym, co uczynił i co wymaga przebaczenia. Źródłem tej wolności jest Chrystus i Jego ofiara. Wzmianka o krwi nadaje tej obietnicy konkretną wagę. Przebaczenie nie jest zlekceważeniem krzywdy ani udawaniem, że zło nie miało znaczenia. W chrześcijańskiej nadziei koszt pojednania został poniesiony przez Chrystusa. Łaska nie nazywa ciemności światłem, lecz otwiera drogę, której nie potrafi otworzyć sam ciężar winy. Werset należy do pochwalnego obrazu Bożego działania w Chrystusie, rozpoczętego wcześniej słowami o przybraniu i łasce, a rozwijanego dalej przez Pawła. Odpuszczenie nie jest więc jedynie skreśleniem dawnych długów; wpisuje się w Boży zamysł, by wszystko zjednoczyć w Chrystusie. W perspektywie wieczności przeszłość nie znika, ale przestaje być ostatnim słowem o człowieku. Ostatnie słowo należy do łaski Boga.