List do Efezjan 1:19 – znaczenie i zastosowanie

Paweł nie opisuje mocy jako pojęcia do podziwiania z daleka. Mówi o jej ogromie wobec tych, którzy uwierzyli, a więc wobec ludzi, którzy często czują własną słabość mocniej niż cokolwiek innego. W modlitwie za wspólnotę w Efezie prosi, by poznali właśnie tę moc, a zaraz potem wskazuje, gdzie ona się objawiła: w tym, że Bóg wskrzesił Chrystusa z martwych. Ten obraz jest bardzo konkretny. Moc, o której mowa, pojawia się w miejscu, gdzie ludzkie siły dobiegły końca i nadzieja wydaje się zamknięta. Słowa „na podstawie działania Jego potęgi i siły” łączą dwa określenia, które brzmią niemal jak synonimy, a jednak razem budują obraz głębi. Potęga i siła są tu czymś, co już zostało okazane w historii zbawienia, a nie ogólnym zapewnieniem. Ktoś, kto zmaga się z lękiem albo żałobą, może nie dostrzegać wokół siebie żadnego ruchu. Apostoł przypomina jednak, że Bóg działa w sposób zdolny odwrócić śmierć, a więc także to, co wydaje się zupełnie martwe. Ogrom tej mocy nie oznacza natychmiastowego końca cierpienia. Oznacza raczej, że nawet tam, gdzie kończą się ludzkie siły, moc, która wzbudziła Chrystusa z martwych, nie zostaje wyczerpana.

W Liście do Efezjan 1:19 Paweł prosi, by wierzący poznali nie tylko nadzieję powołania i bogactwo Bożego dziedzictwa, lecz także „potężny ogrom Jego mocy wobec nas wierzących”. To nie obietnica, że każda trudność zniknie ani że wiara zapewni powodzenie. Zdanie należy do modlitwy o głębsze poznanie Boga: chodzi o uchwycenie, jaką mocą Bóg działa na rzecz wierzących. Kluczowe wyjaśnienie pojawia się w następnym wersecie. Paweł wiąże tę moc z działaniem Boga, który wskrzesił Chrystusa z martwych i posadził Go po swojej prawicy. Zmartwychwstanie nie jest tu jedynie dowodem Bożej siły; stanowi miarę i konkretny obraz mocy, o której mówi apostoł. Jej centrum stanowi Chrystus, a wspólnota wierzących należy do Jego Ciała, Kościoła. Dlatego słowa o mocy nie opisują przede wszystkim niezwykłych doznań ani łatwego życia. Uczą rozpoznawać Boże działanie w świetle zmartwychwstania Chrystusa: moc, która nie ustępuje śmierci i wywyższa Go ponad wszelką zwierzchność. Pewność Pawła opiera się nie na ludzkiej samowystarczalności, lecz na tym, czego dokonał Bóg.

Ten fragment jest częścią modlitwy Pawła za wspólnotę w Efezie. Apostoł prosi, aby wierzący poznali, czym jest moc Boża wobec nich. Słowa „ogrom Jego mocy” mówią o rozmiarze tej mocy, a „na podstawie działania Jego potęgi i siły” wskazują, skąd ona pochodzi i jak działa. Zaraz w kolejnych wersetach Paweł opisuje wskrzeszenie Chrystusa i Jego zasiadanie po prawicy Ojca jako przykład tego działania. Z tego wynika praktyczny wniosek. Wierzący nie muszą najpierw wytworzyć własnej odporności, aby zacząć ufać Bogu. Ich siły bywają małe, ale oparcie leży w mocy, która już została okazana w historii zbawienia. Można to porównać do mostu zbudowanego według sprawdzonego projektu. Po takim moście idzie się spokojniej, ponieważ jego nośność nie zależy od nastroju przechodniów. List do Efezjan 1:19 nie obiecuje, że życie stanie się łatwe. Mówi o tym, kto działa w wierzących, i o źródle tej mocy. Jej wielkość nie mierzy się tym, co człowiek czuje w danej chwili, lecz tym, czego Bóg dokonał w Chrystusie.

Paweł modli się, by wierzący poznali „potężny ogrom” Bożej mocy skierowanej ku nim. Nie opisuje jej jako siły, którą człowiek może dowolnie uruchamiać, ani jako obietnicy życia wolnego od cierpienia. To moc Boga, którego działanie przekracza ludzką miarę i którego obecność nie zależy od zewnętrznego powodzenia. Najbliższy obraz pojawia się w następnym wersecie: Bóg wskrzesił Chrystusa z martwych i posadził Go po swojej prawicy. Właśnie w tym wydarzeniu Paweł widzi miarę mocy wspomnianej w Liście do Efezjan 1:19. Nie jest to abstrakcyjna potęga, lecz działanie, które przeprowadza przez śmierć ku życiu i wywyższa Chrystusa ponad wszelką władzę. Ta modlitwa dotyczy wspólnoty wierzących, a nie obietnicy, że każdy osobisty zamiar zostanie spełniony. Jej perspektywa jest szersza niż doraźna ulga: Bóg nie porzuca tych, którzy należą do Chrystusa, nawet gdy ich droga pozostaje trudna i niejasna. Nadzieja nie opiera się więc na przewidywaniu łatwego jutra, lecz na Tym, którego Bóg wskrzesił i ustanowił ponad wszystkim.