List do Efezjan 1:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wskazuje na to, co Bóg już pokazał w historii Jezusa. Potęga, o której Paweł pisze w poprzednim zdaniu, nie pozostała w sferze słów. Objawiła się w tym, że Chrystus został wskrzeszony z martwych i posadzony po prawicy Boga na wyżynach niebieskich. Dla kogoś, kto nosi w sobie żałobę albo lęk, sama myśl o grobie bywa bardzo ciężka, bo przypomina, że część bólu wydaje się nieodwracalna. Tym bardziej porusza to, że to, co wydawało się ostatecznym końcem, zostało przez Boga przekroczone. Paweł nie opisuje tu uczucia, lecz fakt. Nie obiecuje, że trudności znikną natychmiast ani że wierzący nie będą cierpieć. Mówi o tym, że Bóg użył swojej mocy wobec Jezusa, a Jego miejsce w niebie jest znakiem zwycięstwa nad śmiercią. Ta sama moc, o której mowa w Liście do Efezjan 1:19, jest skierowana do wierzących, dlatego nadzieja, którą daje, nie zależy od ich własnej siły. Paweł łączy wielką chwałę z konkretnym cierpieniem: najpierw grób, potem tron. Dla serca obciążonego smutkiem oznacza to, że Bóg potrafi działać właśnie tam, gdzie ludzkie siły się kończą.

W Liście do Efezjan 1:20 zaimek „je” wskazuje na moc Boga opisaną w poprzednim wersecie: potężną moc działającą wobec wierzących. Paweł nie przedstawia jej jako abstrakcyjnej siły ani obietnicy łatwego życia. Pokazuje jej działanie w konkretnym wydarzeniu: Bóg wskrzesił Chrystusa i posadził Go po swojej prawicy na wyżynach niebieskich. Zmartwychwstanie oznacza, że śmierć nie miała ostatniego słowa nad Jezusem. Zasiadanie po prawicy Boga obrazuje natomiast wywyższenie i udział w królewskim panowaniu. Następny werset rozwija tę myśl: Chrystus jest ponad każdą Zwierzchnością, Władzą, Mocą i Panowaniem. Nie chodzi więc tylko o pocieszenie, że Jezus żyje, lecz o uznanie Jego najwyższej władzy. Kontekst nadaje temu twierdzeniu określony sens. Paweł modli się, by wierzący poznali nadzieję powołania i moc Boga działającą wobec nich; nie obiecuje, że unikną cierpienia ani że osiągną ziemski sukces. Wskazuje raczej, że nadzieja wspólnoty opiera się na tym, co Bóg uczynił z Chrystusem. Jego wywyższenie staje się miarą Bożej mocy i podstawą dalszego obrazu Chrystusa jako Głowy Kościoła.

Ten werset opisuje to, co Bóg zrobił z Chrystusem. Wskrzeszenie z martwych i posadzenie po swojej prawicy to dwa czyny, które razem pokazują, czym jest ta moc. Autor nie mówi o niej ogólnie. Wskazuje konkretne wydarzenie, które zaszło w historii. Warto zauważyć, że to właśnie to działanie ma wykazać potęgę, o której mowa w Liście do Efezjan 1:19. Moc, która przezwyciężyła grób, jest większa od każdego kryzysu, choroby czy rozpadającej się relacji. Ktoś, kto dźwiga ciężar długu albo żałoby, może z tego zdania wyczytać przede wszystkim to, na czym opiera się nadzieja. Sam werset nie obiecuje natychmiastowego rozwiązania każdego problemu. Słowa o prawicy i wyżynach niebieskich mówią, że Chrystus nie został odsunięty ani zapomniany. Zajął miejsce ponad wszelką zwierzchnością i władzą, jak zapowiada List do Efezjan 1:21. Chrześcijanin może więc patrzeć na codzienność z perspektywy tego panowania, a nie wyłącznie z perspektywy tego, co widać na powierzchni. Ten fragment nie opisuje, jak długa będzie droga od krzyża do chwały. Pokazuje zwycięstwo, z którego wyrasta wszystko, co list mówi dalej o Kościele jako Ciele Chrystusa.

Zdanie z Listu do Efezjan 1:20 odsłania, do czego prowadzi moc Boga: do wskrzeszenia Jezusa i wywyższenia Go po Jego prawicy. Paweł nie mówi o abstrakcyjnej sile, lecz o działaniu, które przechodzi przez śmierć i ustanawia Chrystusa ponad wszelką władzą, jak dopowiada następny werset. Obraz Jezusa zasiadającego po prawicy Boga mówi o Jego godności i panowaniu. Nie oznacza obietnicy, że wierzący unikną cierpienia ani że każda doczesna sprawa rozstrzygnie się po ich myśli. W tym fragmencie Paweł modli się, by wierzący poznali ogrom Bożej mocy działającej wobec nich; jej miarą jest to, co Bóg uczynił w Chrystusie. To ważne dla nadziei: śmierć nie ma ostatniego słowa nad Jezusem, a panowanie Chrystusa obejmuje teraźniejszość i przyszły wiek. Dla wspólnoty, którą Paweł nazywa Jego Ciałem, wywyższenie Chrystusa nie jest odległym widokiem, lecz źródłem przynależności i nadziei. Wieczność zaczyna się tu jako zaufanie Temu, który przeszedł przez śmierć i żyje.