List do Efezjan 1:17 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Efezjan 1:17 Paweł pisze z wdzięcznością, bo usłyszał o wierze i miłości tych, do których się zwraca. Jego prośba nie zatrzymuje się jednak na tym, co już jest dobre. Modli się, aby Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał im ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. Zwraca uwagę słowo „samego”. Apostoł nie prosi wyłącznie o wiedzę o Bogu jako o zbiór prawd, lecz o poznanie Jego samego, czyli o bliskość, która rośnie powoli i pozwala coraz lepiej rozumieć, kim Bóg jest dla człowieka. W tej modlitwie słychać bardzo ludzkie pragnienie, by być bliżej Kogoś, komu się ufa. Paweł nie wyznacza granicy takiego poznania. Mówi o głębszym poznaniu, a więc o drodze, która na ziemi nie ma końca. Ważne jest też to, że mądrość i objawienie są darem, o który prosi się Boga, a nie tylko owocem własnego wysiłku. Dla kogoś, kto czuje dystans wobec Boga, może to być cicha pociecha: prośba jest skierowana do Boga, który sam daje to, o co się prosi. Ten werset pokazuje, że wiara prowadzi do coraz pełniejszego poznania Boga, który sam otwiera drogę do bliskości. Modlitwa Pawła jest wyrazem troski, bo chce dla innych tego, co w jego oczach jest najważniejsze.

W Liście do Efezjan 1:17 Paweł nie prosi przede wszystkim o nowe informacje, lecz o głębsze poznanie Boga. Pisze do ludzi, których wiara i miłość już są mu znane; jego modlitwa dotyczy tego, by poznanie Boga stawało się pełniejsze i kształtowało rozumienie ich wiary. „Duch mądrości i objawienia” wskazuje, że takie poznanie jest darem Boga, a nie wyłącznie wynikiem ludzkiego wysiłku. Nie oznacza to jednak, że myślenie staje się zbędne. Mądrość pomaga uchwycić sens Bożego działania, a objawienie odsłania to, czego człowiek nie odkryłby sam. Celem nie jest niezwykłe doświadczenie samo w sobie, lecz poznanie Boga, Ojca Jezusa Chrystusa. Sąsiednie wersety pokazują, ku czemu prowadzi ta modlitwa: Paweł wymienia nadzieję powołania, bogactwo dziedzictwa i potęgę Bożej mocy. Zatem poznawać Boga znaczy coraz wyraźniej rozumieć, kim jest On i co uczynił dla wierzących. Wiara nie opiera się tylko na przyswojeniu prawd o Bogu; dojrzewa, gdy te prawdy odsłaniają charakter Boga i porządkują widzenie nadziei, dziedzictwa oraz mocy.

Paweł nie prosi w tym miejscu o konkretne rozwiązania. Modli się o coś głębszego: o ducha mądrości i objawienia w poznaniu Boga. Ta prośba pojawia się po dziękczynieniu za wiarę i miłość wspólnoty w Efezie, więc zakłada, że wiara już tam istnieje i może wzrastać. Słowa „w głębszym poznaniu Jego samego” są tu kluczowe. Apostoł mówi o poznaniu Boga, a nie o samej wiedzy o Nim. Mądrość w tym ujęciu wyrasta z bliskości z Ojcem, który jest źródłem wszystkiego, co dobre. Dlatego codzienne decyzje mogą być spokojniejsze wtedy, gdy wiążą się z tym poznaniem, a nie z najgłośniejszym lękiem. Modlitwa ta pokazuje też, że mądrość ma swoje miejsce w zwykłych sprawach: w pracy, w rodzinie i w pieniądzach. Nie chodzi o wielkie zrozumienie, lecz o ludzi, którzy pozwalają, by poznanie Boga kształtowało ich wybory. W tej modlitwie wierni są już przyjęci, a prośba dotyczy dalszego wzrostu. Tekst mówi, że mądrość i objawienie są darem Ducha. Paweł nie opisuje żadnej procedury ani kolejności etapów. Wskazuje natomiast cel modlitwy, którym jest coraz pełniejsze poznanie Boga w życiu wspólnoty i pojedynczych wierzących.

Paweł prosi Boga o dar, który sięga głębiej niż sama wiedza o sprawach wiary. Chodzi o poznanie samego Boga: coraz pełniejsze rozumienie, kim jest Ojciec chwały i jak objawia się w Jezusie Chrystusie. Taka mądrość nie jest własnością ludzi szczególnie przenikliwych. Jest darem, o który Paweł prosi dla wierzących. W tym zdaniu ważne jest także „w nich”: modlitwa wyrasta z tego, co Paweł usłyszał o wierze adresatów w Jezusa i o ich miłości do innych. Nie traktuje tych owoców jako powodu, by zakończyć duchową drogę. Prosi, by poznanie Boga wciąż się pogłębiało. Wiara nie jest więc jedynie wspomnieniem początku ani zbiorem odpowiedzi; pozostaje relacją otwartą na światło. Niedługo potem Paweł pisze o „światłych oczach serca” i nadziei powołania. Obraz ten nie obiecuje, że wszystkie tajemnice życia staną się jasne. Ukazuje raczej serce zdolne dostrzec, że nadzieja wierzących zakorzeniona jest w Bogu i Jego dziedzictwie. W modlitwie Pawła poznanie prowadzi ku ufności, która patrzy dalej niż doczesna chwila.