2 List do Koryntian 5:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak wezwanie, ale rozbrzmiewa w kontekście bardzo łagodnym. Paweł mówi w pierwszej osobie liczby mnogiej o posłannictwie, które wypełnia w imieniu Chrystusa, a więc nie we własnym. Cały fragment wyrasta z tego, co wcześniej zapisano w Drugim Liście do Koryntian 5:18 i 5:19: wszystko pochodzi od Boga, który przez Chrystusa pojednał nas z sobą i nie zaliczył ludziom ich grzechów. Prośba o pojednanie nie jest więc warunkiem, który trzeba spełnić, zanim Bóg zechce się zbliżyć. Jest odpowiedzią na dar, który już został złożony. To rozróżnienie ma znaczenie dla serca. Słowa „pojednajcie się z Bogiem” mogłyby zabrzmieć jak surowy nakaz, a tymczasem apostoł wypowiada je jako prośbę, z pokorą wobec tego, w czyim imieniu przemawia. Posłannictwo nie polega na wymuszaniu zgody, lecz na przekazaniu słowa jednania, które samo niesie pokój. Bóg występuje tu jako ten, kto pierwszy wyciąga rękę, a człowiek zostaje zaproszony do przyjęcia tego, co zostało ofiarowane. Takie wezwanie nie odbiera nikomu godności, bo rodzi się z tej samej troski, z której Bóg zechciał się do nas zbliżyć.

Paweł nie przedstawia tu pojednania jako ludzkiego osiągnięcia. W poprzednich zdaniach mówi, że Bóg pojednał ludzi ze sobą przez Chrystusa i powierzył wspólnocie „słowo jednania”. Dlatego „w imieniu Chrystusa” oznacza, że posłannictwo nie opiera się na prywatnym autorytecie głoszących, lecz na dziele Boga i powierzonym im orędziu. Obraz posłańca wyjaśnia zarazem ton wezwania. Bóg „przez nas udziela napomnień”, a Paweł mówi: „pojednajcie się z Bogiem”. To poważna prośba, nie triumfalne ogłoszenie ludzkiej przewagi nad innymi. Wezwanie zakłada realne oddalenie, ale jego podstawą jest inicjatywa Boga: to On działa w Chrystusie, nie zaliczając ludziom grzechów. Następny werset dopowiada koszt tej pojednawczej misji, wskazując na Chrystusa, który nie znał grzechu. W praktyce taki tekst nie upoważnia do przymusu ani do zawstydzania. Wspólnota może mówić o grzechu i pojednaniu jasno, lecz jako świadek otrzymanego daru, nie właściciel Bożej łaski. Napięcie wersetu jest istotne: wezwanie jest pilne, a jego źródłem pozostaje łaska Boga w Chrystusie.

Ten werset brzmi jak prośba, ale jego podstawa leży gdzie indziej. Paweł pisze o posłannictwie wypełnianym w imieniu Chrystusa, jakby sam Bóg przemawiał przez tych, którzy je niosą. Zanim jednak padnie wezwanie, wcześniejszy wers przypomina: „Wszystko to zaś pochodzi od Boga” (Drugi List do Koryntian 5:18). Pojednanie nie jest zadaniem, które człowiek musi wywalczyć, zanim Bóg zechce z nim rozmawiać. Dlatego słowa „pojednajcie się z Bogiem” nie są wyrzutem ani żądaniem zasłużenia. Są zaproszeniem do przyjęcia tego, co zostało już ofiarowane. Może się zdarzyć, że ktoś długo nosi winę i nie wierzy, że została odłożona. Drugi List do Koryntian 5:19 mówi jednak, że Bóg nie zaliczał ludziom ich grzechów, więc poczucie ciężaru nie zawsze odpowiada temu, jak Bóg patrzy na człowieka. Również sposób przekazu ma tu znaczenie. Posłańcom powierzono słowo jednania, czyli przesłanie, które sami najpierw otrzymali. Prośba w imieniu Chrystusa płynie więc z tego, że Bóg w Nim już pojednał świat ze sobą. Jest to wezwanie, które brzmi jak wdzięczność, a nie jak groźba.

„W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem”. W tych słowach słychać zarazem powagę posłannictwa i niezwykłą łagodność prośby. Paweł nie przedstawia siebie jako źródła pojednania. Jest posłańcem, przez którego Bóg zwraca się do ludzi. Inicjatywa należy do Boga: to On pojednał świat ze sobą przez Chrystusa i powierzył słowo pojednania. Obraz posłańca pomaga dostrzec, że ta misja nie polega na przymuszaniu. Jej centrum stanowi Chrystus, który wziął na siebie ciężar grzechu, aby ludzie mogli żyć w pojednaniu z Bogiem. Dlatego wezwanie nie jest jedynie żądaniem poprawy. Otwiera drogę powrotu do relacji, której człowiek sam nie potrafi odnowić. Wcześniej Paweł mówi o nowym stworzeniu w Chrystusie, a zaraz potem wskazuje na Jego ofiarę. Pojednanie obejmuje więc zarówno teraźniejszość, jak i nadzieję, która sięga dalej niż doczesne życie. Świat, o którym mówi ten fragment, nie jest poza zasięgiem Bożego wezwania. Posłannictwo chrześcijan polega na niesieniu go w imieniu Chrystusa: z pokorą wobec Boga i bez zawłaszczania Jego głosu.