2 List do Koryntian 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z tęsknoty, która przebija się przez poprzednie słowa w Drugim Liście do Koryntian. Apostoł pisze o przybytku, który chce zostać odziany niebem, i o wzdychaniu, które nie jest obojętnością wobec życia. Dlatego słowa „Tak więc” wiążą ufność z tym, co Bóg już uczynił, bo dał Ducha jako zadatek (Drugi List do Koryntian 5:5). Ta ufność nie znosi odległości, ale pozwala ją nazwać. Zdanie o pielgrzymach brzmi spokojnie, choć mówi o rozłące: „jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami, z dala od Pana”. Pielgrzym wie, że nie dotarł jeszcze do celu, a mimo to idzie. Paweł opisuje życie w ciele jako drogę prowadzoną wiarą, a nie widzeniem (Drugi List do Koryntian 5:7). Dalsze wersety przenoszą tę tęsknotę w gotowość, by stanąć przed Panem i żyć tak, by Mu się podobać, także wtedy, gdy jest się z dala od Niego (Drugi List do Koryntian 5:9). Warto zauważyć, że apostoł nie opisuje tej odległości jako pustki. Mówi o niej jako o stanie przejściowym, który ma kierunek i cel. Dla zmęczonego serca może to być odkrycie, że droga, na której brakuje jeszcze widoku, nadal prowadzi do Pana.

W 2 Liście do Koryntian 5:6 Paweł mówi o ufności zakorzenionej w obietnicy życia, które Bóg przygotowuje: nawet gdy doczesne ciało przemija, człowiek ma od Niego trwałe mieszkanie. Dlatego życie „w ciele” opisuje jako pielgrzymowanie, „z dala od Pana”. Nie oznacza to, że Bóg porzuca wierzących. Werset 5 mówi o Duchu jako zadatku, a więc o obecnej obecności i przyszłej nadziei; werset 7 wyjaśnia, że pielgrzymowanie odbywa się przez wiarę, nie przez widzenie. Kluczowe jest rozróżnienie między cielesnym życiem teraz a pełnią obecności przy Panu. Paweł nie przedstawia ciała jako czegoś złego: w wersetach 2–4 opisuje pragnienie, by śmiertelność została przemieniona przez życie. Nadzieja nie polega więc na pogardzie dla obecnego życia, lecz na zaufaniu, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Ta perspektywa nadaje wagę codziennemu postępowaniu. Werset 9 mówi o staraniu, by podobać się Panu, a werset 10 przypomina o odpowiedzialności za czyny. Pielgrzymowanie jest życiem przeżywanym w zaufaniu, choć obiecana pełnia pozostaje jeszcze poza zasięgiem wzroku.

Paweł pisze o ufności, która podtrzymuje wierzącego w zwykłych dniach. W Drugim Liście do Koryntian 5:6 czytamy: „Tak więc, mając tę ufność, wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami, z dala od Pana”. Zdanie zaczyna się od słów „tak więc”, bo wynika z tego, co Apostoł napisał wcześniej o przybytku od Boga i o Duchu danym jako zadatek. Ufność jest tu podstawą tej pewności. Obraz pielgrzyma pokazuje życie jako drogę. Pielgrzym nie jest jeszcze w domu, ale nie błądzi bez celu, bo idzie ku miejscu, które zna z obietnicy. Paweł nie pomniejsza ciała ani codziennych spraw, bo to w ciele dzieje się całe życie. Mówi jednak wprost, że obecność w ciele oznacza dystans wobec Pana. Następny wers dodaje klucz do tej drogi: „Bo postępujemy według wiary, a nie dzięki widzeniu”. Pielgrzym nie zna całej trasy, ale wie, dokąd idzie. Zwykłe wybory nabierają sensu, także te małe i powtarzalne, bo składają się na całą drogę. Wiara nie wymaga tu pełnego obrazu przyszłości, tylko wierności kroku, który właśnie stawiamy, na drodze prowadzącej do domu, którego jeszcze nie widać.

Słowa „jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami, z dala od Pana” wyrażają napięcie między życiem obecnym a nadzieją, która sięga dalej niż widzialny świat. Paweł nie mówi, że Bóg porzucił człowieka ani że ciało jest czymś złym. Wcześniej pisze o doczesnym przybytku i o mieszkaniu od Boga, trwałym w niebie. Obecne życie jest więc drogą, ale nie drogą pozbawioną obietnicy. Pielgrzym nie ma jeszcze domu u celu, a jednak jego wędrówka ma kierunek. W tym fragmencie kierunek wyznacza Bóg, który daje Ducha jako zadatek, oraz ufność, że śmiertelność nie będzie ostatnim słowem. Zaraz potem Paweł dopowiada, że postępujemy według wiary, a nie dzięki widzeniu. Wiara nie usuwa niewidzialnego dystansu; pozwala żyć pośród niego z nadzieją. To spojrzenie nie pomniejsza codzienności. Wierność w zwykłych czynach nabiera znaczenia właśnie dlatego, że życie przed Bogiem jest drogą ku spotkaniu z Nim. Chrześcijańska nadzieja nie polega na pogardzie dla ziemskiego życia, lecz na oczekiwaniu pełni, której człowiek sam sobie nie może zapewnić.