2 List do Koryntian 5:3 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „o ile tylko będziemy odziani, a nie nadzy” pojawiają się w Drugim Liście do Koryntian 5:3 jako dopowiedź do obrazu, który Paweł buduje od pierwszego wersetu. Mówi on o przybytku, czyli o ciele, będącym domem doczesnym, oraz o mieszkaniu od Boga, domu nieuczynionym ręką. Warunek „o ile tylko” jest tu ważny, bo pokazuje, że apostoł nie traktuje nagości jako rozstrzygniętego losu, lecz jako możliwość, której chce uniknąć. W tym obrazie nagość oznacza bycie bez okrycia, bez domu i bez ochrony. Wersety 2 i 4 wyjaśniają, czego w tej tęsknocie szuka. Nie chodzi o zrzucenie ciała, lecz o nałożenie na nie nowego odzienia, tak aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie. Porusza w tym obrazie napięcie między tęsknotą za pełnią a czułością wobec tego, co dziś jest. Przybytek, w którym się mieszka, nie jest wrogiem, ale nie jest też ostatnim domem. Ta świadomość nie odbiera wartości codziennemu życiu, a w wersecie 6 Paweł nazywa nas pielgrzymami z dala od Pana, co pozwala widzieć obecne dni jako drogę, a nie miejsce zatrzymania.

Słowa „o ile tylko będziemy odziani, a nie nadzy” należą do obrazu, który Paweł rozwija w 2 Liście do Koryntian 5:1–4. Doczesne ciało przedstawia jako przybytek, a przyszłe życie od Boga jako nowe odzienie. Nie chodzi tu o zwykły lęk przed nagością, lecz o pragnienie, by śmiertelność nie była ostatnim słowem o ludzkim życiu. Werset 3 sam nie wyjaśnia wszystkich szczegółów tego obrazu. W świetle sąsiednich zdań „odzianie” oznacza nadzieję na pełnię życia, w której to, co śmiertelne, zostanie „wchłonięte przez życie”. Paweł nie opisuje szczegółowo, jak będzie wyglądać ten stan, ani nie podaje tu chronologii wydarzeń po śmierci. Podkreśla raczej, że chrześcijańska nadzieja nie polega na pragnieniu utraty ciała, lecz na oczekiwaniu przemiany i trwałego mieszkania od Boga. To ważne rozróżnienie: wzdychanie z powodu obecnej kruchości nie oznacza odrzucenia życia. W tym fragmencie współistnieją udręka i ufność, a źródłem nadziei nie jest ludzka siła, lecz Bóg, który daje Ducha jako zadatek. «Nagość» wyraża więc brak tej pełni, ku której kieruje się obietnica.

Ten krótki werset opiera się na obrazie ubrania. Nagość oznacza tu odsłonięcie i bezbronność, a odzienie to to, co chroni i okrywa. Paweł pisze o przybytku od Boga, w który pragnie się odziać, czyli o mieszkaniu, które ma okryć człowieka w przyszłości. Kluczowe jest słowo „o ile tylko”. Zdanie „o ile tylko będziemy odziani, a nie nadzy” wyraża warunek. Paweł nie opisuje tu tego, co już się dokonało, lecz nadzieję opartą na działaniu Boga, który dał Ducha jako zadatek (2 List do Koryntian 5:5). Tekst nie rozstrzyga wszystkich szczegółów tego, jak ten warunek łączy się z przyszłą chwałą, a chrześcijańskie tradycje rozkładają tu akcenty różnie. Warto więc trzymać się tego, co zostało zapisane. Paweł mówi też wyraźnie, czego nie chce. Nie chodzi mu o utratę przybytku, lecz o nałożenie nowego odzienia, aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie (2 List do Koryntian 5:4). Okrycie nie jest więc karą za nagość, lecz darem tego, kto przygotował mieszkanie. Werset mówi mniej o samym strachu przed odsłonięciem, a więcej o źródle okrycia. Nadzieja nie opiera się na własnej odwadze, lecz na Bożym przygotowaniu.

Słowa „o ile tylko będziemy odziani, a nie nadzy” należą do Pawłowego obrazu przyszłego życia. W poprzednim wersecie mówi o pragnieniu, by przyoblec się w niebieski przybytek, a zaraz potem wyjaśnia, że nie chodzi o utratę obecnego życia, lecz o to, by „to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie”. Obraz nagości wyraża więc brak tego, na co Paweł ma nadzieję: pełni życia od Boga. Nie jest to obietnica, że doczesne cierpienie zniknie już teraz. Paweł mówi o wzdychaniu i udręce, a zarazem o przyszłym mieszkaniu od Boga, wiecznie trwałym w niebie. Chrześcijańska nadzieja nie gardzi kruchym życiem ciała. Pragnie jego odnowienia, a nie porzucenia. To rozróżnienie ma znaczenie przy myśleniu o śmierci. Wers nie podaje szczegółowego opisu tego, co następuje po niej; kieruje uwagę ku temu, co Bóg przygotowuje. Wspomniany w dalszym wersecie Duch jest zadatkiem tej nadziei. Jak odzienie osłania człowieka, tak przyszłe życie ma objąć śmiertelność, nie pozostawiając jej ostatnim słowem.