2 List do Koryntian 5:2 – znaczenie i zastosowanie

Fragment z Drugiego Listu do Koryntian 5:2 zaczyna się od słów „Tak więc teraz wzdychamy, pragnąc odziać się w nasz niebieski przybytek” i opisuje napięcie znane każdemu, kto nosi w sobie tęsknotę za czymś pełniejszym niż to, co ma. Apostoł Paweł mówi o ciele jak o namiocie, w którym żyje się teraz, i o niebieskim przybytku, który dopiero ma zostać odziany. Obraz jest bliski codzienności. Namiot jest znajomy i ogrzany życiem, a mimo to wiadomo, że nie jest ostatnim domem. Westchnienie nie zostaje tu przeciwstawione wierze. Wyrasta z pragnienia, które bywa zmęczone i ciche, ale nie gaśnie. W Drugim Liście do Koryntian 5:4 apostoł pisze o udręczonych wzdychających w tym przybytku, którzy nie chcą go porzucić, lecz nałożyć na niego nowe odzienie. Tęsknota nie każe więc gardzić dniem dzisiejszym. Pokazuje raczej, że życie tutaj i nadzieja na to, co nowe, mogą trwać obok siebie. Najbardziej poruszające jest słowo „teraz”. Westchnienie należy do obecnej chwili, a nie tylko do odległej przyszłości. Pismo nie każe tego oddechu ukrywać. Wpisuje go w życie wiary jako jego zwyczajną część.

Obraz „niebieskiego przybytku” łączy dwa porównania: przyszłe życie jest przedstawione jako mieszkanie od Boga, a zarazem jako odzienie, które człowiek pragnie na siebie nałożyć. Werset 2 nie mówi więc o tęsknocie za samym końcem ziemskiego życia. W sąsiednim wersecie Paweł wyjaśnia, że wzdycha, pozostając w obecnym przybytku, i nie chce go utracić; pragnie raczej, by to, co śmiertelne, zostało ogarnięte przez życie. To rozróżnienie chroni sens nadziei przed utożsamieniem jej z pogardą dla ciała. Doczesne życie jest kruche i naznaczone udręką, ale celem nie jest bezcielesna pustka. Obraz przybytku oraz odzienia wskazuje na przemianę i pełnię, których źródłem jest Bóg, nie ludzkie osiągnięcie. Słowa „tak więc teraz” osadzają tę tęsknotę w teraźniejszości: Paweł mówi o oczekiwaniu, które współistnieje z życiem pośród słabości. Nie przedstawia go jako dowodu, że cierpienie szybko ustąpi. W dalszych słowach rozdziału zadatek Ducha wiąże nadzieję z Bożą wiernością. Wzdychanie nie jest zatem pewnością co do szczegółów przyszłości, lecz pragnieniem życia, które Bóg obiecał.

„Tak więc teraz wzdychamy, pragnąc odziać się w nasz niebieski przybytek”. Ta tęsknota nie każe uciekać od codzienności, ale nadaje jej kierunek. Wzdychanie brzmi tu jak napięcie między tym, co obecne, a tym, co obiecane. Dobrze widać, jak ten obraz działa w praktyce. Ktoś, kto żyje w przybytku, czyli w kruchym ciele i w zwyczajnych okolicznościach, nie traktuje tego domu jak tymczasowego noclegu bez znaczenia. Wiara w niebiański przybytek nie zwalnia z dbania o dom. Uczy raczej, że dom budowany z myślą o wieczności wygląda inaczej. W 2 Liście do Koryntian 5:4 wyjaśnia się, że chodzi nie o porzucenie przybytku, lecz o nałożenie na niego nowego odzienia. Tęsknota nie jest więc pragnieniem pustki. Jest nadzieją, że to, co śmiertelne, ma zostać wchłonięte przez życie. Wzdychanie w tym miejscu wyraża prawdziwą potrzebę i nie świadczy o braku wiary. Tęsknota za niebem nie musi być wstydliwa, bo wyrasta z nadziei, która ma konkretne oparcie w obietnicy.

„Tak więc teraz wzdychamy...” — to westchnienie Pawła wyrasta z nadziei opisanej tuż wcześniej: doczesne mieszkanie może ulec zniszczeniu, lecz Bóg daje dom trwały, nieuczyniony ludzką ręką. Obraz przybytku i odzienia mówi o kruchości obecnego życia, ale także o pragnieniu, by śmiertelność została ogarnięta życiem. Paweł nie przedstawia ciała jako pomyłki, z której dusza ma się uwolnić. W następnym zdaniu zaznacza, że nie chodzi o utratę obecnego odzienia, lecz o przyobleczenie nowego. Nadzieja sięga więc dalej niż pocieszenie w obliczu przemijania: oczekuje pełni, którą przynosi Bóg. Jej kształt pozostaje tajemnicą, lecz nie jest bezosobowym zanikiem. To życie zakorzenione w Bożej obietnicy, a Duch został nazwany jej zadatkiem. Westchnienie nie świadczy tu o braku wiary. Jest głosem człowieka, który zna ciężar śmiertelności, a zarazem nie uznaje jej za ostatnie słowo. Nie chodzi o ucieczkę od czasu, lecz o jego spełnienie w Bogu. W tym jednym zdaniu spotykają się prawda o kruchości i ufność, że Boże życie obejmie człowieka w całości. Tęsknota może wyrażać skierowanie ku temu, co Bóg obiecał.