2 List do Koryntian 5:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się tuż po słowach o wzdychaniu i tęsknocie za niebiańskim przybytkiem. Apostoł nie udaje, że widzi więcej, niż widzi. Mówi o ciele, które przemija, i o pragnieniu, by odziać się w to, co trwałe. Wiara, o której pisze, dojrzewa więc w samym środku tęsknoty, a nie obok niej, i dlatego ma wiarygodność dla serca, które jeszcze nie widzi wszystkiego. W Drugim Liście do Koryntian 5:7 sposób postępowania zostaje wskazany jako sprawa wiary. Gdy tęsknota ściska gardło, a przyszłość wygląda na zamgloną, wiara nie musi czekać, aż wszystko stanie się oczywiste. Może trwać w łzach tak samo jak w radości, ponieważ jej oparciem jest obecność Boga, a nie jasność własnych odczuć. Ta myśl ma w sobie dużo łagodności. Serce może być obolałe i jednocześnie iść naprzód, wiedząc, do kogo należy. Widzenie bywa zawodne, ale Bóg, który prowadzi przez ciemność, pozostaje blisko w każdym kroku. Ta prawda niesie nadzieję, bo ból nie ma ostatniego słowa.

„Bo postępujemy według wiary, a nie dzięki widzeniu” — pisze Paweł, odnosząc tę myśl do życia w ciele i nadziei na zamieszkanie u Pana. Nie twierdzi, że wiara wyklucza dostrzeganie rzeczywistości ani że chrześcijanin powinien ignorować fakty. Rozróżnia raczej to, co widać teraz, od tego, czemu można zaufać, choć nie jest jeszcze oglądane: Bożej obietnicy życia. W bezpośrednim kontekście Paweł mówi o śmiertelności, wzdychaniu i pragnieniu przyszłego „mieszkania od Boga”. Wiara nie usuwa więc ciężaru obecnego życia ani nie udaje, że śmierć nie jest realna. Pozwala jednak widzieć teraźniejszość w świetle nadziei, której potwierdzeniem jest Duch dany jako zadatek. „Postępować” według wiary oznacza żyć i wybierać w zaufaniu Bogu, nie uzależniając wierności wyłącznie od tego, co już można zobaczyć lub sprawdzić. Werset nie obiecuje, że każda trudność szybko się wyjaśni ani że widzialne okoliczności zawsze będą pomyślne. Wskazuje na głębszą orientację: chrześcijańska nadzieja opiera się na Bogu, a zarazem kształtuje obecne życie, które Paweł opisuje jako dążenie do podobania się Panu.

Słowo „postępujemy” wskazuje na ruch i kierunek. W wersecie „postępujemy według wiary” wiara jest drogą, którą idzie się krok po kroku. Wcześniej autor listu przypomina, że dopóki żyjemy w ciele, jesteśmy z dala od Pana. Ta droga prowadzi więc przez miejsca, których jeszcze nie widać, a mimo to można nią iść. Człowiek, który po stracie pracy wysyła kolejne podania i nie wie, czy odpowiedź nadejdzie, nie ma pewności co do wyniku. Ma jednak kierunek. Jego wiara nie polega na tym, że widzi już koniec, lecz na tym, że nie zatrzymuje się przed ciemnym zakrętem. Podobnie małżeństwo przechodzące trudny okres często nie widzi jeszcze wyjścia, a mimo to wybiera wierność w małych sprawach. W tym samym fragmencie autor mówi o Duchu jako o zadatku, czyli zapowiedzi tego, co nadejdzie. Wiara nie opiera się więc na przypadku, lecz na obietnicy, która została już dana. W Drugim Liście do Koryntian 5:7 widzenie ustępuje miejsca ufności, ale nie oznacza to lekceważenia rzeczywistości. Ten werset pokazuje, że wierność nie czeka na pełny obraz. Jej prawdziwe miejsce znajduje się w zwykłym, codziennym kroku.

„Bo postępujemy według wiary, a nie dzięki widzeniu”. W 2 Liście do Koryntian 5:7 Paweł mówi o życiu pielgrzyma, który nie widzi jeszcze pełni Bożej obietnicy. Tuż obok pisze o kruchości doczesnego życia, o nadziei na mieszkanie od Boga i o Duchu jako zadatku tej nadziei. Wiara wyrasta więc z zaufania Bogu pośród tego, czego śmiertelne oko nie może potwierdzić. Nie oznacza to lekceważenia rzeczywistości ani pewności, że wszystko potoczy się pomyślnie. Paweł zna wzdychanie i udrękę. Mówi o nadziei, która pozwala iść ku Panu, choć Jego obecność nie jest teraz widzialna tak, jak pragnęłoby serce. Można pomyśleć o drodze o świcie: jej dalszy bieg pozostaje zasłonięty, lecz wędrowiec ma dość światła, by stawiać kolejny krok. Obraz nie obiecuje łatwej drogi; przypomina, że niewidzialność celu nie unieważnia jego prawdziwości. Dlatego w dalszej części Paweł łączy tę ufność z pragnieniem podobania się Bogu. Życie w wierze nie jest biernym czekaniem na wieczność. Jest wiernością przeżywaną teraz, pod spojrzeniem Chrystusa, z nadzieją skierowaną poza granice tego, co przemija.