2 List do Koryntian 5:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment brzmi jak wyznanie kogoś, kto za czymś bardzo bliskim tęskni. W Drugim Liście do Koryntian 5:8 czytamy, że „mamy jednak nadzieję”, a także że chcielibyśmy „raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana”. Ta tęsknota nie wypływa z pogardy dla życia. Wyraża raczej głębokie pragnienie pełnej bliskości z Bogiem, której w zmęczonym ciele nie da się jeszcze w pełni dotknąć. Warto zauważyć, że ten werset stoi obok słów z szóstego wersetu, w którym mowa o pielgrzymowaniu „z dala od Pana”. Tęsknota i obecne życie w wierze nie wykluczają się więc nawzajem. W dziewiątym wersecie czytamy, że zarówno wtedy, gdy jesteśmy z Nim, jak i wtedy, gdy jesteśmy z dala od Niego, staramy się Jemu podobać. Pragnienie wieczności nie unieważnia codziennej wierności, lecz ją niejako niesie. Ten fragment mówi też o nadziei, która potrafi być spokojna, choć jest pełna tęsknoty. Ciało i jego ciężar są tu nazwane wprost, bez upiększania. Cel drogi nie sprowadza się jednak do ulgi od cierpienia, lecz wskazuje na spotkanie z Panem w obliczu, które nie będzie już niepełne.

Słowa „chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana” wyrażają nadzieję Pawła, a nie pogardę dla cielesnego życia. Kluczowy jest kontekst: wcześniej apostoł mówi o doczesnym ciele jak o kruchym przybytku, ale zarazem pragnie przyoblec się w życie, aby śmiertelność została przez nie pochłonięta (2 List do Koryntian 5:1–5). Nie przedstawia więc zbawienia jako prostego porzucenia ciała. Werset 8 nazywa to, czego Paweł wolałby doświadczyć: opuścić obecne życie cielesne i znaleźć się w obecności Pana. Obok tej nadziei pozostaje jednak oczekiwanie na pełnię życia, obrazowane jako nowe odzienie. Tekst nie rozwija tu dokładnej chronologii tego, co dzieje się po śmierci; jego nacisk pada na pewność więzi z Chrystusem. Ta pewność nie zwalnia z odpowiedzialności. Zaraz potem Paweł pisze, że niezależnie od tego, czy jest blisko Pana, czy z dala od Niego, stara się Mu podobać, a następnie przypomina o stanięciu przed trybunałem Chrystusa (2 List do Koryntian 5:9–10). Nadzieja na obecność Pana nadaje zatem wagę zarówno przyszłości, jak i obecnemu postępowaniu.

Drugi List do Koryntian 5:8 mówi o tęsknocie, która nadaje kierunek życiu. Paweł nie udaje, że ciało i doczesność są mu obojętne. Pisze szczerze, że chciałby „opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana”. To wyznanie pragnienia pełnego spotkania z Bogiem. Kontekst pokazuje jednak, że ta tęsknota nie zwalnia z odpowiedzialności za dziś. W 5:9 Apostoł dodaje, że mają się starać, by Bogu się podobać, zarówno gdy są z Nim, jak i gdy są z dala od Niego. Nadzieja na wieczność porządkuje codzienność, a nie czyni jej bez znaczenia. Warto zauważyć słowo „raczej”. Pokazuje ono, czego serce pragnie najmocniej, ale nie odbiera wartości ziemskiemu życiu. Ten sam list mówi, że wierzący postępują „według wiary, a nie dzięki widzeniu” (5:7). Wierność nie czeka więc na pełne zrozumienie ani na łatwiejsze okoliczności. Można sobie wyobrazić kogoś, kto dzięki tej nadziei przestaje traktować swoje dni jak poczekalnię. Jego uczciwość w pracy i cierpliwość w rodzinie stają się wtedy świadectwem, że ziemia nie jest ostatnim słowem. Tęsknota za Bogiem przestaje być ucieczką od trudności i staje się źródłem spokojnej wierności.

W 2 Liście do Koryntian 5:8 Paweł mówi o nadziei, która sięga poza kres ziemskiego życia: „chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana”. Nie przedstawia jednak ciała jako więzienia ani śmierci jako celu, którego należy szukać. Wcześniej pisze, że wzdychamy, pragnąc przyodziać się w niebieskie mieszkanie, aby śmiertelne zostało wchłonięte przez życie. Jego tęsknota kieruje się ku pełni życia przy Bogu. Ta nadzieja nie usuwa ciężaru teraźniejszości. Paweł nazywa życie w ciele pielgrzymowaniem z dala od Pana, a zarazem podkreśla, że postępuje się tu według wiary, nie widzenia. Obietnica obecności Boga towarzyszy więc drodze, której końca nie można jeszcze zobaczyć. Wers ten nie rozstrzyga wszystkich pytań o to, jak wygląda życie po śmierci. Ukazuje jednak jego najważniejszy punkt: nie samotność ani pustkę, lecz bycie z Panem. I właśnie ta więź nadaje wagę także życiu teraz, skoro Paweł dodaje, że celem jest podobać się Bogu zarówno w ciele, jak i poza nim.