2 List do Koryntian 5:4 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Koryntian 5:4 apostoł Paweł mówi o udręczonym wzdychaniu, które wyraża ciężar trudny do wypowiedzenia jednym słowem. Ten jęk nie prowadzi jednak do pogardy dla przybytku, w którym człowiek mieszka. Paweł pisze, że nie chcielibyśmy go utracić, lecz nałożyć na niego nowe odzienie. Tęsknota zostaje więc przy ciele i życiu, a nie odwraca się od nich. Obraz odzienia ma w sobie coś łagodnego. Nowe odzienie nakłada się na to, co już istnieje, zamiast zdejmować je z siebie. Ktoś, kto przez lata nosi chorobę albo żałobę, nie musi wybierać między codziennym życiem a nadzieją, bo apostoł opisuje przemianę, w której to, co śmiertelne, zostaje wchłonięte przez życie. Słowo „wchłonięte” mówi o przemianie przez pełnię, a nie o zniszczeniu. Ta zapowiedź nie znosi bólu od razu, ale mówi, że ból nie będzie miał ostatniego słowa. Warto pamiętać, że Paweł mówi o tym w kontekście tęsknoty za niebiańskim przybytkiem i życia w wierze, a nie dzięki widzeniu. Jego wzdychanie nie jest więc rozpaczą, lecz wyrazem nadziei, która nie chce odrzucić tego, co dane, tylko czeka na przemianę.

Paweł mówi o wzdychaniu, które nie wynika z pogardy dla doczesnego życia. W 2 Liście do Koryntian 5:4 ciało jest „przybytkiem”: tymczasowym mieszkaniem, narażonym na słabość i śmierć. Apostoł nie pragnie po prostu pozbyć się tego, co śmiertelne. Obraz „nałożenia” nowego odzienia wskazuje na nadzieję przemiany, w której śmiertelność zostaje pochłonięta przez życie. Kluczowe rozróżnienie dotyczy ucieczki od ciała i odnowienia człowieka. Paweł nie przedstawia zbawienia jako pogardy dla stworzenia ani jako triumfu duszy polegającego na odrzuceniu ciała. W poprzednich zdaniach mówi o trwałym mieszkaniu od Boga, a zaraz potem przypomina, że Bóg dał Ducha jako zadatek. Nadzieja ma zatem podstawę w Bożym działaniu, choć sam fragment nie opisuje szczegółowo, jak będzie wyglądała przyszła przemiana. W dalszej części rozdziału Paweł łączy tę ufność z życiem według wiary, a nie tego, co można zobaczyć. Wzdychanie i ufność nie wykluczają się. Chrześcijańska nadzieja nie udaje, że cierpienie i śmiertelność są lekkie; zarazem nie pozwala uznać ich za ostateczne. Życie, które Bóg obiecuje, nie kasuje człowieczeństwa, lecz je odkupuje i przemienia.

W Drugim Liście do Koryntian 5:4 Paweł nie ukrywa napięcia. Jego wspólnota wzdycha, bo ciało i doczesny dom są ograniczone. Najważniejsze jest jednak to, czego apostoł nie pragnie. Nie chce zostać nagi, lecz „nałożyć na niego nowe odzienie”, czyli zostać przyodziany życiem od Boga. Dla człowieka dźwigającego chorobę, pracę czy niepewność oznacza to, że wierność nie zależy od tego, czy trudności znikną. Ktoś może codziennie opiekować się chorym rodzicem, odczuwać zmęczenie i mimo to iść dalej. Werset nie obiecuje szybkiej ulgi. Mówi, że „to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie”. Ten ruch dokonuje się w Bogu, a nie w ludzkich siłach. Słowa „dlatego właśnie” łączą tę myśl z wcześniejszymi wersetami, w których Paweł opisuje mieszkanie od Boga oraz Ducha danego jako zadatek. Tęsknota nie jest więc ucieczką od życia, lecz odpowiedzią na obietnicę, która już kształtuje obecne dni. Wzdychanie pozostaje prawdziwe, ale zyskuje kierunek.

Paweł nie przedstawia ciała jako więzienia, którego trzeba się pozbyć. Nazywa je „przybytkiem”, doczesnym mieszkaniem, które może ulec zniszczeniu, lecz którego utraty nie pragnie. Wzdychanie rodzi się z kruchości obecnego życia, ale także z tęsknoty za tym, by śmiertelność została „wchłonięta przez życie”. Obraz nowego odzienia mówi o przemianie: nadzieja nie polega na tym, że człowiek staje się mniej cielesny, lecz że Bóg prowadzi go ku życiu, którego śmierć nie będzie już granicą. W tych słowach mieści się napięcie, którego nie trzeba wygładzać. Udręka jest prawdziwa; wiara nie każe jej nazywać pozorem ani nakazuje pragnąć śmierci. Paweł mówi o wzdychaniu, a zarazem o nadziei zakorzenionej w Bogu, który daje Ducha jako zadatek. To nie obietnica, że doczesne cierpienie szybko ustąpi, lecz ufność, że obecna kruchość nie ma ostatniego słowa. Jak przybytek czekający na odnowienie, życie człowieka pozostaje w rękach Boga. Chrześcijańska nadzieja obejmuje więc nie tylko kres, ale i Bożą przemianę tego, co śmiertelne.