2 List do Koryntian 5:9 – znaczenie i zastosowanie

Werset dziewiąty zaczyna się od słów „Dlatego też”, więc wiąże się z tym, co Paweł napisał wcześniej o tęsknocie za domem u Boga i o stanięciu przed Chrystusem. Apostoł opisuje tu kierunek życia, który trwa niezależnie od miejsca i chwili: „staramy się Jemu podobać, czy to gdy jesteśmy z Nim, czy gdy jesteśmy z dala od Niego”. Pragnienie podobania się Bogu pozostaje takie samo zarówno wtedy, gdy wiara wydaje się bliska, jak i wtedy, gdy wydaje się odległa. W Drugim Liście do Koryntian 5:6–7 Paweł dopowiada, że przebywając w ciele, jesteśmy z dala od Pana, a postępujemy według wiary, a nie dzięki widzeniu. Oddalenie zostaje więc nazwane częścią pielgrzymki, a nie końcem relacji. Gdy ktoś jest blisko Boga, to pragnienie może wyglądać jak radosna wdzięczność, a gdy jest daleko, może przybrać postać cichego wytrwania przy tym, co zostało powierzone. Może to właśnie najmocniej przemawia w tym wersecie. Apostoł łączy wierność nie z odczuwaniem, lecz z kierunkiem, który trwa także wtedy, gdy uczucia są przytłumione.

W 2 Liście do Koryntian 5:9 Paweł wyciąga praktyczny wniosek z nadziei opisanej w poprzednich wersetach. Życie doczesne jest pielgrzymowaniem z dala od Pana, lecz wierzący oczekują, że staną przed Nim. Dlatego starają się Mu podobać zarówno teraz, jak i wtedy, gdy będą z Nim. Kluczowe rozróżnienie dotyczy motywacji: podobanie się Bogu nie jest sposobem na zdobycie przyszłego mieszkania od Niego. Paweł mówi wcześniej o Bożym darze i Duchu jako zadatku tej nadziei. Dążenie do życia, które podoba się Bogu, wyrasta więc z ufności wobec Niego, a nie z próby zasłużenia na Jego przychylność. Słowa „czy to gdy jesteśmy z Nim, czy gdy jesteśmy z dala od Niego” obejmują oba stany, o których Paweł właśnie wspomniał: obecne życie w ciele i przyszłe przebywanie z Panem. Nie oznaczają, że oba są identyczne; werset 8 wyraźnie mówi o pragnieniu stanięcia w obliczu Pana. Werset 10 dodaje powagę tej perspektywie: każdy stanie przed trybunałem Chrystusa. Chrześcijańska nadzieja nie odrywa więc codziennych wyborów od przyszłości, lecz nadaje im kierunek.

Ten werset zamyka myśl apostoła o nadziei na spotkanie z Panem. Paweł pisze: „Dlatego też staramy się Jemu podobać, czy to gdy jesteśmy z Nim, czy gdy jesteśmy z dala od Niego”. Paweł mówi o życiu w ciele i o przyszłym przebywaniu u Pana; w obu przypadkach cel pozostaje ten sam. To pragnienie nie zależy od tego, jak bardzo Bóg wydaje się obecny w danej chwili. W codzienności widać to wyraźnie. Pracownik, który w spokojnym dniu uczciwie wykonuje swoje zadania, i ten sam człowiek w gonitwie terminów, gdy trudno o chwilę ciszy, stoją przed tym samym wezwaniem do wierności. Zmieniają się okoliczności, a kierunek serca może pozostać bez zmian. Dalsze wersety pokazują, dlaczego ta sprawa jest poważna. W Drugim Liście do Koryntian 5:10 apostoł przypomina, że wszyscy staniemy przed trybunałem Chrystusa, a w 5:11 mówi o bojaźni Pana jako motywie działania. Ta perspektywa nadaje codziennym wyborom wagę. Wniosek z tego fragmentu jest prosty. Pragnienie podobania się Bogu opiera się na nadziei opisanej wcześniej i nie zależy od nastroju. Wierność trwa także wtedy, gdy kończy się poczucie bliskości.

W Drugim Liście do Koryntian 5:9 Paweł pisze: „Dlatego też staramy się Jemu podobać, czy to gdy jesteśmy z Nim, czy gdy jesteśmy z dala od Niego”. Słowo „dlatego” łączy ten zamiar z nadzieją opisaną wcześniej: życie doczesne jest pielgrzymowaniem, a śmierć nie przekreśla obietnicy mieszkania od Boga. Wiara kieruje wzrok ku spotkaniu z Chrystusem, nie odrywając go od obecnego życia. Pragnienie podobania się Chrystusowi obejmuje zarówno czas ziemskiej wędrówki, jak i przyszłe stanięcie w Jego obecności. Nie jest próbą zasłużenia na wieczność. W sąsiednim wersecie Paweł przypomina, że każdy stanie przed trybunałem Chrystusa i otrzyma zapłatę za uczynki dokonane w ciele, dobre lub złe. Nadzieja wieczna nie unieważnia więc znaczenia codziennych wyborów. Może to być uczciwość człowieka, który mógłby skorzystać z cudzej niewiedzy, albo troska okazana komuś wtedy, gdy nie przynosi uznania. Takie decyzje mają wagę nie dlatego, że są widoczne, lecz dlatego, że dokonują się przed Chrystusem. Werset splata perspektywę wieczności z odpowiedzialnością za teraźniejszość: całe życie pozostaje drogą ku Niemu.