2 List do Koryntian 5:18 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Koryntian 5:18 Paweł wskazuje, skąd bierze się pojednanie: „Wszystko to zaś pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania.” Źródłem jest Bóg, a nie nasze starania, które w trudnych chwilach mogą wydawać się zbyt słabe. Dla kogoś, kto długo czuje dystans wobec Boga, bliskich albo samego siebie, to zdanie działa jak powolne rozluźnienie zaciśniętej dłoni. Słowo „nas” ma tu swój ciężar. Apostoł pisze do wspólnoty, która sama doświadczyła pojednania, a nie do ludzi, którzy najpierw musieliby na nie zasłużyć. Posługa jednania zostaje zlecona tym, którzy już zostali pojednani, więc nie jest nagrodą za doskonałość ani ciężarem dźwiganym w pojedynkę. Może mieć bardzo zwyczajną formę: cierpliwego słuchania, wybaczenia wypowiedzianego bez pośpiechu albo gotowości do ponownego podania ręki. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że pierwszy ruch należy do Boga. Zanim mowa o zadaniu, Pismo mówi o tym, że to Bóg pojednał. Osoba, która czuje się daleko, nie musi najpierw udowodnić, że zasługuje na bliskość. Werset nie opisuje tu jednak żadnych etapów, lecz wyznaje, kto jest źródłem tej bliskości.

„Wszystko to zaś pochodzi od Boga” — pojednanie nie zaczyna się od ludzkiej zdolności naprawienia relacji z Bogiem. Inicjatywa należy do Boga, który pojednał ludzi ze sobą przez Chrystusa. Werset nie zaciera powagi grzechu; sąsiedni fragment mówi, że Bóg nie zalicza ludziom ich grzechów, a Chrystus umarł za wszystkich. Pojednanie jest więc darem, który kosztował Chrystusa, nie zasługą osiągniętą przez moralny wysiłek. Druga część zdania pokazuje, że dar niesie odpowiedzialność: Bóg „zlecił na posługę jednania”. W bezpośrednim kontekście Paweł mówi o swoim posłannictwie i współpracownikach, którzy przekazują słowo pojednania. Nie jest to najpierw ogólne stwierdzenie, że każdy wierzący pełni identyczną rolę apostolską. Zarazem sens tej misji wyznacza szerszy kierunek życia w Chrystusie: nie żyć już wyłącznie dla siebie, lecz służyć temu, co Bóg czyni. Kluczowe jest zatem połączenie daru i powierzonej misji. Bóg nie tylko usuwa przeszkodę między sobą a człowiekiem; powierza też ludziom świadectwo o pojednaniu. Posługa nie zastępuje dzieła Chrystusa, lecz je ogłasza.

Ten werset zaczyna się od źródła. Wszystko, co dotyczy pojednania między człowiekiem a Bogiem, pochodzi od Boga. Paweł nie opisuje ludzi, którzy sami dochodzą do zgody z Bogiem własnymi siłami. Opisuje działanie Boga: „Wszystko to zaś pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania”. Warto zwrócić uwagę na czas czasownika „pojednał”. Jest to czynność dokonana, zakończona przez Chrystusa, której człowiek nie musi dopiero wypracowywać. Obok niej stoi drugi czasownik: „zlecił”. Posługa jednania jest zadaniem powierzonym wierzącym, a nie warunkiem, który trzeba spełnić, żeby zostać przyjętym. Werset nie mówi więc, że człowiek dokonuje pojednania. Mówi, że Bóg je dokonał, a ludziom powierzył jego przekazywanie. Ten porządek ma znaczenie dla każdej służby. Kto przekazuje pojednanie, nie daje z siebie tego, czego nie ma. Może jedynie mówić o tym, co sam otrzymał. Paweł łączy to z nowym stworzeniem z Listu do Koryntian 5:17, a w 5:19 dodaje, że Bóg jednał z sobą świat. Służba jednania wyrasta więc z tego, co Bóg już uczynił, a nie z ludzkich zasług.

W 2 Liście do Koryntian 5:18 pojednanie zaczyna się po stronie Boga. To On przywraca więź z sobą przez Chrystusa; człowiek nie zdobywa tej drogi własną poprawnością ani sam nie usuwa ciężaru winy. Zarazem dar nie zostaje zamknięty w prywatnym doświadczeniu. Bóg powierza „posługę jednania” — służbę, która niesie dalej to, co sam uczynił. Można to zobaczyć jak otwarte przejście między dwiema stronami rozdzielonymi konfliktem. Nie jest ono zasługą przechodzących ani zapomnieniem krzywdy. Jego podstawą jest czyn Chrystusa, a owocem — nowe życie, już nie skupione wyłącznie na sobie. Dlatego pojednanie obejmuje zarówno więź człowieka z Bogiem, jak i sposób, w jaki wspólnota traktuje ludzi: bez sprowadzania ich do przeszłości, winy czy statusu. Werset należy do rozważania o przemijającym ciele i mieszkaniu od Boga, które trwa wiecznie. Nadzieja przyszłego domu nie odrywa więc od teraźniejszości, lecz nadaje jej kierunek: życie otrzymane od Boga staje się służbą pojednania. Nie oznacza to, że każdy konflikt natychmiast ustąpi. Jest świadectwem, że w Chrystusie Bóg otworzył drogę powrotu.