2 List do Koryntian 5:16 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł wskazuje dwie rzeczy, które są potrzebne, by żyć dla Chrystusa. Obie wynikają ze śmierci Chrystusa za nas: nowe narodzenie i pojednanie.

Pierwszym z nich jest nowe narodzenie, które ma dwa wymiary. Pierwszy to uwolnienie się od świata, czyli zaprzestanie życia tym, co doczesne. „Odtąd już nikogo nie znamy według ciała” (Drugi List do Koryntian 5:16). Nie przywiązujemy się do ludzi ani rzeczy tego świata dla własnej korzyści. Boża łaska pomaga nam wznieść się ponad to, co doczesne, i żyć dla tego, co trwa. Miłość Chrystusa wypełnia nasze serca, a świat traci nad nami władzę.

Prawdziwi chrześcijanie powinni korzystać z wygód tego życia i pielęgnować ziemskie więzi z ludźmi w świętej wolności, nie przywiązując się do nich nadmiernie. Paweł pisze, że nawet jeśli kiedyś znaliśmy Chrystusa według ciała, teraz już tak Go nie znamy (Drugi List do Koryntian 5:16). Nie wiadomo na pewno, czy Paweł osobiście widział Chrystusa. Pozostali apostołowie Go widzieli, a być może widzieli Go również niektórzy adresaci listu. Paweł nie chce jednak, by ktokolwiek się tym chlubił. Nawet cielesnej obecności Chrystusa Jego naśladowcy nie powinni usilnie szukać ani się jej kurczowo trzymać.

Powinniśmy żyć Jego duchową obecnością i czerpać z pocieszenia, które ona daje. Ci, którzy tworzą wizerunki Chrystusa i posługują się nimi w kulcie, nie postępują zgodnie z Bożym sposobem umacniania wiary i rozbudzania miłości. Bóg chce, byśmy nie znali Chrystusa jedynie w sposób zewnętrzny, cielesny.

Drugim wymiarem nowego narodzenia jest całkowita przemiana serca. Jeśli ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem (Drugi List do Koryntian 5:17). Niektórzy odczytują te słowa jako wezwanie: „Niech stanie się nowym stworzeniem”. Tak czy inaczej, każdy, kto nazywa siebie chrześcijaninem, powinien do tego dążyć. Nie wystarczy przyjąć nowej nazwy ani nosić nowego znaku. Potrzebujemy nowego serca i nowej natury.

Boża łaska dokonuje w duszy tak wielkiej przemiany, że to, co dawne, przemija. Muszą odejść stare myśli, przekonania i sposoby życia. Wszystko staje się nowe. Nowe narodzenie tworzy nowy świat w duszy. Odnowiony człowiek kieruje się nowymi zasadami, postępuje według nowych reguł, dąży do nowych celów i wybiera nowe towarzystwo.

Drugą z tych rzeczy jest pojednanie, o którym mowa na dwa sposoby. Najpierw jest ono wielkim przywilejem. Pojednanie zakłada zerwanie przyjaźni, a rozdział między Bogiem a człowiekiem spowodował grzech. Serce grzesznika jest pełne wrogości wobec Boga, a Bóg słusznie obraża się na grzech. Mimo to pojednanie jest możliwe. Majestat niebios, którego obraziliśmy, jest gotów ponownie zawrzeć z nami pokój.

Bóg ustanowił Pośrednika, który przynosi pokój między Bogiem a grzesznikami. Wszystko to pochodzi od Boga, który pojednał nas ze sobą przez Chrystusa (Drugi List do Koryntian 5:18). Od początku do końca w tym dziele należy oddać cześć Bogu. Wszystko, co wiąże się z naszym pokojem z Bogiem przez Jezusa Chrystusa, pochodzi od Boga. Dzięki pośrednictwu Chrystusa Bóg pojednał świat ze sobą i może teraz przyjąć winnych, nie naruszając swojej sprawiedliwości ani świętości. Nie poczytuje im ich przewinień. Pomija surowe wymagania pierwszego przymierza, które zostało złamane, i nie wymierza nam pełnej należnej kary. Zamiast tego gotów jest zawrzeć nowe przymierze łaski, darmo przebaczyć grzechy i darmo usprawiedliwić, czyli uznać za sprawiedliwych, wszystkich, którzy wierzą.

Bóg ustanowił także służbę pojednania. Pismo Święte, spisane pod natchnieniem Ducha Bożego, jest słowem pojednania. Mówi, że pokój został zawarty przez krew krzyża, że pojednanie się dokonało i w jaki sposób możemy mieć w nim udział. Bóg ustanowił również posługę sług, którzy są ambasadorami pojednania. Mają przedstawiać grzesznikom warunki miłosierdzia i pokoju oraz zachęcać ich do ich przyjęcia.

Pojednanie przedstawiono tu także jako nasz obowiązek. Skoro Bóg jest gotów pojednać się z nami, my musimy pojednać się z Nim. Jednym z głównych celów Ewangelii, słowa pojednania, jest odwrócenie grzeszników od ich wrogości wobec Boga. Wierni słudzy są ambasadorami Chrystusa. Przychodzą w imieniu Boga, z Jego żarliwym wezwaniem, i działają w zastępstwie Chrystusa. Wykonują to, co Chrystus czynił na ziemi i czego nadal pragnie teraz, gdy jest w niebie. To niezwykła dobroć Boga, bo na kłótni nic nie zyskuje, a na pokoju nic nie traci. Mimo to przez swoich sług błaga grzeszników, by porzucili wrogość, przyjęli Jego ofertę i pojednali się z Nim, z wszystkimi Jego przymiotami, prawami i sposobami postępowania wobec nich.

Grzesznicy mają uwierzyć w Pośrednika, przyjąć zadośćuczynienie i podporządkować się Ewangelii we wszystkich jej częściach i w całym jej zamyśle. Aby umocnić naszą ufność, Paweł dodaje coś, co powinniśmy wiedzieć i uważnie rozważyć: Bóg uczynił grzechem za nas Tego, który grzechu nie znał, abyśmy w Nim stali się sprawiedliwością Bożą (Drugi List do Koryntian 5:21). Chrystus był czysty i nie znał grzechu. Został uczyniony grzechem za nas, nie stał się jednak grzesznikiem. Był ofiarą za grzech. Celem tego było, abyśmy w Nim stali się sprawiedliwością Bożą, czyli zostali darmo usprawiedliwieni przez Bożą łaskę dzięki odkupieniu, które jest w Chrystusie Jezusie.

Tak jak Chrystus, który sam nie znał grzechu, został uczyniony grzechem za nas, tak my, którzy nie mamy własnej sprawiedliwości, stajemy się w Nim sprawiedliwością Bożą. Pokój z Bogiem jest możliwy wyłącznie przez Jezusa Chrystusa i ze względu na Jego zasługi. Dlatego powinniśmy polegać na Nim i powoływać się na Jego sprawiedliwość, i tylko na nią.