2 List do Koryntian 5:14 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Pawła w 2 Liście do Koryntian 5:14 zaczynają się od uczucia: „Bo miłość Chrystusa przynagla nas, pamiętających o tym, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli.” Apostoł nie opisuje obowiązku, który spada na człowieka z zewnątrz. Mówi o miłości, która porusza od środka i kieruje sercem ku innym. Przynaglenie kojarzy się zwykle z presją i pośpiechem, z kimś, kto nie daje odetchnąć. Tutaj jednak ten nacisk rodzi się z pamięci o tym, co zrobił Chrystus. Skoro Jego śmierć dotyczy wszystkich, to i życie, które z niej wypływa, nie może pozostać zamknięte w ciasnym kręgu własnych spraw. Dalsze słowa w 2 Liście do Koryntian 5:15 mówią to wprost: ci, którzy żyją, nie żyją już dla siebie. Ta miłość nie zostaje w sferze uczuć. Zmienia to, dla kogo człowiek się wysila, cierpi i ufa. Paweł nie wyjaśnia tu, jak dokładnie wygląda droga każdego człowieka, ale zostawia wyraźny ślad: miłość Chrystusa jest tym, co porusza do służby innym. Najmocniej brzmi w niej to, że nikt nie został pominięty, bo to, co zrobił Jeden, dotyczy wszystkich, i dlatego sercu trudno pozostać obojętnym.

„Miłość Chrystusa przynagla nas” nie opisuje przymusu, lecz siłę, która nadaje kierunek działaniu Pawła. Źródłem tego działania jest śmierć Chrystusa „za wszystkich”. Wniosek „wszyscy umarli” nie oznacza, że wszyscy umarli fizycznie. Paweł mówi o wspólnym udziale w skutku śmierci Jednego: dotychczasowe życie nie może już być rozumiane tak, jakby człowiek należał wyłącznie do siebie. Sens tego zdania dopowiada werset 15: Chrystus umarł i zmartwychwstał po to, aby żyjący nie żyli dla siebie, lecz dla Niego. Miłość Chrystusa przynagla więc ku nowemu sposobowi życia, zakorzenionemu w Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Nie jest to tylko uczucie ani wezwanie do większego wysiłku; to odpowiedź na wydarzenie, które zmienia relację człowieka z Chrystusem i innymi ludźmi. W dalszym kontekście Paweł mówi o odpowiedzialności przed Chrystusem oraz o pojednaniu pochodzącym od Boga. Werset 14 łączy zatem osobistą motywację apostoła z szerszym sensem jego posługi: życie przestaje być projektem skupionym na własnej korzyści. Jego miarą staje się Chrystus, który umarł za wszystkich.

Słowo „przynagla” mówi o sile, która popycha do działania. Paweł nie pisze tu o uczuciu, które tylko dobrze brzmi w kazaniu. Pisze o miłości Chrystusa jako motywie, który wyznacza sposób życia. Podstawą tego przynaglenia jest fakt, że Jeden umarł za wszystkich. Z niego Paweł wyciąga wniosek, że wszyscy umarli. W 2 Liście do Koryntian 5:15 ten sam sens rozwija się w słowach, że żyjący nie mają już żyć dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. W codzienności oznacza to, że decyzje dotyczące czasu, pieniędzy i pracy nie muszą kręcić się wokół własnej wygody. Ktoś, kto uważa, że nie należy już do siebie, może przed większym wydatkiem zapytać, czy służy on tylko jemu, czy także innym. Ten werset nie daje gotowej odpowiedzi na każdą sprawę. Daje kryterium, które prowadzi do szczerego wyboru. Paweł nie opisuje strachu przed karą. Mówi o miłości, która porusza serce. Ta motywacja nie zdejmuje odpowiedzialności, ale zmienia jej źródło. Przynaglenie miłością wiąże więc codzienne wybory z Chrystusem, który umarł i zmartwychwstał, i właśnie w tym pozostaje ich najgłębszy sens.

W 2 Liście do Koryntian 5:14 Paweł pisze: „Bo miłość Chrystusa przynagla nas, pamiętających o tym, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli”. Śmierć Chrystusa nie jest tu jedynie wydarzeniem z przeszłości. Odsłania, jak głęboko Jego miłość wiąże się z losem ludzi: Jeden oddaje życie za wszystkich, a oni zostają objęci skutkiem tej ofiary. Słowo „przynagla” wskazuje, że miłość Chrystusa porusza i kieruje życiem tych, którzy w niej rozpoznają swoją nadzieję. Nie chodzi o przymus ani o próbę zasłużenia na miłość. W następnym wersecie Paweł dopowiada, że Chrystus umarł i zmartwychwstał, aby żyjący nie żyli już dla siebie, lecz dla Niego. Nowe życie wyrasta więc z daru, nie z własnej zasługi. Można widzieć w tym jak zmianę środka ciężkości: życie nie krąży już wyłącznie wokół własnych pragnień i zabezpieczeń. Perspektywa śmierci i wieczności nie odbiera codzienności wartości. Pozwala raczej widzieć ją jako miejsce odpowiedzi na miłość, która pierwsza oddała siebie.