2 List do Koryntian 5:19 – znaczenie i zastosowanie

W 2 Liście do Koryntian 5:19 apostoł pisze, że w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, czyli przywracał zerwaną więź. To, co dzieje się między Bogiem a światem, wyprzedza wszystko, co później czujemy. Najbardziej poruszające jest tu zdanie, że ludziom nie zaliczono ich grzechów. Komuś, kto dźwiga winę, może ono przynieść prawdziwą ulgę, bo wskazuje, że rachunek nie został wpisany na jego konto. Warto zauważyć, kto tu działa. Bóg jest podmiotem pojednania, a ludzie są odbiorcami tego, co wykonał w Chrystusie. Dlatego pojednanie nie zaczyna się od naszej poprawy ani od naszych zasług, lecz od decyzji, którą Bóg podjął wobec świata. Ta kolejność ma znaczenie, ponieważ to Bóg wychodzi pierwszy. Druga część wersetu mówi o słowie jednania, które zostało przekazane nam. Wierzący są w tym tekście posłańcami tej wiadomości, a nie sędziami cudzych upadków. Ta posługa wyrasta z tego, co już się stało, i dlatego może brzmieć łagodnie. Nie tworzy pojednania, lecz je niesie.

W 2 Liście do Koryntian 5:19 pojednanie zaczyna się od działania Boga: „w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat”. To nie człowiek przekonuje Boga, by porzucił wrogość; inicjatywa należy do Boga, a jej centrum stanowi Chrystus. Nie jest to jednak ogólne stwierdzenie, że grzech nie ma znaczenia. Paweł mówi, że Bóg nie zalicza ludziom ich grzechów, a zarazem w następnym zdaniu wzywa: „pojednajcie się z Bogiem”. Dar pojednania jest rzeczywisty, lecz nie oznacza obojętności wobec odpowiedzi człowieka. Słowa o „świecie” pokazują szeroki zasięg Bożego działania: pojednanie nie jest przywilejem ograniczonym do jednej grupy. Zarazem werset nie rozstrzyga sam przez się, że każdy człowiek już korzysta z jego skutków, niezależnie od wiary czy odpowiedzi. Kontekst podkreśla, że Bóg powierzył ludziom „słowo jednania”. Wspólnota chrześcijańska nie jest więc właścicielem pojednania ani jego źródłem; niesie wiadomość o tym, co Bóg czyni w Chrystusie. Między przebaczeniem a odpowiedzialnością nie ma sprzeczności: przebaczenie otwiera drogę do odnowionej relacji, a słowo o nim wzywa do pojednania z Bogiem.

Ten werset mówi, że pojednanie zaczęło się w Bogu. Czasownik „jednać” oznacza tu przywrócenie bliskości, a nie tylko zawieszenie broni. Cały fragment wiąże to z nowym stworzeniem, które powstaje w Chrystusie. Najmocniej brzmi fraza „nie zaliczając ludziom ich grzechów”. Apostoł nie pisze, że grzechy przestały istnieć albo że nie miały znaczenia. Pisze, że nie stanowią już rachunku, który trzeba spłacić, bo ich ciężar wziął na siebie Chrystus, o czym mówi następny werset. Druga część zdania przenosi uwagę na tych, którym powierzono przesłanie. Posłannictwo nie polega na tym, by zasłużyć na pokój, lecz by go głosić. W Drugim Liście do Koryntian 5:20 jest to ujęte wprost: „pojednajcie się z Bogiem”. Można sobie wyobrazić kogoś, kto od lat nosi poczucie winy. Dla takiej osoby ta wiadomość może oznaczać przyjęcie tego, co Bóg już uczynił, zamiast kolejnych prób zarabiania na akceptację. Słowo jednania opiera się więc na inicjatywie Boga. Ludzie mogą je głosić i przyjmować, ale nie zdobywają go własnym wysiłkiem. To właśnie czyni je dobrą wiadomością.

Pojednanie zaczyna się po stronie Boga. Paweł nie opisuje świata, który najpierw naprawił siebie i dopiero wtedy został przyjęty. Pisze o Bogu, który w Chrystusie jedna świat ze sobą, nie zaliczając ludziom ich grzechów. Ciężar pierwszego ruchu spoczywa więc na Bożym miłosierdziu, a nie na ludzkiej zdolności do odkupienia przeszłości. Obraz rachunku, którego Bóg nie prowadzi przeciw ludziom, nie pomniejsza zła ani jego ran. Późniejsze słowa o Chrystusie, który umarł za wszystkich, pokazują koszt pojednania. Przebaczenie nie jest udawaniem, że nic się nie stało; jest drogą otwartą przez Boga, by dawne życie nie miało ostatniego słowa. Paweł dodaje, że Bóg powierzył ludziom „słowo jednania”. Werset 20 dopowiada, że posłannictwo to niesie wezwanie: pojednajcie się z Bogiem. Zatem dar nie staje się przymusem ani obietnicą, że każdy już żyje w zgodzie z Bogiem. Staje się świadectwem, które wspólnota ma nieść bez wyniosłości: jej własne życie również zależy od łaski. Na tle przemijającego doczesnego mieszkania pojednanie otwiera perspektywę nowego stworzenia. Nie usuwa śmierci z ludzkiego doświadczenia, lecz wskazuje, że w Chrystusie przemijanie nie jest ostatecznym słowem o świecie.