2 List do Koryntian 5:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zawiera jedno z najmocniejszych zdań Pawła. Ten, który nie znał grzechu, został przez Boga uczyniony grzechem, a my w Nim stajemy się sprawiedliwością Bożą. W tych słowach słychać ogromne napięcie, bo opisują wymianę ciężaru, którego człowiek nie jest w stanie udźwignąć sam. Wina potrafi zamykać w sobie i kazać się ukrywać, a Paweł pokazuje, że Ktoś inny wszedł dokładnie w to miejsce, w którym człowiek zostaje najbardziej sam. Kontekst z wcześniejszych wersetów pokazuje, że ta wymiana dzieje się w ramach pojednania, o którym mowa w Drugim Liście do Koryntian 5:18-19. Bóg nie zalicza ludziom ich grzechów, a Paweł przekazuje to jako dobrą nowinę, którą powierzono wspólnocie. Słowa „w Nim” wskazują, że ta sprawiedliwość jest udziałem w Chrystusie. Ten dar przychodzi od Boga, nie z ludzkich starań. Dla kogoś, kto dźwiga wstyd, to zdanie może stać się miejscem spokoju, bo nie wymaga od niego dowodzenia, że już wystarczająco dużo się zmienił. Nie musi też tłumaczyć się z tego, co nosi w sobie, ponieważ wymiana, o której mówi Paweł, już dokonała się w Chrystusie. Ciężar został przyjęty przez Kogoś innego, a to, co nowe, pochodzi od Boga.

W zdaniu tym spotykają się dwa twierdzenia, których nie należy zacierać: Chrystus „nie znał grzechu”, a jednak Bóg uczynił Go „grzechem dla nas”. Nie oznacza to, że Jezus sam stał się grzeszny. Paweł mówi o Jego wyjątkowej roli: Ten, który był bez grzechu, wziął na siebie skutki ludzkiego grzechu, aby możliwe było pojednanie z Bogiem. Kontekst podkreśla, że inicjatywa należy do Boga. To On jedna świat z sobą przez Chrystusa i powierza ludziom „słowo jednania”. Werset 21 nie opisuje więc wymiany, na którą człowiek najpierw musi zasłużyć; wskazuje na Boże działanie, które stanowi podstawę pojednania. Słowa „abyśmy stali się w Nim sprawiedliwością Bożą” mówią o skutku tej więzi. „W Nim” jest kluczowe: sprawiedliwość nie oznacza tu bezbłędności osiągniętej własnym wysiłkiem, lecz nowy status i przynależność otrzymane w Chrystusie. Werset nie wyjaśnia wszystkich sporów o to, jak opisywać tę sprawiedliwość. Jasno łączy jednak dzieło Chrystusa z pojednaniem i nowym życiem, o których Paweł mówi w tym rozdziale.

Ten werset opisuje wymianę, która stoi w centrum Ewangelii. Chrystus, który nie znał grzechu, został uczyniony grzechem. Stało się to „za nas”, a celem jest to, abyśmy stali się w Nim sprawiedliwością Bożą. Tekst mówi, że ktoś przyjął na siebie skutki cudzego zła, a nie że sam zgrzeszył. Ta różnica jest ważna. Bóg nie zaliczał ludziom ich grzechów (2 List do Koryntian 5:19), a sam werset pokazuje, na czym to się opiera: na zamianie, której człowiek nie mógł dokonać sam. Praktyczny wniosek jest prosty. Sprawiedliwość, którą wierzący otrzymuje, nie jest wynikiem jego zasług ani dobrych postanowień. Pochodzi z Chrystusa i trwa w relacji z Nim. Codzienne życie wiary nie zaczyna się więc od udowadniania własnej wartości, lecz od przyjęcia tego, co Bóg już uczynił. Chrześcijanie różnie opisują sposób tego działania. Jedni mówią o zastępstwie, inni podkreślają solidarność Chrystusa z grzesznym światem. Wspólna pozostaje myśl, że Bóg sam podjął sprawę człowieka i nie pozostawił jej jego własnym siłom.

„On to dla nas uczynił grzechem” — te słowa nie mówią, że Chrystus stał się moralnie grzeszny. Paweł podkreśla niewinność Tego, który nie znał grzechu, a zarazem ukazuje, jak głęboko wszedł On w ludzkie położenie naznaczone grzechem. Nie pozostał wobec niego obojętny ani daleki. Celem tego daru jest pojednanie: Bóg w Chrystusie nie zalicza ludziom ich grzechów, lecz otwiera im drogę do życia w nowej więzi z sobą. Sprawiedliwość Boża nie jest tu trofeum zdobytym własnym wysiłkiem. Staje się udziałem tych, którzy są „w Nim” — zakorzenionych w Chrystusie i objętych tym, czego Bóg dokonał przez Niego. Ten sam fragment mówi o nowym stworzeniu i o powierzonej służbie jednania. W perspektywie przemijającego życia obietnica ta ma szczególną głębię: nadzieja nie opiera się na ludzkiej doskonałości, lecz na Bogu, który jedna i odnawia. Krzyż stoi więc jak próg między ciężarem dawnego porządku a życiem, które rodzi się z pojednania. Werset nie zaciera powagi grzechu; pokazuje, że nie ma on ostatniego słowa nad tymi, których życie jest w Chrystusie.