1 List do Koryntian 15:54 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment domyka długi wywód Pawła o zmartwychwstaniu i mówi o chwili, w której to, co zniszczalne, przyodzieje się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, w nieśmiertelność. Obraz ubrania jest tu bardzo konkretny. Kruche ciało nie zostaje odrzucone jak zużyta rzecz, lecz zostaje przyodziane czymś nowym. Ktoś, kto czuwa przy łóżku bliskiej osoby albo nosi w sobie strach przed utratą zdrowia, może nie odczuć ulgi od razu. Słowa apostoła pozwalają jednak zobaczyć, że przemijalność nie jest ostatnim słowem o człowieku. Paweł mówi o tej przemianie jako o czymś, co się spełni, wtedy, gdy zabrzmi trąba opisana wcześniej. Zdanie „Zwycięstwo pochłonęło śmierć” brzmi jak wypełnienie tego, co zostało zapisane wcześniej, a nie jak wniosek wyciągnięty z ludzkich doświadczeń. Śmierć, która odbiera wszystko, w tym obrazie zostaje pochłonięta przez zwycięstwo. Warto zauważyć, że w kolejnym wersecie apostoł dziękuje Bogu za to zwycięstwo, dane przez Pana Jezusa Chrystusa. Nadzieja nie opiera się więc na sile człowieka, lecz na tym, co Bóg dał. Ta myśl pokazuje, że koniec przemijania nie zależy od tego, jak mocno ktoś potrafi się trzymać, lecz od wierności Tego, który obiecał.

Obraz przyodziania łączy ciągłość i przemianę. Paweł nie mówi, że śmiertelność zostanie po prostu zapomniana ani że obecne ciało jest bez znaczenia. To, co zniszczalne, ma zostać przemienione i otrzymać niezniszczalność; to, co śmiertelne, nieśmiertelność. Werset 54 ogłasza chwilę, w której ta zapowiedziana zmiana osiągnie pełnię. Słowa o zwycięstwie pochłaniającym śmierć odwracają zwykły porządek doświadczenia: dotąd śmierć zdaje się pochłaniać życie, lecz w obiecanym spełnieniu sama zostaje pokonana. Nie chodzi o zaprzeczenie bólowi umierania ani o obietnicę, że wierzący unikną śmierci. W najbliższym kontekście Paweł mówi o zmartwychwstaniu umarłych i przemianie żyjących, a nie o nieśmiertelności osiąganej własną siłą. Dlatego ten obraz jest zarazem konkretny i pełen nadziei: przyszłe zwycięstwo dotyczy całej ludzkiej kondycji, także jej cielesnej kruchości. Następne słowa Pawła przypisują zwycięstwo Bogu, który daje je przez Jezusa Chrystusa. Nie jest ono triumfem nad śmiercią osiągniętym przez człowieka, lecz darem, który nadaje sens wytrwałej pracy już teraz.

Ten werset patrzy w przyszłość. Apostoł opisuje chwilę, w której to, co zniszczalne, przyodzieje się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, w nieśmiertelność. Dopiero wtedy spełnią się słowa: „Zwycięstwo pochłonęło śmierć”. Warto zwrócić uwagę na słowa „kiedy” i „wtedy”. Werset zapowiada dopełnienie, które dopiero nadejdzie, i nie opisuje stanu, w którym wszystko jest już odmienione. Nie zamyka oczu na ból ani na zniszczenie, które widać wokół. Pokazuje raczej, jak skończy się ta historia. Ta perspektywa porządkuje zwykłe dni. Pierwszy List do Koryntian 15:58 mówi, że trud w Panu nie pozostaje daremny. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto po dziewięciu godzinach pracy w magazynie wraca do domu z poczuciem, że jego dzień nie znaczy nic. Według tego fragmentu nawet zwykła, wierna praca ma sens w tym, do czego Bóg prowadzi świat. Zwycięstwo w tym wersecie nie jest owocem ludzkiego wysiłku. Pierwszy List do Koryntian 15:57 przypisuje je Bogu, który daje je przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ludzka wierność jest odpowiedzią na tę obietnicę, a nie jej źródłem.

Paweł nie mówi o ucieczce duszy od ciała, lecz o przemianie całej ludzkiej egzystencji. To, co kruche i śmiertelne, ma zostać „przyodziane” w niezniszczalność i nieśmiertelność. Obraz szaty podkreśla, że przyszłe życie jest darem, którego człowiek sam sobie nie zapewnia. Wcześniej apostoł mówi o powstaniu umarłych i o przemianie żyjących; nadzieja obejmuje więc ciało, nie tylko wspomnienie o człowieku czy trwanie jego wpływu. Słowa „Zwycięstwo pochłonęło śmierć” nie unieważniają żałoby ani bólu rozstania. Ogłaszają, że śmierć nie będzie miała ostatniego słowa. W kontekście całego rozdziału zwycięstwo jest darem Boga przez Jezusa Chrystusa, a nie osiągnięciem ludzkiej siły. Ta obietnica nadaje wagę także temu, co małe i przemijające. Praca wykonana w miłości, wierność w trudnym dniu czy troska o drugiego człowieka nie są daremne, choć ich owoców nie zawsze widać. Perspektywa zmartwychwstania nie pomniejsza teraźniejszości. Uczy widzieć ją jako część historii, w której śmierć zostaje pokonana, a to, co kruche, nie zostaje odrzucone, lecz przemienione.