1 List do Koryntian 15:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wers w 1 Liście do Koryntian 15:5 łatwo przeczytać szybko, bo to tylko lista świadków. Paweł wymienia w nim dwóch świadków: najpierw Kefasa, czyli Piotra, a potem Dwunastu. Dla serca ta kolejność nie jest chłodnym spisem. Przy imieniu jednego człowieka widać osobne spotkanie, a po nim wspólnotę uczniów, którzy razem nosili tę nowinę. Tekst mówi o tym, że Chrystus się ukazał, a nie o tym, na co ktokolwiek zasłużył. Apostoł przekazuje fakt, który stał się częścią Ewangelii, i nie opisuje w tym miejscu, co działo się w sercach tych ludzi. Można jednak przypuszczać, że dla kogoś, kto dźwigał ciężar własnych słabości, takie spotkanie było czymś bardzo osobistym, a dla całego grona stało się znakiem, że strach nie ma ostatniego słowa. Wers tego nie potwierdza. Najmocniej w tym fragmencie wybrzmiewa to, że zmartwychwstanie zostało zapisane jako doświadczenie konkretnych ludzi, wymienionych z imienia i jako grupa. Paweł przekazuje to świadectwo dalej jako część wiary, którą wspólnota przyjęła, a jednocześnie zostawia miejsce na osobiste spotkanie. W tej prostej liście mieści się zarówno bliskość, jak i wspólnota.

Słowa „i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu” należą do przekazanej przez Pawła treści Ewangelii: Chrystus umarł, został pogrzebany i zmartwychwstał. Zmartwychwstanie nie jest tu jedynie wnioskiem z pustego grobu ani obrazem nadziei. Paweł mówi o spotkaniach ze Zmartwychwstałym, wymieniając osoby i grupy świadków. Kefas to aramejskie imię Piotra. Wymienienie go przed Dwunastoma porządkuje świadectwa, ale sam tekst nie wyjaśnia, dlaczego Paweł zachowuje właśnie taką kolejność. „Dwunastu” jest nazwą grona uczniów, niekoniecznie informacją, że przy tym spotkaniu obecnych było dokładnie dwunastu ludzi. Nie należy więc budować chronologii szczegółów, których werset nie podaje. Istotny jest związek tego zdania z początkiem rozdziału: Paweł przekazuje to, co sam otrzymał, i przypomina Koryntianom Ewangelię, którą przyjęli. Wymienieni świadkowie zakorzeniają głoszenie zmartwychwstania w konkretnym, wspólnym świadectwie, a nie w prywatnym przeżyciu jednej osoby. Zarazem werset nie opisuje samych spotkań; wskazuje, że należą do podstawowego przekazu wiary. Zwięzła lista osób służy więc większemu twierdzeniu: ukrzyżowany Chrystus żyje.

Ten krótki fragment pochodzi z miejsca, w którym Paweł przypomina Koryntianom Ewangelię, którą sam przyjął i którą przekazuje dalej. Werset 5 wymienia dwa kolejne ukazania: najpierw Kefasowi, potem Dwunastu. Kefas to ten sam uczeń, którego znamy też jako Piotra. Tekst nie opisuje szczegółów tych spotkań, nie podaje miejsca ani rozmów. Mówi tylko, że się wydarzyły. Praktyczny wniosek jest prosty. Wiara w zmartwychwstanie opiera się na świadectwie konkretnych ludzi i na wierności w jego przekazywaniu. Paweł nie buduje argumentu wyłącznie na własnych przeżyciach. Opiera go na tym, co zostało zobaczone i co zostało przyjęte. Najbardziej poruszające jest to, kogo wers stawia na początku. Według Ewangelii Kefas wcześniej zawiódł Jezusa, a mimo to pojawia się w gronie świadków. Zmartwychwstanie nie zostaje tu przypisane nieskazitelności świadków. Wskazuje na Chrystusa, który żyje i daje się zobaczyć. Ktoś, kto zawiódł, może w tym dostrzec, że jego droga z powrotem do wspólnoty nie zaczyna się od wielkich słów, lecz od wierności temu, co jest prawdziwe.

W tym zdaniu Paweł przechodzi od wyznania, że Chrystus zmartwychwstał, do świadectw o Jego ukazaniu się. Najpierw wymienia Kefasa, potem Dwunastu. Krótka wzmianka nie opisuje tych spotkań ani nie wyjaśnia, dlaczego zostały wymienione właśnie w tej kolejności. Pokazuje jednak, że wieść o zmartwychwstaniu była przekazywana przez konkretnych świadków. Kefas, znany także jako Piotr, pojawia się obok całej grupy uczniów. Pojedyncze imię i wspólnota należą do tej samej opowieści: nadzieja nie pozostaje odległą ideą, lecz wiąże się z ludźmi, którzy głoszą, że spotkali żyjącego Chrystusa. Paweł przytacza tę tradycję jako część Ewangelii, którą Koryntianie przyjęli i w której trwają. W perspektywie wieczności to świadectwo ma prosty, mocny ciężar. Śmierć Jezusa i Jego zmartwychwstanie nie są w tym wyznaniu dwiema odłączonymi myślami. Zmartwychwstały ukazuje się tym, którzy mogą o Nim świadczyć, a ich słowa niosą dalej nadzieję większą niż grób. Wers nie odsłania całej tajemnicy spotkania; zachowuje jednak jego miejsce w przekazywanej wspólnocie wiary.