1 List do Koryntian 15:2 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment dotyka czegoś bardzo ludzkiego: tego, jak długo trzymamy się tego, co kiedyś przyjęliśmy. W Pierwszym Liście do Koryntian 15:2 Apostoł Paweł przypomina Ewangelię, którą Koryntianie przyjęli i w której trwają. Obietnica zbawienia wiąże się tu z jej zachowaniem: „Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem... Chyba że uwierzyliście na próżno.” Ostrzeżenie o wierze „na próżno” brzmi poważnie, bo mówi o możliwości wiary pustej w skutkach. Paweł jednak nie opiera nadziei na chwilowym przeżyciu. Wcześniej w tym rozdziale przypomina konkretne fakty: śmierć Chrystusa za nasze grzechy, pogrzeb, zmartwychwstanie trzeciego dnia i ukazania się świadkom. Zachowanie tej treści przypomina trzymanie w dłoni czegoś cennego, co otrzymało się od innych. Ktoś, kto w ciężkim czasie czuje tylko zmęczenie albo pustkę, może wciąż trzymać się tego, co zostało mu przekazane, nawet gdy serce jest ciche. Wierność bywa cicha i prosta, a jej siła często ujawnia się właśnie wtedy, gdy nie ma wiele do powiedzenia.

W 1 Liście do Koryntian 15:2 Paweł wiąże zbawienie z Ewangelią, którą wspólnota przyjęła i w której trwa (werset 1). Słowa „przez nią” odnoszą się właśnie do tej dobrej nowiny. Jej treść Paweł zaraz przypomina: Chrystus umarł za grzechy, został pogrzebany i zmartwychwstał, a następnie ukazał się świadkom (wersety 3–6). Warunek „jeżeli ją zachowacie” nie przedstawia trwania w wierze jako zapłaty za zbawienie. Podkreśla, że chodzi o wytrwanie przy Ewangelii, którą głoszono Koryntianom, a nie o zastąpienie jej innym przesłaniem. Wiara, która odrywa się od śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, traci swój przedmiot. Dlatego Paweł dodaje ostrzeżenie: można uwierzyć „na próżno” — bez trwałego oparcia w prawdzie, którą przyjęło się na początku. Werset nie rozstrzyga sam w sobie wszystkich sporów o możliwość utraty zbawienia. Jasno pokazuje jednak, że chrześcijańska nadzieja nie opiera się na samym początkowym wyznaniu wiary. Jej treścią pozostaje Ewangelia o Chrystusie, a trwanie przy niej jest ważne właśnie dlatego, że wskazuje na Tego, który umarł i zmartwychwstał.

Paweł nie wprowadza tu nowej nauki. Przypomina Ewangelię, którą Koryntianie już przyjęli i w której trwają. Dopiero potem pada warunek: „Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem... Chyba że uwierzyliście na próżno” (1 List do Koryntian 15:2). Najbardziej waży tu czasownik „zachowacie”. Ewangelia nie jest wydarzeniem, które zalicza się raz i odkłada na półkę. Ma być trzymana jak coś cennego, do czego wraca się w codziennej wierności. Wiara jest wtedy nie chwilowym zrywem, lecz wiernym przechowywaniem tego, co zostało przekazane. Ta treść ma konkretne kształty. W kolejnych wersetach Paweł wymienia jej elementy: Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismem, został pogrzebany, zmartwychwstał trzeciego dnia i ukazał się Kefasowi, Dwunastu oraz ponad pięciuset braciom. Zaznacza, że większość z tych świadków wciąż żyje. Zdanie o daremnej wierze wskazuje na ryzyko. Wiara może się rozmyć, jeśli nie ma trwałego oparcia w tym, co zostało przekazane. Dlatego Paweł nie pozwala, by sama zgoda na Ewangelię uchodziła za wystarczającą. Liczy się także to, czy ona przetrwa w życiu.

W 1 Liście do Koryntian 15:2 zbawienie jest związane z Ewangelią, którą wspólnota przyjęła i w której trwa. „Przez nią” wskazuje na treść tej dobrej nowiny: Chrystus umarł za grzechy, został pogrzebany i zmartwychwstał. Nadzieja nie opiera się więc na ogólnym przekonaniu, że wszystko będzie dobrze, lecz na tym, co Bóg uczynił w Chrystusie. Paweł przypomina, że ta Ewangelia nie jest tylko wspomnieniem początku wiary. Ma być zachowana zgodnie z tym, jak ją przekazał. Nie chodzi o zdobycie zbawienia własną siłą, lecz o pozostawanie przy jego fundamencie. Wiara ma kierunek i treść; nie jest pustą nazwą, którą można oderwać od ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Chrystusa. Ostrzeżenie o wierze daremnej nadaje temu zdaniu powagę, ale nie odbiera mu nadziei. Paweł nie ogłasza, że czyjaś wiara okazała się próżna. Wzywa wspólnotę do trwania przy Ewangelii. Jest w tym obraz kotwicy: nie usuwa fal ani śmierci, lecz wiąże nadzieję z Chrystusem, który przeszedł przez śmierć i zmartwychwstał.