1 List do Koryntian 15:6 – znaczenie i zastosowanie

Werset szósty wprowadza zdanie, które łatwo przeoczyć wśród długiej listy spotkań ze Zmartwychwstałym. Paweł pisze, że później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie. Potem dodaje, że „większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś umarli”. Te słowa odwołują się do ludzi, którzy wciąż mogli o tym opowiedzieć, a równocześnie przyznają, że część świadków już odeszła. Ten fragment ma w sobie coś bardzo ludzkiego, bo łączy pewność z żalem. Ci, którzy widzieli Chrystusa, nie wszyscy byli obecni w chwili, gdy Paweł pisał list, a jednak świadectwo nie zależało od tego, czy każdy z nich pozostał przy życiu. Żałoba po zmarłych nie unieważnia tego, co zobaczyli. Apostoł nie tłumaczy, dlaczego jedni z nich żyją, a inni umarli, i ta powściągliwość jest jego uczciwością wobec czytelników. Najważniejsze w tym wersecie jest to, że zmartwychwstanie opiera się na świadkach, a nie na nastroju tych, którzy wierzą. Żywi i zmarli razem tworzą jedno świadectwo, które Paweł przekazuje dalej, nie zamykając go w przeszłości.

W 1 Liście do Koryntian 15:6 Paweł rozwija świadectwo o zmartwychwstaniu Jezusa: po ukazaniu się Kefasowi i Dwunastu Chrystus zjawił się równocześnie ponad pięciuset osobom. Werset należy do przypomnienia Ewangelii, którą wspólnota przyjęła i w której trwała. Śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie Jezusa stanowią jej treść, a wymienione spotkania są przywołane jako świadectwa. Ważne jest połączenie dwóch wymiarów: wydarzenie dotyczyło wielu ludzi naraz, ale Paweł podaje też, że większość z nich nadal żyje. Nie przedstawia więc wyłącznie opowieści o prywatnym doświadczeniu jednej osoby. Zaznacza, że świadków można było wówczas zapytać. Nie znaczy to, że sam werset rozstrzyga wszystkie pytania historyczne ani że wiara sprowadza się do sprawdzania zeznań. Pokazuje jednak, że Paweł wiąże wiarę z wydarzeniem, o którym składa świadectwo. Słowa o zmarłych świadkach zachowują trzeźwy ton: upływ czasu i śmierć są częścią ludzkiej historii. Nie unieważniają jednak świadectwa, które Paweł przekazuje. W kontekście rozdziału zmartwychwstanie Chrystusa nie jest tylko symbolem nadziei. To głoszona przez Pawła podstawa chrześcijańskiej nadziei i rdzeń Ewangelii.

Pierwszy List do Koryntian 15:6 mówi: „później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś umarli”. Paweł wymienia świadków, z których wielu wciąż żyło, gdy pisał ten list. Mógł więc odesłać do ludzi, którzy sami widzieli Zmartwychwstałego. Dla wiary ma to konkretne znaczenie. Zmartwychwstanie zostaje tu osadzone w wydarzeniu, które miało świadków, a nie w ogólnym przekonaniu. Kiedy ktoś pyta, co się naprawdę stało, Paweł wskazuje na konkretne osoby i konkretny czas. Zdanie o tych, którzy już umarli, także ma swoją wagę. Apostoł nie przedstawia świadków tak, jakby wszyscy dożyli tego samego końca. Mówi rzeczowo o tym, co minęło, i nie osłabia przez to świadectwa. Fragment stoi w kontekście wdzięczności. Zaraz dalej Paweł pisze, że jest tym, kim jest, dzięki łasce Boga. Świadek nie opowiada o sobie. Kieruje uwagę na Tego, który się ukazał. Tekst nie wyjaśnia, jak przebiegały te spotkania ani jaki był ich szczegółowy przebieg. Podaje tyle, ile potrzeba, by oprzeć na nim świadectwo, które przetrwało kolejne pokolenia.

Wśród świadectw, które Paweł przekazuje o zmartwychwstaniu Chrystusa, jest ukazanie się Go ponad pięciuset osobom równocześnie. Nie podaje ich imion ani nie opisuje chwili spotkania. Zaznacza jednak, że większość tych ludzi jeszcze żyje, jakby wskazywał na świadków, których można zapytać. Wieść o zmartwychwstaniu nie zostaje tu zamknięta w prywatnym przeżyciu jednej osoby. Ważne jest także spokojne zdanie o tych, którzy umarli. Paweł nie pomija śmierci ani nie udaje, że nie dotknęła wspólnoty. Wpisuje ją w opowieść o Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał. Nadzieja chrześcijańska nie polega na tym, że śmierć przestaje być rzeczywista, lecz na tym, że nie ma ostatniego słowa. To świadectwo łączy ludzi żyjących i zmarłych w pamięci wspólnoty. Wiara opiera się na wydarzeniu ogłaszanym przez wielu świadków, a jej nadzieja sięga dalej niż ich własne życie. W tym krótkim zdaniu pamięć o zmarłych i obecność żyjących stoją obok siebie, zwrócone ku zmartwychwstałemu Chrystusowi.