1 List do Koryntian 15:4 – znaczenie i zastosowanie

Słowo „pogrzebany” niesie ciszę, którą dobrze znają ci, którzy żegnali bliską osobę. To moment, w którym nadzieja zdaje się zamknięta razem z grobem, a czas traci kierunek. W Pierwszym Liście do Koryntian 15:4 Paweł nie omija tej ciszy i nie spieszy się, by ją zagłuszyć. Zestawia obok siebie pogrzeb i zmartwychwstanie tak, że jedno nie zasłania drugiego. Trzeci dzień pojawia się tu jako konkretna data, a nie jako ozdobny obraz pocieszenia, i ta konkretność ma znaczenie. Apostoł dodaje, że wszystko to stało się zgodnie z Pismem, czyli zgodnie z tym, co zostało zapisane wcześniej. Werset nie opisuje, jak przeżywać własną stratę ani jak długo trwa żałoba. Mówi natomiast, że grób nie jest ostatnim słowem w historii, którą przekazuje ta Ewangelia. Najtrudniejsze w stracie bywa przeczucie, że wszystko już się skończyło. Paweł nie zaprzecza, że śmierć jest realna i boli. Pokazuje jednak, że nawet w najciemniejszym miejscu Bóg nie oddaje ostatniego słowa śmierci, a to słowo należy do życia.

W 1 Liście do Koryntian 15:4 Paweł nie przedstawia zmartwychwstania jako oderwanej od historii idei. Zdanie łączy dwa konkretne wydarzenia: Chrystus został pogrzebany i zmartwychwstał trzeciego dnia. Pogrzebanie potwierdza rzeczywistość śmierci; zmartwychwstanie oznacza, że śmierć nie miała nad Nim ostatniego słowa. To nie tylko obraz nadziei ani wspomnienie o dalszym trwaniu Jego nauki. Ważne jest także powtórzenie słów „zgodnie z Pismem”. Paweł wiąże te wydarzenia z Bożym zamysłem poświadczonym w Pismach, a nie z przypadkowym zwrotem akcji. Sam werset nie wskazuje jednak konkretnego proroctwa, więc nie należy przypisywać mu jednej zapowiedzianej sceny bez dodatkowego uzasadnienia. W bezpośrednim kontekście Paweł przypomina Koryntianom Ewangelię, którą przyjęli, a następnie wymienia świadków ukazania się Jezusa. Zmartwychwstanie należy więc zarazem do treści wiary i do głoszonego świadectwa. Kolejność „pogrzebany — zmartwychwstał” ma znaczenie: chrześcijańska nadzieja nie pomija śmierci ani nie nazywa jej pozorem. Opiera się na przekonaniu, że Bóg wskrzesił ukrzyżowanego Chrystusa, a przyszłość nie jest zamknięta przez grób. Zakorzenienie tej nadziei w wydarzeniu i w Piśmie nadaje jej konkretną treść.

Ten werset zwięźle łączy dwa fakty: Chrystus został pogrzebany i zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem. Wyrażenie „zgodnie z Pismem” pojawia się tu po raz drugi, bo wcześniej Paweł użył go przy śmierci Jezusa (1 List do Koryntian 15:3). Oba wydarzenia zostają więc osadzone w tym, co zapowiadały Pisma. Pogrzeb ma w tym zdaniu swoje miejsce. Apostoł nie pomija go jako szczegółu. Śmierć zostaje wyraźnie potwierdzona, a dopiero potem mówi się o zmartwychwstaniu. Dzięki temu zmartwychwstanie dotyczy prawdziwej śmierci i realnego grobu. Kolejne wersety (1 List do Koryntian 15:5-8) wymieniają świadków: Kefasa, Dwunastu, ponad pięciuset braci, Jakuba i wszystkich apostołów. Na końcu Paweł wspomina także własne spotkanie ze Zmartwychwstałym, nazywając siebie poronionym płodem. Ta pokora pokazuje, że świadectwo opierało się na konkretnych ludziach, którzy mogli opowiedzieć, co widzieli. Werset 4 łączy więc wiarę z historią. Zmartwychwstanie zostaje osadzone w konkretnym czasie, w konkretnym grobie i w obietnicach Pisma.

Paweł przypomina wspólnocie w Koryncie Ewangelię, którą sam otrzymał i przekazał dalej. W jej centrum znajduje się zdanie: „że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem”. Pogrzebanie potwierdza rzeczywistość śmierci Chrystusa; nie chodzi o pozór ani chwilowe osłabienie. Zmartwychwstanie zaś nie jest tylko pamięcią uczniów o Nauczycielu. Paweł głosi wydarzenie, na którym opiera się chrześcijańska nadzieja. Wzmianka o trzecim dniu umieszcza zmartwychwstanie w czasie, a słowa „zgodnie z Pismem” wiążą je z historią wiary Izraela i wiernością Boga. Ten werset nie wyjaśnia wszystkich szczegółów ani nie rozstrzyga, jak rozumieć każdy biblijny tekst odnoszący się do tej nadziei. Wyznaje jednak, że śmierć nie unieważniła Bożego zamysłu. Grób jest tu ważny właśnie dlatego, że nie zostaje ostatnim słowem. Chrześcijańska nadzieja nie pomija żałoby ani kruchości ciała. Pamięta, że Chrystus został pogrzebany, a zarazem głosi, że powstał z martwych. Wieczność zaczyna się w tej prawdzie: śmierć jest realna, lecz nie ma ostatecznej władzy nad życiem, które Bóg wzbudza.