1 List do Koryntian 15:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset jest krótki, a niesie w sobie coś bardzo osobistego. Paweł nie wykłada tu rozbudowanej nauki, lecz przypomina, co sam przejął i co przekazał dalej. Najmocniej wybrzmiewają w nim słowa „za nasze grzechy”, bo wskazują, że śmierć Chrystusa dotyczy ludzi w ich konkretnym ciężarze, a nie tylko ogólnej kondycji świata. Ktoś, kto dźwiga wstyd z powodu własnych błędów, może czuć, że musi najpierw sam uporządkować życie, zanim zbliży się do Boga. 1 List do Koryntian 15:3 otwiera jednak inną perspektywę: Chrystus umarł właśnie za te winy, które najbardziej przygniatają. Równie ważne jest zdanie „zgodnie z Pismem”. Paweł osadza wieść o Chrystusie w tym, co wskazywało Pismo, dzięki czemu przekaz nie jest jedynie wspomnieniem jednej osoby, lecz częścią większej historii spotkania Boga z ludźmi. Takie zakorzenienie daje spokojne oparcie wtedy, gdy wiara wydaje się krucha. Ta prawda nie zależy od nastroju danego dnia, ponieważ została przekazana wiernie i niesiona dalej przez kolejne pokolenia. W tych kilku słowach najcenniejsze jest to, że miłość nie czeka, aż człowiek stanie się wystarczająco dobry, by ją przyjąć.

W Pierwszym Liście do Koryntian 15:3 Paweł przedstawia Ewangelię jako wieść, którą najpierw sam otrzymał, a potem przekazał wspólnocie. To ważne rozróżnienie: nie opisuje własnej teorii o Jezusie, lecz świadectwo, które wiąże jego głoszenie z wcześniejszym przekazem. Wiara nie opiera się tu na pomysłowości jednego nauczyciela. Sednem tej wieści jest to, że „Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy”. Paweł nie podaje śmierci Jezusa jako tragicznego końca, któremu dopiero później nadano sens. Łączy ją z Pismem i mówi o niej jako o śmierci za grzechy. Sens wydarzenia jest więc zarazem historyczny i teologiczny: dotyczy tego, co spotkało Chrystusa, oraz tego, co Jego śmierć znaczy dla ludzi. Sąsiednie wersety pokazują, że ta sama Ewangelia obejmuje pogrzeb, zmartwychwstanie i świadectwa ukazania się Jezusa. Werset trzeci nie jest zatem zamkniętą formułą, lecz pierwszą częścią większego wyznania. Jego ciężar spoczywa na związku między Chrystusem a grzechem, a jego wiarygodność Paweł osadza w otrzymanym przekazie i zgodności z Pismem.

Paweł mówi tu o czymś, co sam otrzymał i teraz przekazuje dalej. Słowa „przekazałem wam” i „przejąłem” pokazują, że wiara nie zaczyna się od nas. Przychodzi do nas od innych, a potem sami ją niesiemy. Treść jest konkretna: Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismem. Grzech jest sprawą poważną, bo domaga się rozwiązania, i właśnie w tym miejscu apostoł wskazuje na Chrystusa. Nie opisuje ogólnego dobrego samopoczucia ani pięknej myśli. Mówi o wydarzeniu, które ma swoje miejsce w historii i w Piśmie. Wierność tej wiadomości widać w zwykłych wyborach. Ktoś, kto przez lata trzyma się rodzinnej tradycji, często robi to nie dla efektu, lecz dlatego, że została mu przekazana i ma dla niego znaczenie. Podobnie Paweł nie buduje nauki na własnym pomyśle. Odwołuje się do Pisma i do świadków, którzy widzieli zmartwychwstałego Pana. W tym jednym zdaniu widać, że Ewangelia ma kształt przekazu. Wiara żyje tam, gdzie ktoś dostał ją w całości i nie zmienia jej według własnego widzimisię.

W tych słowach wiara ma postać czegoś otrzymanego i wiernie przekazanego. Paweł nie przedstawia śmierci Chrystusa jako własnego odkrycia ani prywatnej nauki. To Ewangelia, którą sam przyjął, a potem powierzył wspólnocie. Jej centrum nie opiera się na sile ludzkiej pamięci, lecz na wydarzeniu, które poprzedza kolejne pokolenia. Chrystus umarł „za nasze grzechy”. Te słowa nazywają rzeczywistość, której nie da się unieważnić dobrymi intencjami ani przemilczeć. Zarazem wskazują, że ciężar grzechu został podjęty przez Chrystusa. Nie ma tu triumfalizmu ani łatwego zapewnienia, że cierpienie znika. Jest powaga śmierci i nadzieja zakorzeniona w miłości Boga. „Zgodnie z Pismem” umieszcza tę śmierć w szerszej opowieści Boga z Jego ludem. Nie jest ona przypadkowym końcem ani klęską, która przekreśla obietnicę. W następnym wersecie Paweł mówi o pogrzebaniu i zmartwychwstaniu Chrystusa. Dlatego krzyż pozostaje w tej opowieści prawdziwą śmiercią, ale nie ostatnim słowem. Jak płomień przekazywany dalej, Ewangelia dociera do nowych ludzi, nie tracąc swego źródła. Jej treścią pozostaje Chrystus, który wziął na siebie to, co oddziela człowieka od Boga.