1 List do Koryntian 15:53 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 15:53 pada zdanie, które może brzmieć abstrakcyjnie: „Trzeba, żeby to, co zniszczalne, przyodziało się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodziało się w nieśmiertelność.” Apostoł posługuje się obrazem ubrania, bliskim codziennemu doświadczeniu. Ubranie nie zastępuje człowieka, lecz go otacza i zmienia sposób, w jaki jest widziany. Ten obraz ma wagę dla serca, które zmaga się z kruchością ciała, chorobą albo żałobą po bliskim. Słowa o tym, co zniszczalne i śmiertelne, mogą budzić opór, bo dotykają tego, czego najbardziej się boimy. Werset nie opisuje jednak pustki w miejscu ludzkiej kondycji. Mówi o okryciu tego, co przemijające, czymś trwałym. Werset nie wskazuje wprost, kto dokona tej przemiany ani kiedy. Cały rozdział wiąże jednak nadzieję zmartwychwstania z Chrystusem i z Bożym zwycięstwem nad śmiercią. Dzięki temu to, co wydaje się najbardziej kruche, nie zostaje poza zasięgiem Bożej troski, nawet jeśli dziś trudno to dostrzec. Ta myśl nie unieważnia bólu, ale nadaje mu szerszy horyzont, w którym strata nie jest ostatnim słowem.

Werset z 1 Listu do Koryntian 15:53 nie opisuje ucieczki duszy z ciała, lecz przemianę człowieka: to, co zniszczalne, ma przyodziać się w niezniszczalność. Obraz ubrania podkreśla ciągłość i zmianę zarazem. Nie chodzi o odrzucenie tego, kim człowiek jest, ale o przemianę jego śmiertelnego życia. Słowa „trzeba, żeby” wskazują na konieczność w ramach Pawłowego wywodu, nie na zadanie, które człowiek może wykonać własnym wysiłkiem. W poprzednich wersetach apostoł mówi o zmartwychwstaniu umarłych i o przemianie żyjących. Zniszczalność nie może sama stać się niezniszczalnością; potrzebuje przemiany, którą Bóg przynosi. To ważne rozróżnienie: chrześcijańska nadzieja nie polega na zaprzeczaniu śmierci ani na obietnicy, że obecne ciało uniknie kruchości. Paweł mówi o przyszłym zwycięstwie nad śmiercią, a nie o nieśmiertelności osiąganej już teraz. W następnym wersecie łączy tę przemianę ze spełnieniem słów o pochłonięciu śmierci przez zwycięstwo. Nadzieja nie usuwa realności śmiertelności; wskazuje, że nie będzie ona ostatnim słowem o człowieku.

Ta część rozdziału mówi o przemianie, której człowiek nie dokona sam. Zwrot „trzeba” wskazuje na konieczność, a nie na zasługę ani wysiłek. Apostoł posługuje się obrazem szaty. Ciało śmiertelne nie zostaje odrzucone, lecz okryte czymś nowym. Wcześniej, w 1 Liście do Koryntian 15:49, pojawia się myśl o noszeniu obrazu człowieka niebieskiego, a w wersie 50 czytamy, że ciało i krew nie mogą posiąść królestwa Bożego. Werset 53 nie opisuje jednak szczegółów tej przemiany. Mówi o jej pewności i kierunku. Patrzy w przyszłość, na moment, o którym wspomina wers 52. Nie obiecuje, że słabości ciała znikną już dziś. Pokazuje natomiast, że ostatnie słowo należy do Boga. W 1 Liście do Koryntian 15:54 ta myśl prowadzi do zdania o zwycięstwie nad śmiercią, które daje wierzącym spokój. Ten spokój nie przekreśla bólu ani zmęczenia. Zakotwicza je w obietnicy, która jest większa niż doświadczenie jednego dnia. Dla codziennego życia oznacza to, że przemijanie nie jest ostatnim rozdziałem historii.

Paweł mówi o przyszłości, w której śmiertelność nie będzie już wyznaczać granicy ludzkiego życia. „To, co zniszczalne” ma przyodziać się w niezniszczalność, a śmiertelność — w nieśmiertelność. Obraz szaty nie oznacza odrzucenia człowieka, lecz przemianę: to, co kruche, zostaje objęte nowym sposobem istnienia. W pobliżu tych słów Paweł pisze, że umarli powstaną, a żyjący zostaną odmienieni. Nadzieja nie polega więc na ucieczce od cielesnego życia, ale na jego odnowieniu przez Boga. Tego, jak dokładnie dokona się ta przemiana, tekst nie rozwija. Jej źródłem i rękojmią pozostaje jednak Chrystus, który umarł i którego zmartwychwstanie Paweł głosi jako dobrą nowinę. Ta obietnica nie unieważnia żałoby ani bólu rozstania. Nadaje im jednak miejsce w historii, której ostatnim słowem nie jest śmierć. Jak szata okrywa człowieka, tak niezniszczalność ma objąć całe jego istnienie. W perspektywie Pawła przyszła przemiana jest darem Boga i zwycięstwem przez Jezusa Chrystusa, nie osiągnięciem ludzkiej siły. Ziemska kruchość jest prawdziwa, lecz nie jest przeznaczeniem ostatecznym.